ಮಂಗಳೂರಿನ ಹೊರವಲಯದ ಆ ಕರಾವಳಿ ತೀರದ ಬಂಗಲೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಲಚಕ್ರದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಪ್ರೇತಲೋಕದಂತಿತ್ತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಬಂಗಲೆಯ ತಳಹದಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಸದ್ದು, ಯಾವುದೋ ಸಾವಿರಾರು ಆತ್ಮಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಕ್ರಂದನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇಡೀ ಪರಿಸರವನ್ನು ನಡುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಬೃಹತ್ ಹಜಾರದಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಒಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಕಿರಣ್ ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್ ರಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದೆಂತಹುದೇ ಬಲಿಷ್ಠ ಎದುರಾಳಿಯ ಪಂಚ್‌ಗಳಿಗೂ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದ ಯೋಧ, ಇಂದು ಈ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಅದೃಶ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ.ಅವನ ಬಲಗೈ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ 222 ಸಂಖ್ಯೆ ಈಗ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೆಂಪಗೆ ಮಿನುಗತೊಡಗಿತು. ಅದರ ಸುತ್ತಲಿನ ಚರ್ಮ ಸುಟ್ಟ ಗಾಯದಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಿರಣ್‌ನ ನಾಡಿಬಡಿತಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಅಂಕಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಅವನ ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರೇಮಿ ರಚನಾ ನಡುವಿನ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಸಂಪರ್ಕದ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಜಗತ್ತಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ