ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಆ ಭೀಕರ ಮೌನ ಈಗ ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ನುಂಗಲು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಜ್ಯೋತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಲೀನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಆದರ್ಶ್ ಕಣ್ಣಮುಂದೆಯೇ ಮಾಯವಾಗಿ ಅಕ್ಷರಗಳ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೆರೆಯಾಗಿದ್ದು ಅವಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲಾಹಲದಂತಹ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು ಅದು ಆದರ್ಶ್‌ನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಾಟದಂತೆ ಅವಳ ಹಸ್ತದ ನರಗಳಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ನೀನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಶರೀರ ಅಕ್ಷರವಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ಬೃಹತ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹುಡುಕಲಿ? ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವು ನಮಗೆ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡುವ ಬದಲು ನಮ್ಮನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆ ಮಾಡಿದೆಯಲ್ಲಾ ಈ ವಿಧಿ ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರ? ರಶ್ಮಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಬೆಟ್ಟದ ಆ ಕಠೋರ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯ ತುದಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಅದು ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಹೊಳೆಯುವ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸತೊಡಗಿತು ರಶ್ಮಿ, ಅಳಬೇಡ.