ಮಲೆನಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ  ಶಾಂತಿಪುರ ಎಂಬ ಊರು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಸಮಯವೆಂದರೆ ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳು. ಆದರೆ ಊರಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆ ಬೃಹತ್ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸಿದ್ಧನಿಗೆ ಸಮಯವೆಂದರೆ ಉದುರುವ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಹರಿಯುವ ನದಿ. ಸಿದ್ಧನ ಮೈಮೇಲಿದ್ದ ಚಿಂದಿ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಅವನ ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಡಂಬರದ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಅಸಡ್ಡೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಹೊಳಪಿತ್ತು. ಅದು ಸಾಗರದ ಆಳದಂತೆಯೂ ಇತ್ತು, ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚಿನ ತೀವ್ರತೆಯಂತೆಯೂ ಇತ್ತು.ಊರಿನವರು ಅವನನ್ನು ಹುಚ್ಚನೆಂದು ಕರೆದು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ಧ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ, ಮರಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಕಪ್ಪನೆಯ ಮೋಡಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದವು. ಗಾಳಿ ಬಲವಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದ ಸೋಮನಾಥ ಮಾಸ್ತರರು ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆಯಲು ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಅಡಿ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಗೀಚುತ್ತಾ, ಇದು ಅಡಿಪಾಯ,