ವಿಕ್ರಮ್ ಶಾಲೆಯ ಕಾರಿಡಾರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ವೇಗವಾಗಿತ್ತು, ಹೃದಯ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮರದ ಕೂಗು ಇನ್ನೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ದನು.
"ಮೇಡಂ! ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರ ಮೇಡಂ!" ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತರಗತಿಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುತ್ತಾ ಕೂಗಿದನು.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಿಕ್ಕರು. ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ - ಯುವ, ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರ ಮೇಷ್ಟ್ರು. ಅವರಿಗೆ ವನಸ್ಪತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ.
"ವಿಕ್ರಮ್? ಏನಾಯಿತು?" ಅವರು ಅವನ ಗಾಬರಿಯ ಮುಖ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದರು.
"ಮೇಡಂ! ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ತುರ್ತು! ಅವರು ದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನ ಮರವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ! ಅರ್ಜುನ್ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ!"
ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು. "ಏನು? ಚಲೋ, ಬೇಗ!"
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ರಂಗಮಂದಿರದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು. ಚೈನ್ಸಾದ ಗರ್ಜನೆ ಇನ್ನೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
"ನಿಲ್ಲಿಸಿ! ಆ ಯಂತ್ರ ತಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಿಸಿ!" ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ಅಧಿಕಾರದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಿದರು.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಚೈನ್ಸಾ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. "ಮೇಡಂ, ಆದರೆ ಈ ಕೊಂಬೆ ವೇದಿಕೆಗೆ ತೊಂದರೆ—"
"ಆ ಚೈನ್ಸಾ ಕೆಳಗೆ ಇಡು. ಈಗಲೇ." ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಚೈನ್ಸಾ ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟನು, ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ.
ಅರ್ಜುನ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿರಾಳ.
ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. "ಗಾಯವಾಯಿತಾ? ನೀನು ಏನ್ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತಿದೆ?
"ನಾನು ಅವರನ್ನು ಈ ಮರವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಿಡಲಾರೆ, ಮೇಡಂ," ಅರ್ಜುನ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದರು. ಇದು ಕೇವಲ ಹದಿಹರೆಯ ನಾಟಕ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಮರದೊಂದಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಂಬಂಧ ಇತ್ತು.
ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ಮರವನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರು. ಅದರ ದಪ್ಪ ತೊಗಟೆ, ವಿಶಾಲ ಕೊಂಬೆಗಳು, ಪ್ರಾಚೀನ ನೋಟ.
"ಈ ಮರಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಇರಬೇಕು," ಅವರು ಗುಂಪಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. "ಆ ಮುಖ್ಯ ಕೊಂಬೆ ಕತ್ತರಿಸಿದರೆ, ಇಡೀ ಮರ ಸಾಯುತ್ತದೆ."
ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. "ಆದರೆ ಮೇಡಂ, ಆ ಕೊಂಬೆ ವೇದಿಕೆಯ ದೃಷ್ಟಿ ತಡೆಯುತ್ತಾ ಇದೆ—"
"ಮರಗಳು ಕೇವಲ ಮರಗಳು ಅಲ್ಲ," ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು. "ಅವು ಜೀವಂತ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು. ನೋಡಿ - ಈ ಮರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗೂಡುಗಳು ಇವೆ. ಎಷ್ಟು ಕೀಟಗಳು, ಎಷ್ಟು ಜೀವಿಗಳು ಇದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿವೆ."
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ಕೂಡತೊಡಗಿದರು, ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಾ.
"ಈ ಮರ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ," ಅವರು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. "ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಈ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಇದು ಇತ್ತು. ಅವರಿಗೂ ನೆರಳು ಕೊಟ್ಟಿದೆ, ನಮಗೂ ನೆರಳು ಕೊಡುತ್ತಾ ಇದೆ. ಒಂದು ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯೇ?"
ಮೌನ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು.
ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪರಿಹಾರ:
ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ರಂಗಮಂದಿರದ ಸುತ್ತಲೂ ನಡೆದರು, ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ.
"ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಸರ್, ನೋಡಿ," ಅವರು ಹೇಳಿದರು. "ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಓರೆಯಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದರೆ..."
ಅವರು ಕೆಲವು ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿ ತೋರಿಸಿದರು. "ಇಗೋ. ಈ ಕೋನದಿಂದ ವೇದಿಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮರದ ಕೊಂಬೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ."
ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ನೋಡಿದರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅರಿವು. "ಹೌದು! ಇದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ!"
"ಮರ ಕತ್ತರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ," ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಮೇಡಂ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು. "ಕೇವಲ ಬುದ್ಧಿವಂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ."
ಮುನಿಯಪ್ಪ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟನು. "ನನಗೂ ಸಂತೋಷವೇ, ಮೇಡಂ. ಕಡಿಮೆ ಕೆಲಸ ಆಯಿತು."
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮರ ಸುರಕ್ಷಿತ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ನಡೆಯಬಹುದು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರದ ಬುಡದ ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕೈ ಹಳೆಯ ತೊಗಟೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು, ಮೃದುವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿದನು.
"ಧನ್ಯವಾದ," ಅವನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು, ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಮರದಿಂದ ಏನೋ ಬಂದಿತು - ಶಾಂತಿ, ಕೃತಜ್ಞತೆ, ಸೌಕರ್ಯ. ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನುಭವವಾಗುವ ಸಂವಹನ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. ಮೂವರೂ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತರು, ಮೌನವಾಗಿ, ಆದರೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ.
ಗುಂಪು ಚದುರತೊಡಗಿತು. ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳು ಕುರ್ಚಿಗಳ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯೋಜಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮುನಿಯಪ್ಪ ತನ್ನ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಮರ ನಿಂತಿತ್ತು - ಸುರಕ್ಷಿತ, ಸಂಪೂರ್ಣ, ಜೀವಂತ.
ಗುಂಪು ಚದುರಿದ ನಂತರ, ಮೂವರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು. ಈಗ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ.
ದೀರ್ಘ ಮೌನ. ಮೂವರೂ ತಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು.
ಕಿರಣ್ ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿದನು. "ಇದು... ಇದು ನಿನ್ನೆಯ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು."
"ಹೌದು," ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮರದ ನೋವು ಕೇಳಿದೆವಲ್ಲ?"
ಅರ್ಜುನ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದನು. "ಇದು ಕಲ್ಪನೆ ಅಲ್ಲ. ಇದು ನಿಜ."
ಮೂವರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು. ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ - ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಏನೋ ಅಸಾಧಾರಣವಾದುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದನು, ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದನು. "ನನಗೆ... ನನಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಂತೆ."
ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ, ಆನಂದ. ಅವನು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು, ಮರದ ತೊಗಟೆ ಮುಟ್ಟಿದನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಜೀವನದ ಕಂಪನ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ನೇರಗೊಳಿಸಿದನು. "ನನಗೆ ಈ ಜುಮ್ಮನಿಸುವ ಅನುಭವ ಆಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಹಾಗೆ ಚರ್ಮದ ಕೆಳಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ."
ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದನು. ಅವು ಬೇರೆ ರೀತಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು - ಹೆಚ್ಚು ಸಂವೇದನಾಶೀಲ, ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಂತ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು. "ನನಗೆ ಇಂದು ಇದುವರೆಗೆ ಆಸ್ತಮಾ ತೊಂದರೆಯೇ ಆಗಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಓಡಿದ್ರೆ ತಕ್ಷಣ ಉಸಿರಾಟ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು... ನನಗೆ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಲವಲವಿಕೆ ಅನಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ."
ಅವನು ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದನು, ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ. ಯಾವ ಕಷ್ಟವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಸೀಳುವಿಕೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಇತರ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡಿದನು. "ಆ ಪುಸ್ತಕ ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಸೂಚನೆಗಳು ಆಗಿವೆ'
"ಹೌದು," ಅರ್ಜುನ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ನಾವು ನಿಜವಾಗಲೂ ಗಿಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂವಹನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು."
ಕಿರಣ್ - ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ - ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದನು. "ಹಾಗಾದರೆ ಈ... ಈ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ?"
ಮೌನ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಭಾರ ಅವರೆಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.
ಅವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಅಸಾಧಾರಣವಾದುದು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಬಂದಿತ್ತು.
"ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ," ವಿಕ್ರಮ್ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ಆದರೆ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು."
ಅರ್ಜುನ್ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದನು. "ನಿಧಾನವಾಗಿ. ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ."
"ಮತ್ತು ಗುಪ್ತವಾಗಿ," ಕಿರಣ್ ಸೇರಿಸಿದನು. "ನಾವು ಗಿಡಗಳು ಕೂಗುವುದು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ ಅಂತ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಬಾರದು."
ಮೂವರೂ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರು.
ಅವರ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ವನಸ್ಪತಿ ಪಾಲಕರಾಗುವ ಹಾದಿ. ಆದರೆ ಅವರು ಇನ್ನೂ ಅರಿತಿರಲಿಲ್ಲ - ಇದು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು.
ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದವು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬ್ಯಾನರ್ಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ನೃತ್ಯಗಳ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಪ್ರಿಯಾ - ಒಂಬತ್ತನೇ ತರಗತಿ. ಅವಳು ಮೂವರು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಕ್ರಮನನ್ನು.
ಅವಳು ಅವರ ನೆರೆಹೊರೆಯವಳು. ಚಿಕ್ಕವಳಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಅವರನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷದಿಂದ... ವಿಕ್ರಮ್ ಅವಳಿಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಕಾಣತೊಡಗಿದ್ದನು.
ಆ ಕನ್ನಡಕ, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಸಾಹ, ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹೊಳಪು...
ಪ್ರಿಯಾ ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣನಿಗೆ ಏನೋ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಅವನ ಮುಖ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಆಕೆಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ರೇಷ್ಮಾ ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. "ನೀನು ಮತ್ತೆ ವಿಕ್ರಮನ್ನೇ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಲ್ಲ!"
ಪ್ರಿಯಾ ನಾಚಿದಳು. "ನಾನು ನೋಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ... ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ."
"ಹೌದೇ?" ರೇಷ್ಮಾ ಚುಡಾಯಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು. "ಕಳೆದ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಿಂದ ಅವನನ್ನೇ 'ಗಮನಿಸುತ್ತಾ' ಇದ್ದೀಯ."
ಪ್ರಿಯಾ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯನ್ನು ಲಘುವಾಗಿ ತಳ್ಳಿದಳು. "ಸುಮ್ಮನಿರು"
ಆದರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತೆ ವಿಕ್ರಮನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದವು. ಅವನು ನಗುತ್ತಿದ್ದನು, ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದ ಏನೋ ವಿಷಯಕ್ಕೆ. ಆ ನಗು ಪ್ರಿಯಾಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.
ಆಕೆಯ ಕುತೂಹಲ:
"ಮರದ ವಿಷಯ ನೋಡಿದೆಯಾ?" ಪ್ರಿಯಾ ರೇಷ್ಮಾಳನ್ನು ಕೇಳಿದಳು. "ಅರ್ಜುನ್ ಯಾಕೆ ಆ ರೀತಿ ಮಲಗಿದ್ದನು?"
"ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ," ರೇಷ್ಮಾ ಭುಜ ಕುಗ್ಗಿಸಿದಳು. "ಹುಡುಗರು ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ವಿಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ವಿಷಯಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ."
"ಇಲ್ಲ," ಪ್ರಿಯಾ ಚಿಂತನಶೀಲವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. "ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಜವಾಗಲೂ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಅವನಿಗೆ ಏನೋ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದಂತೆ, ನಮಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗದ ವಿಷಯ."
ರೇಷ್ಮಾ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. "ನೀನು ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ!"
"ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ ಆಗುತ್ತಾ ಇದೆ ಅಷ್ಟೇ," ಪ್ರಿಯಾ ಹೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆ ನಾಚಿಕೆ ಇತ್ತು.
ಆಕೆಯ ಕ್ರಷ್ ಆಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಶೀಲಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅವಳು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು - ಮೂವರು ಹುಡುಗರು ಇಂದು ಬೇರೆ ರೀತಿ ಇದ್ದರು. ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರರಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ. ಹಾಗೆ ಅವರು ಏನೋ ಮಹತ್ವದ ರಹಸ್ಯ ಹಂಚಿಕೊಂಡಂತೆ.
ಏನಿರಬಹುದು?
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಶ್ರೀಧರ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು - ಕಲಾ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು - ಪಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರು.
"ಎಲ್ಲರೂ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕು," ಅವರು ಹೇಳಿದರು. "ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಏನು?"
ಅರ್ಜುನ್ ತಕ್ಷಣ ಕೈ ಎತ್ತಿದನು. "ಸರ್, ನಾನು ವೇದಿಕೆ ಅಲಂಕಾರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ."
"ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಅರ್ಜುನ್. ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಉತ್ತಮ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು," ಶ್ರೀಧರ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೆಸರು ಬರೆದರು.
"ನಾನು ಸೌಂಡ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಸರ್," ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು. "ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಷಯಗಳು ನನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತವೆ."
"ಒಳ್ಳೆಯದು. ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್?"
ವಿಕ್ರಮ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದನು. "ಅಂದರೆ... ಸಂಶೋಧನೆ? ಬಹುಶಃ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು?"
"ಹಾಗಾದರೆ ಸರಿ," ಮೇಷ್ಟ್ರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು.
ಮರುದಿನ, ಅರ್ಜುನ್ ವೇದಿಕೆ ಅಲಂಕಾರದ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ಸುಂದರವಾದ ವನಸ್ಪತಿ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು - ಬಳ್ಳಿಗಳು, ಹೂವುಗಳು, ಎಲೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿನ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣೆದಿದ್ದವು.
ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮೂಲಭೂತ ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು - ಕಾಗದದ ಹೂವುಗಳು, ಸರಳ ಬ್ಯಾನರ್ಗಳು. ಅರ್ಜುನನ ಕೆಲಸದ ಹತ್ತಿರ ಅವು ಅತ್ಯಂತ ಹವ್ಯಾಸಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ಶ್ರೀಧರ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಬಂದು ನೋಡಿದರು. "ಅರ್ಜುನ್, ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ... ಬಹುಶಃ ಇತರರಿಗೆ ಅವರ ಕೆಲಸ ಸುಧಾರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡು, ಅವರನ್ನು ಕೆಟ್ಟವರಂತೆ ಕಾಣಿಸುವ ಬದಲು?"
ಅರ್ಜುನ್ ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟನು. "ಸಾರಿ, ಸರ್. ನಾನು ಆತರ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ."
ಇತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು - ಅರ್ಜುನ್ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ.
ಸೌಂಡ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ತೊಂದರೆಗಳು:
ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಕಿರಣ್ ಮೈಕ್ರೋಫೋನ್ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
"ಹಲೋ, ಹಲೋ... ಟೆಸ್ಟಿಂಗ್," ಅವನು ಮೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ - ಭಯಾನಕ ಫೀಡ್ಬ್ಯಾಕ್! ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಸೀಳುವ ಶಬ್ದ!
ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು.
ಕಿರಣ್ ಮುಜುಗರಕ್ಕೊಳಗಾದನು, ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡನು. "ಅದು... ಅದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನು... ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಲು."
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕಿರಣನ ಮುಖ ಉಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚಿದರು.
"ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ, ಕಿರಣ್!" ಯಾರೋ ಕೂಗಿದರು. "ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಈಗ ಜಾಗೃತರಾಗಿದ್ದೇವೆ!"
ಕಿರಣ್ ಮುಜುಗರದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ, ವೈರಿಂಗ್ ಸರಿಪಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮನ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ವಿಧಾನ:
ವಿಕ್ರಮ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮುಂದೆ ಪುಟಗಳು ಪುಟಗಳು ವಿವರವಾದ ಬರಹ.
ಶ್ರೀಧರ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಬಂದು ನೋಡಿದರು. "ವಿಕ್ರಮ್, ಏನು ಬರೆದಿದ್ದೀಯ?"
ವಿಕ್ರಮ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಓದಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಹತ್ವ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನಮೂನೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ..."
ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅವನನ್ನು ತಡೆದರು. "ವಿಕ್ರಮ್, ಇದು ಶಾಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಪಿಎಚ್ಡಿ ಪ್ರಬಂಧ ಅಲ್ಲ!"
ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನತ್ತ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಇದೇ ರೀತಿ - ವಿದ್ವತ್ಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ.
ಪ್ರಿಯಾ ಮತ್ತು ರೇಷ್ಮಾ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಿಯಾ ವಿಕ್ರಮನ ತೊಂದರೆ ನೋಡಿದಳು.
ಅವಳು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಳು. "ಬಹುಶಃ ನೀನು ಬರೆಯುವ ಬದಲು ಆಯೋಜನೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು?"
ವಿಕ್ರಮ್ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದನು. "ಓ, ಹಾಯ್ ಪ್ರಿಯಾ. ಒಳ್ಳೆ ಆಲೋಚನೆ."
ಅವಳು ಅವನ ಚದುರಿದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದಳು, ಅವನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಪುಟಗಳನ್ನು ವರ್ಗೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ತಿಳಿದ ನೋಟಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ಆ ಡೈನಾಮಿಕ್ಸ್ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
"ನಮ್ಮ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ," ಕಿರಣ್ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು.
"ಅವನು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮುಳುಗಿದ್ದಾನೆ," ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.
ಸಂಜೆಯ ಬೆಳಕು ಮಲೆನಾಡಿನ ದಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೂವರು ಸ್ನೇಹಿತರು ತಮ್ಮ ಪರಿಚಿತ
ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು - ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಲು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು
ತಿರುವು.
ಆದರೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಂತವಾಗಿ. ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತವಾಗಿ..
"ಇವತ್ತು ತಲೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಯಿತು" ಅರ್ಜುನ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟನು.
ಕಿರಣ್ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ನಾವು ಮರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದೆವು, ಮತ್ತೆ ಶಾಲಾ ಅಲಂಕಾರದ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತು!"
"ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ತುಂಬಾ ಹುಚ್ಚಿನಂತೆ ಇತ್ತು," ವಿಕ್ರಮ್ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದನು.
ಮೌನ. ಆದರೆ ನಿರಾಳದ ಮೌನ. ಮೂವರೂ ತಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು.
"ನಾಳೆ ಏನು ಮಾಡೋಣ?" ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು. "ಮತ್ತೆ ಗಿಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಸಿರಾಟ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದೇ?"
ವಿಕ್ರಮ್ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದನು. "ಬಹುಶಃ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ನಾವು ನಿಖರವಾಗಿ ಏನು
ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು."
"ಹಾಂ," ಕಿರಣ್ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಸೇರಿಸಿದನು. "ಮತ್ತು ಈ ನಡುವೆ, ಗಿಡಗಳು ಕೂಗುವುದು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ ಅಂತ
ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಬಾರದು."
"ಒಪ್ಪಂದ," ಮೂವರೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.
"ವಿಕ್ರಮ್! ಇರು
ಅವರು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. ಪ್ರಿಯಾ ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೋಟ್ಬುಕ್.
"ನೀನು ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಮರೆತಿದ್ದೀಯ," ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಉಸಿರು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು.
"ಓಹ್, ಧನ್ಯವಾದ.." ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಜುಗರದಿಂದ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. "ನಾನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ
ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇನೆ."
"ಏನು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ?" ಪ್ರಿಯಾ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು.
ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ತಮ್ಮ ನಗುವನ್ನು ಮರೆಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.
"ಓಹ್, ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು ಅವನನ್ನು ಏನು ಚಿಂತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ ಅಂತ..." ಕಿರಣ್ ಚುಡಾಯಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ
ಹೇಳಿದನು.
"ಲೊ!" ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರತ್ತ ತಿರುಗಿದನು, ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ನಗುತ್ತಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು.
"ನಿಲ್ಲಿ, ನೀವಿಬ್ಬರೂ!" ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಲಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಪ್ರಿಯಾ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ. ಮೂವರ ಸ್ನೇಹ, ಅವರ ನಗು, ಅವರ ಸಾಮಾನ್ಯತೆ - ಆದರೆ
ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಅವರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಏನೋ ವಿಶೇಷವಾದುದು.
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ನಗು, ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಿಕೆ, ಸ್ನೇಹದ ಆಟ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.
ಸೂರ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮದ ಗುಡ್ಡಗಳ ಹಿಂದೆ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೊನೆಯ ಕಿರಣಗಳು ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳದ ಆ
ಪ್ರಾಚೀನ ಮಾವಿನ ಮರದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು.
ಮರ ನಿಂತಿತ್ತು - ದೃಢವಾಗಿ, ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಜೀವಂತವಾಗಿ. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ಗೂಡುಗಳಿಗೆ
ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ದಿನದ ಕೊನೆಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿ. ಎಲೆಗಳು ಸಂಜೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ನೃತ್ಯಿಸಿದವು.
ಅದರ ಬೇರುಗಳು ಆಳವಾಗಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹರಡಿದ್ದವು. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಮತ್ತು ಅದರ ಜೀವ - ಶತಮಾನಗಳ ಜೀವ- ಮುಂದುವರಿಯಿತು.
ಮೂರು ಹುಡುಗರು ಆಲಿಸಿದ ಕಲಿತ ಕಾರಣ.
ಪ್ರಕೃತಿ ಉಳಿದಿತ್ತು, ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ.
