ಇದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜೆ.ಪಿ.ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕುತೂಹಲ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅನಿಲ್ ಕಥೆ. ಅನಿಲ್ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ, ಟೈಮ್ ಟ್ರಾವೆಲ್ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿದ್ದ. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ತನ್ನ ಮನೆಯ ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ (ಅವನ ಪೂರ್ತಿ ಮನೆಯೇ ಲ್ಯಾಬ್ ಆಗಿತ್ತು) ಕುಳಿತು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಾಲಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಈ ಯಂತ್ರವು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಸೂಟ್ಕೇಸ್ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಗಾಜಿನ ಗ್ಲೋಬ್ ಇತ್ತು, ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲೂ ವೈರ್ಗಳು, ಚಿಕ್ಕ-ಚಿಕ್ಕ ಎಲ್ಇಡಿ ದೀಪಗಳು ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿರದೆ, ಅನಿಲ್ನ ವರ್ಷಗಳ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಫಲವಾಗಿತ್ತು.
ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ 3 ಗಂಟೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಅನಿಲ್ನ ಲ್ಯಾಬ್ನೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಂತ್ರಗಳ ಸದ್ದು, ಅವನ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಗ್ಯಾಜೆಟ್ಗಳ ಸದ್ದು. ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯಿತು. ಗಾಜಿನ ಗ್ಲೋಬ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಯಂತ್ರದಿಂದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಂಪನ ಹೊರಬಂದಿತು. ಅನಿಲ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಗಾವಹಿಸಿದ್ದವು. ಅವನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ, ಕಾಲ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ವರ್ಷ 2224. ಅವನ ಗುರಿ 200 ವರ್ಷಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೆಂಗಳೂರು.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ಯಂತ್ರದಿಂದ ಪ್ರಖರವಾದ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕು ಹೊರಬಂದಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ಇಡೀ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಅನಿಲ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದನು. ಬೆಳಕು ಮಾಯವಾದಾಗ, ಅವನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು. ಅನಿಲ್ ಇದ್ದ ಜಾಗ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಲ್ಯಾಬ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಇದು ಅವನ ಮನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲೂ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಗಳು, ವಿಚಿತ್ರ ಆಕಾರದ ರಚನೆಗಳು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಬೆಂಗಳೂರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಇತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ವಿಚಿತ್ರ ಆಕಾರದ ಕಟ್ಟಡವೊಂದು ಕಂಡಿತು. ಇದು 200 ವರ್ಷಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೆಂಗಳೂರು. ಆದರೆ, ಇಡೀ ನಗರ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ವಾಹನಗಳ ಶಬ್ದವಿರಲಿಲ್ಲ, ಜನರ ಮಾತು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಕ್ಕಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅನಿಲ್ ಹತ್ತಿದ ಜಾಗ, ಅವನ ಮನೆಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ಈಗ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಕಾಲಯಂತ್ರ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಅದು ಯಾವುದೇ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮೌನವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಬ್ಯಾಟರಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.ಅನಿಲ್ ಭಯಭೀತನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಪವರ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬಳಿ ಇರುವುದು ಹ್ಯಾಂಡ್-ಕ್ರ್ಯಾಂಕ್ ಚಾರ್ಜರ್ ಮಾತ್ರ. ಅದನ್ನು ಯಂತ್ರವನ್ನು ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ದೀರ್ಘ ಸಮಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಅವನು ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದನು. ಸಿಗ್ನಲ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ವೈ-ಫೈ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ನಗರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು? ಎಂದು ಅನಿಲ್ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಈ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ನಡೆದು, ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದನು. ರಸ್ತೆಗಳು ಶುಭ್ರವಾಗಿದ್ದವು, ಯಾವುದೇ ಕಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ರಸ್ತೆಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಾಹನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಮಸುಕಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ದೂರದಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ, ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಯ ಕಟ್ಟಡದ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಹೆಸರು ಕಂಡಿತು.
"ಸಂಪರ್ಕ ಕೇಂದ್ರ"
ಅನಿಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕೇಂದ್ರದತ್ತ ಸಾಗಿದನು. ಅದು ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡವಾಗಿತ್ತು, ಅದರ ಗೋಡೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಾಜಿನಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಒಳಗೆ, ಯಾವುದೋ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪರದೆಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕಟ್ಟಡದ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಅನಿಲ್ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟನು. ಒಳಗೆ, ಬೃಹತ್ ಹಾಲ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕನ್ಸೋಲ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಲವಾರು ಪರದೆಗಳು, ಬಟನ್ಗಳು. ಅನಿಲ್ ಕನ್ಸೋಲ್ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಪರದೆಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅವನು ಒಂದು ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದನು. ಪರದೆಗಳು ಜೀವಂತವಾದವು. ಆದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅನಿಲ್ ತನ್ನ ಕನ್ನಡ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಕನ್ಸೋಲ್ನ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಂದೇಶ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು.
"ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕಿ."
ಮೂಲ ಯಾವುದು? ಅನಿಲ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು. ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರು ಏಕೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ? ಅವನು ಕನ್ಸೋಲ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದನು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಕ್ಷೆ ಮೂಡಿತು. ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಕ್ಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಕ್ಷೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅವನಿದ್ದ ಸಂಪರ್ಕ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ, ಹೊಳೆಯುವ ಬಿಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ನಕ್ಷೆಯ ಕೆಳಗೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಸಂದೇಶವಿತ್ತು.
"ಭವಿಷ್ಯದ ಧ್ವನಿ."
ಅನಿಲ್ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಆ ಹೊಳೆಯುವ ಬಿಂದುವಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದನು. ಅದು ಸಂಪರ್ಕ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು.
ಅವನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ, ಆಧುನಿಕ ಉದ್ಯಾನವನವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಉದ್ಯಾನವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗಿಡ-ಮರಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಲೋಹದ ರಚನೆಗಳು, ಮತ್ತು ಗಾಜಿನ ಗೋಪುರಗಳು. ಉದ್ಯಾನವನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ, ಲೋಹದ ಗೋಪುರವಿತ್ತು.
ಗೋಪುರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕ ಇತ್ತು. ಅದು ತೀರಾ ಹಳೆಯದಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಅದರ ಮೇಲೆ, ಯಾವುದೇ ಬಟನ್ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅನಿಲ್ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅದು ಅವನ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅನಿಲ್ ಅದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಕೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ, ಯಾರೋ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುವಂತಹ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.
ನಾನಿದ್ದೇನೆ... ನಾನಿದ್ದೇನೆ. ಅನಿಲ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು. ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇರಬಹುದು? ಅವನು ಧ್ವನಿವರ್ಧಕವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದನು. ಆ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಿಂದ, ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ದೃಶ್ಯ ಮೂಡಿತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನರು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪಾಗಿ, ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡದೊಳಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮೌನವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನಿಲ್ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡಿದನು. ಇದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಭವಿಷ್ಯವೇ? ಜನರು ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದೇಕೆ? ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಧ್ವನಿ ಹೊರಬಂದಿತು. ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಭವಿಷ್ಯವು ಮೌನವಾಗಿದೆ. ಅನಿಲ್ ತನ್ನ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದನು. ಅವನು ಕಾಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ತನ್ನ ಹ್ಯಾಂಡ್-ಕ್ರ್ಯಾಂಕ್ ಚಾರ್ಜರ್ ಅನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಅದನ್ನು ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ದೀರ್ಘ ಸಮಯ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು.
ಆದರೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ, ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಿಂದ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಧ್ವನಿ ಹೊರಬಂದಿತು. ಅದು ಅವನದೇ ಧ್ವನಿಯಾಗಿತ್ತು.
ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಬದುಕುಳಿದವನೇ.
ಅನಿಲ್ ಗಾಬರಿಗೊಂಡನು. ಅವನು ಈ ಕಾಡಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ, ಅವನು ಈ ಭವಿಷ್ಯದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ, ಈ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು. ಅನಿಲ್ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಕಾಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ಕ್ರ್ಯಾಂಕ್ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಭೂತಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಈ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು.
ಯಂತ್ರದ ಗಾಜಿನ ಗ್ಲೋಬ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅದು, ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಆ ಕ್ಷಣ, ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಿಂದ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಹೊರಬಂದಿತು. ಅದು ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಅನಿಲ್, ನೀನು ಈ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಈ ಭವಿಷ್ಯದ ಒಂದು ಭಾಗ. ಅನಿಲ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದನು. ಅವನು ಯಂತ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ, ಅವನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದವನು. ಆ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದಿಂದ ಅವನದೇ ಧ್ವನಿ ಏಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದರೆ, ಅದು ಅವನದೇ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನರು ಏಕೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಅವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಪರ್ಕ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಅನಿಲ್ ತನ್ನ ಕಾಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕದ ಬಳಿ ಹೋದನು. ಅವನು ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಾಗ, ಅದರಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಖರವಾದ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕು ಹೊರಬಂದಿತು. ಬೆಳಕು ಇಡೀ ಉದ್ಯಾನವನವನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಅನಿಲ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದನು. ಅವನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಕಾಲಯಂತ್ರದ ಗ್ಲೋಬ್ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅನಿಲ್ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಉಜ್ಜಿದನು. ಇದು ಕನಸೋ, ವಾಸ್ತವವೋ? ಅವನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ, ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದವಿತ್ತು. ಅದು ಅವನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಗದವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದನು. ಅದರ ಮೇಲೆ, ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ, ಅವನದೇ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಒಂದು ಸಾಲು ಇತ್ತು
ನಾನಿದ್ದೇನೆ... ನೀನೂ ಇರು. ಅನಿಲ್ ಭಯಭೀತನಾದನು. ಅವನು ಭವಿಷ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದನು. ಅವನು ಆ ಭವಿಷ್ಯದ ಧ್ವನಿ'ಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಾಲಪ್ರಯಾಣದ ಕನಸು, ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿತ್ತು.
ಈಗ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ, ಅನಿಲ್ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದ. ಆದರೆ, ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಭೂತಕಾಲ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಕಾಲದ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಅವನು ಕನ್ನಡಿಗನಾಗಿ ಕಾಲಯಾನ ಮಾಡಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಈ ಕಥೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?
