ಹೈದರಾಬಾದ್‌ನ ಬಿಸಿ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಗೋಲ್ಕಂಡದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಹೆಚ್.ಎಫ್ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಬೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅಜಂತಾ ಗುಹೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಕಡು ಕತ್ತಲೆ ಇಡೀ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ವಘೋರಾ ನದಿಯು ಗುಹೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸದ್ದು ಈ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕರಾಳ ಮಂತ್ರದ ಪಿಸುಮಾತಿನಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್‌ನ ಲೇಖನಿಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ವಜ್ರದ ನಾಲಿಗೆಯ ಹರಳು ಈಗ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಗುಹೆಗಳ ಒಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಕಾವ್ಯದ ಮರಣದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ಈ ಅಜಂತಾದ ಗುಹೆಗಳು ಮನುಷ್ಯರು ಕೆತ್ತಿದ್ದಲ್ಲ, ಇವು ಯಾವುದೋ ದೈವಿಕ ಅಥವಾ ಪಾರಲೌಕಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಈ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧನ ವಿಗ್ರಹಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಕಾವ್ಯದ ಮರಣ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದನಲ್ಲವೇ? ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಣ ಎಂದರೆ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಅಂತ್ಯ ಎಂದೇ? ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ