ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಶಿವಪುರ ಒಂದು ಶಾಂತ ಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಪುರಾತನ ಈಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಆ ಊರಿನ ನಂಬಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಅರ್ಚಕ ವಿಶ್ವನಾಥ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಆ ಊರಿನ ಜೀವನಾಡಿ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದಲ್ಲೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೇಜಸ್ಸಿತ್ತು, ಮಗುವಿನಂತಹ ಮುಗ್ಧತೆಯಿತ್ತು. ಊರಿನವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧ ಸ್ಪಟಿಕದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೊಳೆ ನಿಲ್ಲದು ಎಂದು. ಆದರೆ, ವಿಧಿಯು ಆ ಸ್ಪಟಿಕದಂತಹ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ ಶುರುವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕರಾಳ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ. ಅಂದು ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಿನ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಭೂಮಿಯೇ ನಡುಗುವಂತಿತ್ತು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸಂಜೆಯ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ದೀಪಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಠಾತ್ತನೆ, ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಬಡಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಎದುರಿಗೆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತನಾದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ಆದಿತ್ಯ  ನಗರದ ಪ್ರಭಾವಿ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬರ ಅಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಾಡು