ಖಜುರಾಹೊದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹವನ್ನು ಹೃದಯ ಬಂಧನ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಗೆದ್ದ ನಂತರ, ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಹೆಚ್.ಎಫ್ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಬೈಕ್ನಲ್ಲಿ ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಪುರಾತನ ನಗರಿ ವಾರಣಾಸಿಯ ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಗಂಗಾ ನದಿಯ ತಟಕ್ಕೆ ಅವರು ಬಂದು ನಿಂತಾಗ, ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ ಘಾಟ್ನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಹತ್ತಾರು ಚಿತೆಗಳ ಹೊಗೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ಕಪ್ಪಾಗಿಸಿತ್ತು. ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮರಣದ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಉಸಿರಿನಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಆ ಹೃದಯಾಕಾರದ ಪದಕವು ಈಗ ಅತಿಯಾಗಿ ಬಿಸಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಅದು ಈ ಘಾಟ್ನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಅತೃಪ್ತ ಆತ್ಮಗಳ ನೋವನ್ನು ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಹಂಬಲವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೀರಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ಇಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೂ ಮಸಣದ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಚಿತಾಭಸ್ಮದ ಕಣಗಳಿವೆ. ಈ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ ಮಣ್ಣು ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಯಾವ ಮಹಾ ಬಲಿಯನ್ನು ಕಾದಿರಿಸಿದ್ದಾನೆ?