ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಮೈಲುಗಳಷ್ಟು ದೂರವಿರುವ ಆ ಹಳೆಯ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣ ಎಂಬುವವನ ಐದು ಎಕರೆ ಜಮೀನಿತ್ತು. ಆ ಜಮೀನು ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಡಿನಂತೆ ದಟ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮವಿತ್ತು ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಜೋರಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಉಳುಮೆ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಎತ್ತುಗಳ ಕೊರಳಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಈ ಭೂಮಿಯ ಕೆಳಗೆ ಧರಣಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳು ಎಚ್ಚರವಾದರೆ ಇಡೀ ಊರನ್ನೇ ತನ್ನ ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ನುಂಗುತ್ತಾಳೆ. ಬಸವಣ್ಣನಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಅಸಂಬದ್ಧ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು ಇಳುವರಿ, ಹಣ ಮತ್ತು ಆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರ. ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲದ ಮುಂಜಾನೆ, ಬಸವಣ್ಣ ತನ್ನ ಜಮೀನಿನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಶಾಸನವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದ. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲ್ಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಶಕ್ತಿ ಮೈಗೆ ತಾಕಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯ