ಮಂಗಳೂರಿನ ಹೊರವಲಯದ ಆ ಕರಾವಳಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಬಂಗಲೆ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಲಚಕ್ರದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಪ್ರೇತಲೋಕದಂತಿತ್ತು. ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಬಂಗಲೆಯ ತಳಹದಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಸದ್ದು, ಯಾವುದೋ ಸಾವಿರಾರು ಆತ್ಮಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಕ್ರಂದನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇಡೀ ಪರಿಸರವನ್ನು ನಡುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂದೀಪ್ ಬಂಗಲೆಯ ಆ ಬೃಹತ್ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟಾರ್ಚ್‌ನ ಕಿರಣಗಳು ಧೂಳು ಮತ್ತು ಜೇಡರ ಬಲೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಭಾವಚಿತ್ರಗಳು ಜೀವ ತಳೆದು ಅವನನ್ನೇ ಗುರಾಯಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹಳೆಯ ಫ್ರೇಮ್‌ಗಳ ಒಳಗಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನ ಪ್ರತಿ ನಡೆಯನ್ನೂ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.ಅವನ ಬಲಗೈ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ 222 ಸಂಖ್ಯೆ ಈಗ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೆಂಪಗೆ ಮಿನುಗತೊಡಗಿತು. ಅದರ ಸುತ್ತಲಿನ ಚರ್ಮ ಸುಟ್ಟ ಗಾಯದಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದ ಆ ಸಂಖ್ಯೆ ಸಂದೀಪ್‌ನ ನಾಡಿಬಡಿತಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು