ಭಾಗ ೧: ಸ್ವರ್ಣ ಯುಗದ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮುನಿಸು
ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹಿಮಾಲಯದ ಹಿಮದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಧುನಿಕ ಜಂಜಾಟಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಕೆತ್ತಿದ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಲೋಕವಿತ್ತು. ಅದರ ಹೆಸರು 'ಹಸಿರು ಕಣಿವೆ'. ಆ ಕಣಿವೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಇಂದ್ರನ ಅಮರಾವತಿಯೂ ಸಾಲದಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಜಾದೂ ಇತ್ತು. ವರ್ಷದ ಹನ್ನೆರಡೂ ತಿಂಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಮರಗಳು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ, ಸುಗಂಧಭರಿತ ಹೂವುಗಳಿಂದ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಳ್ಳಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ 'ಸ್ಫಟಿಕ ನದಿ'ಯ ನೀರು ಎಷ್ಟು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ತಳದಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಹರಳು ಕಲ್ಲುಗಳೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಆ ನೀರು ಜೇನುತುಪ್ಪದಂತೆ ಸಿಹಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಿವಾಸಿಯೂ ಯಾವುದೇ ರೋಗ-ರುಜಿನಗಳಿಲ್ಲದೆ, ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬಡತನ, ಹಸಿವು ಅಥವಾ ದುಃಖ ಎಂಬ ಪದಗಳೇ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪವಾಡ ಸದೃಶ ಸುಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ, ಇಡೀ ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಎನ್ನದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ 'ಮಹಾ ಧ್ರುವ تಾರೆ'. ಹಳ್ಳಿಯ ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಆ ನಕ್ಷತ್ರವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಕಾಶಕಾಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಕಣಿವೆಯ ಜನರ ಪೂರ್ವಜರು ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯದ, ಧರ್ಮದ ಒಟ್ಟು ರೂಪವಾಗಿತ್ತು. ಆ ನಕ್ಷತ್ರದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿಯಂತಹ ದಿವ್ಯ ಕಿರಣಗಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸದಾ ಫಲವತ್ತಾಗಿಡುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ 'ಅನನ್ಯಾ' ಎಂಬ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷದ ಸುಂದರ, ಜಾಣ ಮತ್ತು ಸಾಹಸಿ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅವಳ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಅವಳ ವೃದ್ಧ ಅಜ್ಜನಾಗಿದ್ದರು. ಅನನ್ಯಳಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಆಪೂರ್ವವಾದ ಸಂಬಂಧವಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಭಾಷೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಗಾಳಿ ಬೀಸುವಾಗ ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಮಾಡುವ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಒಂದು ಶ್ರೀಗಂಧದ ಕೊಳಲನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ, ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುವ ಮುನ್ನ, ಅವಳು ಅಜ್ಜನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಕುಳಿತು ಆಕಾಶದ ಮಹಾ ಧ್ರುವ ತಾರೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹಳ್ಳಿಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಅಜ್ಜ ಅವಳ ತಲೆ ಸವರುತ್ತಾ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು:
"ಅನನ್ಯಾ, ನೆನಪಿಡು. ಈ ನಕ್ಷತ್ರದ ಬೆಳಕು ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಓಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ಅಸೂಯೆ, ಕೋಪ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಮಶವಾದರೆ, ಆ ನಕ್ಷತ್ರವೂ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕೃತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ."
ಆದರೆ, ಅಜ್ಜನ ಮಾತು ನಿಜವಾಗುವ ಕಾಲ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆಲವು ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ದುರಾಶೆಯ ತಲೆ ಎತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ ಅವರು, ಕಣಿವೆಯ ಪವಿತ್ರ ಕಾಡಿನ ಹಳೆಯ ಶ್ರೀಗಂಧದ ಮರಗಳನ್ನು ಕದ್ದು ಕತ್ತರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ವನ್ಯಜೀವಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿದರು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಮتೋಲನ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಪ್ಪಿತು. ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿನ ವ್ಯಾಮೋಹ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಜಗಳಗಳು ಶುರುವಾದವು.
ಇದರ ಭೀಕರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಒಂದು ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ಭೂಮಿಯೇ ನಡುಗುವಂತೆ ಭೂಕಂಪನವಾಯಿತು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಡುಗಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಕವಿದವು. ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಅಬ್ಬರ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ, ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಹೆಮ್ಮರಗಳು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಬಿದ್ದವು. ಸಿಡಿಲುಗಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಸುತ್ತಲೂ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದವು. ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ भयದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳೊಳಗೆ ಅಡಗಿಕುಳಿತು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿತು. ಅನನ್ಯಾ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿದಾಗ ಆ ಮಹಾ ಧ್ರುವ ತಾರೆ ಮಂಕಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು.
ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಬಿರುಗಾಳಿ ನಿಂತಿತು. ಆದರೆ, ಕಣಿವೆಯ ಜನ ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ಜೀವಕಳೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಭೂಮಿ ಸೀಳುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಘೋರ ಮತ್ತು ಆಘಾತಕಾರಿ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ದೈವಿಕ ನಕ್ಷತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು! ಇಡೀ ಆಕಾಶ ಕಪ್ಪು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ನಂತೆ ಶೂನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಕಣಿವೆಯ ರಕ್ಷಾಕವಚವೇ ಒಡೆದುಹೋಗಿತ್ತುಧ್ರುವ ನಕ್ಷತ್ರ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಕಣಿವೆಯ ಸ್ವರ್ಣ ಯುಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು. ನಕ್ಷತ್ರದ ದಿವ್ಯ ಬೆಳಕಿಲ್ಲದೆ ಕಣಿವೆಯ ಮೇಲೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಬಂಧ ಬಾಹುಗಳು ಚಾಚಿದವು. ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಪವಾಡದಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಫಟಿಕ ನದಿಯ ನೀರು ಕಪ್ಪಾಗಿ, ವಿಷಪೂರಿತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅದನ್ನು ಕುಡಿದ ಹಸುಗಳು ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಹಾಲು ಕೊಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. ಹಸಿರು ಕಾಡು ಒಣಗಿ ಬೂದಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಹುಳು ಹಿಡಿದು ಕೊಳೆತುಹೋದವು.
ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸು ಮಾಯವಾಗಿ, ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ತುಲಗಳು ಮೂಡಿದವು. ಹಸಿವು ಮತ್ತು ರೋಗಗಳ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಾಲೂ ಸಾವಿನ ಮೌನ ಆವರಿಸತೊಡಗಿತು. ಜನರು ಸಣ್ಣ ಹನಿ ನೀರಿಗೂ, ಒಂದು تುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕೂ ಪರಸ್ಪರ ಕಚ್ಚಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ಅನನ್ಯಳ ಅಜ್ಜನೂ ಕೂಡ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದರು. ಅವರ ದೇಹ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಳ್ಳಿಯ ಈ ನರಕಸದೃಶ ದುಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅನನ್ಯಳ ಹೃದಯ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು. ಅವಳು ಇನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತರೆ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ಸರ್ವನಾಶವಾಗುವುದು ಖಂಡಿತ ಎಂದು ಅರಿತಳು. ಅವಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಧರ್ಮಗುರುಗಳು ಮತ್ತು ಮುಖಂಡರ ತುರ್ತು ಸಭೆಗೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹತಾಶರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅನನ್ಯಾ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು:
"ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ನಕ್ಷತ್ರ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ತರಲು ಯಾವುದೇ ದಾರಿಯಿಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ಸಾಯಬೇಕೇ? ನನಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ, ನಾನು ಆ ಬೆಳಕನ್ನು ಮರಳಿ ತರುತ್ತೇನೆ."
ಧರ್ಮಗುರುಗಳು ಹಳೆಯ ಧೂಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ತಾಳೆಗರಿಯನ್ನು ತಿರುವುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು:
"ಮಗುವೇ ಅನನ್ಯಾ, ಜನರ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಮೂಟೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ನಕ್ಷತ್ರವು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಿದ್ದು, ಈ ಕಣಿವೆಯ ಆಚೆಗಿರುವ ಭೀಕರ 'ಮಾಯಾವಿ ಪರ್ವತ'ದ ಕರಾಳ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಬದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮಾಯಾವಿ ಶಕ್ತಿಗಳು ಕಾವಲಿವೆ. ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಹೋದ ಯಾವ ಬಲಿಷ್ಠ ಗಂಡಸೂ ಕೂಡ ಬದುಕಿ ಬಂದಿಲ್ಲ. ನೀನೊಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ, ನಿನ್ನಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವೇ?"
ಅನನ್ಯಾ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಹೆದರದೆ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢತೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು: "ಪುರುಷರ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ್ದನ್ನು ಈ ಕಣಿವೆಯ ಮಗಳ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಹೋದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ." ಅವಳ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕಂಡು ಇಡೀ ಸಭೆ ಮೌನವಾಯಿತು.
ಅವಳ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚಿದ ಧರ್ಮಗುರುಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ರಹಸ್ಯ ಭಂಡಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು:
ಅನಂತ ಹಣತೆ: ಇದು ಸಾಧಾರಣ ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಉರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಶ್ರೀಗಂಧದ ದಿವ್ಯ ಕೊಳಲು: ಇದರ ದಿವ್ಯ ನಾದಕ್ಕೆ ಎಂತಹ ಕ್ರೂರ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಮಣಿಯುತ್ತದೆ.
ಕಣಿವೆಯ ಪವಿತ್ರ ಮೃತ್ತಿಕೆ (ಮಣ್ಣು): ಇದು ಮರಣದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಕ್ಕೂ ಮರುಜೀವ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದೆ.
ಅನನ್ಯಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ಪಾದ ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರು ಅಜ್ಜನ ಪಾದದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ತನ್ನ ಹೆಗಲಿಗೊಂದು ಚೀಲ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಕರಾಳ ಮಾಯಾವಿ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ತನ್ನ ಮಹಾ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.
