ಮೈಸೂರಿನ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟವು ಇಂದು ಎಂದಿನಂತೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯ ಕ್ಷಿತಿಜದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇಡೀ ಬೆಟ್ಟವು ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದ ದಟ್ಟವಾದ ಮಂಜಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ದೈವಿಕ ಬೆಳಕಿನ ಬೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಟ್ಟದ ತುತ್ತತುದಿಯತ್ತ, ಆ ಸಾವಿರ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಆಚೆಗಿನ ರಹಸ್ಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಮಣಿ ಮತ್ತು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿ ಎರಡೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಅಪಾಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಂತೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೆಟ್ಟದ ಪ್ರತಿ ತಿರುವಿನಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ಮರದ ಹಿಂದೆಯೂ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಪೈಶಾಚಿಕ ಅಟ್ಟಹಾಸ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ನೋಡು ದಾರಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ರಕ್ತವರ್ಣದ ಮಂಜು ನಮ್ಮನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ನುಂಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಎದೆ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ ರಶ್ಮಿ ಆದರ್ಶ್‌ನ ಬೆಳಕಿನ ಶರೀರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾಗದೆ, ಅವನ ಸನಿಹದಲ್ಲೇ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೈಚಾಚುತ್ತಾ ಭಯದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಗೆರೆಯನ್ನು ಎಳೆದನು. ಆ ಬೆಳಕಿನ ಗೆರೆಯು ಮಂಜನ್ನು ಸೀಳಿ ಮುಂದಿನ