ಜುತುಲ್ ಪುಕ್ ಗುಹೆಯ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದ ನಂತರ, ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಕಡಿದಾದ ಪಶ್ಚಿಮ ಮುಖದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತರು. ಇಲ್ಲಿ ಪರ್ವತವು ನೇರವಾಗಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಚಾಚಿದ ಬೃಹತ್ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಚಳಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಅಳಿಸಿಹೋದ ಜ್ಞಾನದ ಭಾರವಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್‌ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಸಿದ್ಧಿಯ ಸ್ಫಟಿಕ ಉಂಗುರವು ಈಗ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಮಿಂಚತೊಡಗಿತು. ಅದು ಈ ಪರ್ವತದ ಸೀಳುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಕ್ಷಯ ಜ್ಞಾನದ ಸಂಚನ್ನು ಮೊದಲೇ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ಈ ಪಶ್ಚಿಮ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ ಬದುಕಿನ ಸಾರವೇ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕಲ್ಲುಗಳು ನಮಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಂತಿವೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಏನೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನಮಗೆ ಯಾವ ಹೊಸ ಜ್ಞಾನದ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹವನ್ನು ಹೊಂಚು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ? ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ತಲೆಗೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು,