ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ಆದರ್ಶ್‌ಗೆ ತಾನು ಒಂದು ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಹಬೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅವನು ನಿನ್ನ ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಪರಾವಲಂಬಿ ಆದರ್ಶ್‌ನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಜಾಕೆಟ್‌ನ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ನೀಲಿ ಸೀಸೆ ಈಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ವಸ್ತುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅದು ಒಂದು ಜೀವಂತ ಹೃದಯದಂತೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ಕೆಂಪು ಹುಳದಂತಹ ವಸ್ತು ಈಗ ಇಡೀ ಸೀಸೆಯ ಗಾಜನ್ನು ಒಡೆದು ಹೊರಬರುವಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಆದರ್ಶ್ ಸಮಯ ಮೀರಬಾರದು. ಕಾಲದ ಚಕ್ರವು ಕತ್ತಲೆಯತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಿದೆ. ಆ ಕೋಟೆಯ ಸುರಂಗ ನಿನಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಧ್ವನಿ ಈ ಬಾರಿ ದೂರದ ಗುಡುಗಿನಂತೆ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಆದರ್ಶ್‌ನ ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಯಾರೋ ನಿಂತು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆಜ್ಞಾದಾಯಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.ಆದರ್ಶ್‌ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಹೆಚ್.ಎಫ್