ಅರ್ಜುನನ ಆನಂದ ಸ್ಥಿತಿ:
ಹಳೆ ಪಾಳು ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮೂವರೂ ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ಅರ್ಜುನನ ಮುಖ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ತುಂಬಾ ನಿಧಾನ, ತುಂಬಾ ಆಳ. ಅವನ ಸುತ್ತ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆ ಮೃದುವಾಗಿ ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು - ಅವನು ಗಿಡಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಎಲೆಯ ಕಂಪನ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೇರಿನ ಸ್ಪರ್ಶ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳ - ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನು ಗಿಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದನು. ಅವುಗಳ ಉಸಿರಾಟ ಅವನ ಉಸಿರಾಟ. ಅವುಗಳ ಜೀವ ಅವನ ಜೀವ.
ಆನಂದ. ಶಾಂತಿ. ಸಂಪೂರ್ಣತೆ.
ವಿಕ್ರಮನ ಮುಖ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಸೆಳೆತ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದರೂ, ಅವು ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವನಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು...
ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು. ಪ್ರಾಚೀನ, ಪವಿತ್ರ. ಶತಮಾನಗಳ ಹಳೆಯ ಮರಗಳು ಆಕಾಶ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಸಿರು, ದಟ್ಟ, ಜೀವಂತ.
ನಂತರ... ಶಬ್ದ. ಭಯಾನಕ, ಯಾಂತ್ರಿಕ ಶಬ್ದ.
ದೊಡ್ಡ ಯಂತ್ರಗಳು. ಬುಲ್ಡೋಜರ್ಗಳು. ಕ್ರೇನ್ಗಳು. ಅವು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಮರಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಶತಮಾನಗಳ ಜೀವ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾಶ. ಕಾಡು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿನಾಶ. ವಿನಾಶ. ವಿನಾಶ.
ವಿಕ್ರಮನ ದೇಹ ನಡುಗತೊಡಗಿತು. ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಯಾತನೆ.
ಕಿರಣನಿಗೆ ಬೇರೆಯೇ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಉರಿ. ತಣ್ಣನೆಯ ಮುಂಜಾನೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಅವನಿಗೆ ಜ್ವರದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಬೆವರು ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಮಣಿಗಳಂತೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಎದೆ ಮುಟ್ಟಿದನು. ಬಿಸಿ. ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ? ಇದೇನು?
ಅರ್ಜುನ್ ಮೊದಲು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆ ಶಾಂತಿಯ ಪ್ರಭಾವ. "ಅದು... ಅದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು."
ವಿಕ್ರಮ್ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ. "ನಾನು ಕಾಡುಗಳು ನಾಶವಾಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಮರಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು..."
ಕಿರಣ್ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಹಣೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡನು. "ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಬಿಸಿ ಆಯಿತು. ಜ್ವರದಂತೆ, ಆದರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ."
ಮೂವರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು, ಗೊಂದಲದಿಂದ.
ಕಿರಣ್ ಎದ್ದು ನಿಂತನು, ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಝಾಡಿಸಿಕೊಂಡು. "ಸೂರ್ಯ ಜಾಸ್ತಿ ಬಲವಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬಿಸಿ ಆಯಿತು."
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. "ಹೌದು, ಬಹುಶಃ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ ತಲೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ರೀತಿ ಕನಸು ಬಂದಿರಬೇಕು."
ಅರ್ಜುನ್ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಆ ಅನುಭವ ಬಹಳ ನೈಜವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇತರರು ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಸರಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೋ?
"ಹೌದು... ಸುಮ್ಮನೆ ಧ್ಯಾನದ ಪರಿಣಾಮವಿರಬೇಕು," ಅವನು ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತಾಳೆಗರಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ಇದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಪ್ರಯೋಗವಾಗಿತ್ತು."
"ಹೌದು, ಆದರೆ ಏನೂ ವಿಶೇಷ ಆಗಲಿಲ್ಲ," ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು. "ನಾವು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು."
ಮೂವರೂ ಹಳೆ ಪಾಳು ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹೊರಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ - ಅವರು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ವನಸ್ಪತಿ ಸಂವಹನ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಶಕ್ತಿಗಳು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
"ನಾಳೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗೋಣ " ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದನು.
"ಹೌದು, ಬೈ," ಕಿರಣ್ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.
ಮೂವರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದರು, ಆ ಮಹತ್ವದ ಅನುಭವವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ.
ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳ ಗದ್ದಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ ಮುಂದಿನ ವಾರ - ಎಲ್ಲರೂ ಸಿದ್ಧತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬ್ಯಾನರ್ಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ಸ್ಟೇಜ್ ವಿನ್ಯಾಸ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ನೃತ್ಯ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ನಾಟಕದ ಸಂವಾದಗಳನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಮೂವರು ಸ್ನೇಹಿತರು - ಅರ್ಜುನ್, ಕಿರಣ್, ವಿಕ್ರಮ್ - ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
"ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಗದ್ದಲ," ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು.
"ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಹೀಗೇ ಆಗುತ್ತದೆ," ವಿಕ್ರಮ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.
ಅವರು ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿನ ಬಹಿರಂಗ ರಂಗಮಂದಿರದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದರು. ಅಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆ - ಮರಗಳ ನೆರಳು, ತೆರೆದ ಆಕಾಶ.
ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು.
ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಶಿಕ್ಷಕರು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
"ನೋಡಿ ಆ ಕೊಂಬೆ," ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಿದರು. "ಇದು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದೆ. ಈ ಕಡೆಯಿಂದ ಕುಳಿತವರಿಗೆ ಏನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ."
"ಅದರಲ್ಲೂ ಪೋಷಕರು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು," ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೇಳಿದರು. "ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕಾಣುವುದೇ ಇಲ್ಲ."
"ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಕೊಂಬೆ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕು," ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಮೂವರು ಹುಡುಗರು ಆ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅದು ದೊಡ್ಡ, ಪ್ರಾಚೀನ ಮಾವಿನ ಮರ. ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದು. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಡಿದ್ದವು, ತೆಳ್ಳನೆಯ ನೆರಳು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮರ ಕತ್ತರಿಸುವವನು. ಅವನ ಹೆಸರು ಮುನಿಯಪ್ಪ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚೈನ್ಸಾ, ಹಗ್ಗ, ಏಣಿ.
"ಎಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕು, ಮೇಷ್ಟ್ರೇ?" ಅವನು ಕೇಳಿದನು.
"ಆ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆ," ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಗುರುಗಳು ತೋರಿಸಿದರು. "ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ. ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ಬೀಳದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ."
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಮರವನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದನು. ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದನು. "ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆ. ಆದರೆ ಆಗುತ್ತದೆ."
ಅವನು ತನ್ನ ಏಣಿ ಮರದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು, ಚೈನ್ಸಾ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು.
"ಆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆ," ಕಿರಣ್ ಗೊಣಗಿದನು.
"ಹೌದು," ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯಿತು. "ಅಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿ ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ."
ಅರ್ಜುನ್ ಮೌನವಾಗಿ ಮರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಏನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮರದ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆತ. ಆದರೆ ಏಕೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಇತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ಕೂಡತೊಡಗಿದರು. ಮರ ಕತ್ತರಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಅವರಿಗೆ ರೋಮಾಂಚಕವಾಗಿತ್ತು.
"ಈಗ ಮಾಡುವನಂತೆ?" ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೇಳಿದನು.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ತನ್ನ ಚೈನ್ಸಾ ಶುರು ಮಾಡಿದನು. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಘರ್ಘರ ಸದ್ದು ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳವನ್ನು ತುಂಬಿತು.
ಅವನು ಏಣಿ ಏರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು, ಚೈನ್ಸಾ ಕೈಯಲ್ಲಿ.
ಅರ್ಜುನನ ಹೃದಯ ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಏನೋ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಏನೋ ಭಯಾನಕ ಆಗಲಿದೆ.
ಆದರೆ ಏನು?
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಏಣಿಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆಯ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿದನು. ಅವನು ಚೈನ್ಸಾ ಮರದ ತೊಗಟೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿದನು, ಎಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಗುರುತು ಹಾಕುತ್ತಾ.
ಯಾಂತ್ರಿಕ ಗರ್ಜನೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಕೆಲವರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ.
"ಹುಶಾರ್!" ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೂಗಿದರು. "ಹತ್ತಿರ ಬೇಡ, ಮಕ್ಕಳೇ!"
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಚೈನ್ಸಾದ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮರದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಒತ್ತಿದನು.
ಮೂವರು ಹುಡುಗರಿಗೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನಿಸಿತು.
ಕೂಗು.
ಮಾತಿನ ಕೂಗು ಅಲ್ಲ. ಶಬ್ದದ ಕೂಗು ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಕೂಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ಯಾತನೆಯ ಕೂಗು. ನೋವಿನ ಕೂಗು. ಭಯದ ಕೂಗು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಲೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಚಿಂತಿತನಾಗಿ. "ಕೇಳುತ್ತಾ ಇದೆಯಾ?"
ವಿಕ್ರಮ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದನು, ಅವನ ಮುಖ ಬಿಳುಪಾಯಿತು. "ಅದು... ಅದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಇದೆ!"
ಕಿರಣ್ ಗಾಬರಿಗೊಂಡನು, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತಾರವಾದವು. "ಮರಕ್ಕೆ ನೋವಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ!"
ಮರದ ಯಾತನೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಚೈನ್ಸಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಪರ್ಶ ಅವರಿಗೆ ನೋವಿನಂತೆ ಅನಿಸಿತು.
"ನಿಲ್ಲಿಸಿ! ನಿಲ್ಲಿಸಿ!" ಅರ್ಜುನ್ ಕೂಗಿದನು, ಮುನಿಯಪ್ಪನ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಾ.
"ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿ!" ವಿಕ್ರಮ್ ಸೇರಿಕೊಂಡನು, ತನ್ನ ಕೈಗಳು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ.
"ಮರಕ್ಕೆ ನೋವಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ!" ಕಿರಣ್ ಕೂಗಿದನು.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಚೈನ್ಸಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದನು. "ಏನು ಮಕ್ಕಳೇ? ಏನು ಆಯಿತು?"
"ನೀವು ಮರಕ್ಕೆ ನೋವು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೀರಿ!" ಅರ್ಜುನ್ ಹತಾಶವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದನು. "ಇದು ಸುಮ್ಮನೆ ಮರ, ಮಗು. ನೋವಾಗುವುದಿಲ್ಲ."
"ಇಲ್ಲ! ಆಗುತ್ತದೆ!" ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದನು. "ನಮಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ!"
ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. "ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೀರಿ, ಹುಡುಗರೇ? ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ?"
"ಸರ್, ಆ ಮರ—" ಅರ್ಜುನ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
"ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇವೆ," ಮೇಷ್ಟ್ರು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. "ನೀವು ಮಕ್ಕಳು ಹೋಗಿ ತರಗತಿಗೆ. ಇದು ದೊಡ್ಡವರ ಕೆಲಸ."
"ಆದರೆ ಸರ್—" ಕಿರಣ್ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
"ಹೋಗಿ!" ಮೇಷ್ಟ್ರು ದೃಢವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.
ಮರದ ಯಾತನೆ ಇನ್ನೂ ಮೂವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೂಗು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಇತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅವರನ್ನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರಿಗೂ ಆ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಮೂವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಇತರ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಮರದ ಕೂಗು ಇನ್ನೂ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
"ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ," ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ಆದರೆ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇದೆ."
"ಆದರೆ ಸಮಯ ಇಲ್ಲ!" ಕಿರಣ್ ಚಿಂತಿತನಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ಮುನಿಯಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಕತ್ತರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ!"
"ನಾನು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇನೆ," ವಿಕ್ರಮ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. "ನೀವಿಬ್ಬರು ಇಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ. ಸಮಯ ಸೆಳೆಯಿರಿ!"
ಅವನು ಶಾಲೆಯ ಕಟ್ಟಡದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು, ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹುಡುಕಲು.
ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಮರದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. ಮುನಿಯಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಏಣಿ ಹತ್ತಲು ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಚೈನ್ಸಾ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ.
ಮರದ ಯಾತನೆ ತೀವ್ರವಾಯಿತು. ಅದು ತಿಳಿದಿತ್ತು - ಅದರ ಮರಣ ಸಮೀಪವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು.
ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅಪ್ಪಿಕೊ ಚಳುವಳಿ. ಅವನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದನು - ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ, ಜನರು ಮರಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಚಿಪ್ಕೊ ಚಳುವಳಿಯಂತೆ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ.
"ದೊಡ್ಡವರು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ," ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಅವರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ."
"ಹೇಗೆ?" ಕಿರಣ್ ಕೇಳಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ಮರದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದನು. ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.
ಅರ್ಜುನ್ ಓಡತೊಡಗಿದನು. ಮರದ ಬುಡದ ಕಡೆಗೆ. ನೇರವಾಗಿ ಆ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆಯ ಕೆಳಗೆ.
"ಅರ್ಜುನ್! ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ?" ಕಿರಣ್ ಕೂಗಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮರದ ಬುಡದ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದನು. ನಿಖರವಾಗಿ ಆ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆ ಬೀಳುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ.
ಅವನು ಮರದ ಬುಡವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಮಾನವ ಗುರಾಣಿ. ಮರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಒಂದು ಹುಡುಗ.
ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು.
"ಅರ್ಜುನ್, ಇದು ಅಪಾಯ!" ಕಿರಣ್ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಓಡಿ ಬಂದನು.
"ನಾನು ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ," ಅರ್ಜುನ್ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ಈ ಮರವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ನಾನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ."
ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಭಯ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದನು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು - ಅವನು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಒಬ್ಬನನ್ನಾಗಿ ಬಿಡಲಾರನು.
ಅವನು ಮರದ ಹತ್ತಿರವೇ ನಿಂತನು. ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ.
"ಅವನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ!" ಕಿರಣ್ ಮುನಿಯಪ್ಪನತ್ತ ಕೂಗಿದನು. "ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಲ್ಲಿಸಿ!"
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ಗದ್ದಲ ಕೇಳಿ ಓಡಿ ಬಂದರು. ಗುಂಪು ಕೂಡತೊಡಗಿತು.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಏಣಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ನೋಡಿದನು. "ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ, ಹುಡುಗಾ? ಎದ್ದೇಳು! ಇದು ಅಪಾಯ!"
"ನಾನು ಈ ಮರವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ," ಅರ್ಜುನ್ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, ಮರವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು.
ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೋಪದಿಂದ ಬಂದರು. "ಅರ್ಜುನ್! ಈಗಲೇ ಎದ್ದೇಳು! ಇದು ಶಿಸ್ತು ಭಂಗ!"
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮರದ ಯಾತನೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಭಯ, ಅದರ ನೋವು. ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸಿತು - ಈ ಮರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಅವನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.
ಗುಂಪು ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಹುಚ್ಚ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಹತಾಶನಾದನು. "ನಾನು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಎದ್ದೇಳು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕರೆಸುತ್ತೇನೆ!"
ಅರ್ಜುನ್ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದೃಢತೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಚೈನ್ಸಾ ಎತ್ತಿದನು. ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು - ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದರೆ ಹುಡುಗ ಭಯಪಟ್ಟು ಎದ್ದೇಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು.
ಅವನು ಚೈನ್ಸಾ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದನು.
ಯಾಂತ್ರಿಕ ಗರ್ಜನೆ ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳವನ್ನು ತುಂಬಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಇತರ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿತು.
ಅರ್ಜುನನ ಮುಖ - ದೃಢ ಆದರೆ ಭಯಭೀತ - ಮರದ ಬುಡವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದ. ಆ ದೊಡ್ಡ ಕೊಂಬೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ.
ಕಿರಣ್ - "ನಿಲ್ಲಿಸಿ!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ, ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಚೈನ್ಸಾದ ಗರ್ಜನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.
ಮುನಿಯಪ್ಪನ ಕೈ - ಚೈನ್ಸಾದ ಟ್ರಿಗ್ಗರ್ ಮೇಲೆ, ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಗೆ ತರುತ್ತಾ.
ಮರದ ಕೂಗು - ಮೂವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಾ.
ಚೈನ್ಸಾ ಪೂರ್ಣ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಮರದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ.
ಸಮಯ ನಿಂತಂತೆ.
