ಆಕಾಶದ ಆ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಅವರು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗ, ಕೈಲಾಸದ ರಹಸ್ಯ ಗವ್ವರದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ದಿವ್ಯ ಲೋಕವೊಂದು ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿತು. ಅವರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಇದ್ದದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸರೋವರವಲ್ಲ; ಅದು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಧರೆಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದ 'ಅಮೃತ ಕುಂಡ'. ಅದರ ನೀರು ಹಾಲಿನಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅದರಿಂದ ದೈವಿಕವಾದ ಚಿನ್ನದ ಜ್ಯೋತಿಯ ಕಿರಣಗಳು ಆಕಾಶದ ಕಡೆಗೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ನೀರಿನ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸತ್ತ ಮರಗಳೂ ಚಿಗುರೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರ್ಶ್‌ನ ಬೆರಳಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ 'ಆತ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣದ ನಕ್ಷತ್ರ ಹರಳು' ಈಗ ಜೇಂಕರಿಸುತ್ತಾ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಂಪಿಸತೊಡಗಿತು; ಅದು ಈ ಪವಿತ್ರ ನೀರಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಂತಿಮ 'ಅಮರತ್ವದ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ'ವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ಈ ನೀರಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಸುಗಂಧವು ನನ್ನ ಇಡೀ ಜನ್ಮದ ಆಯಾಸವನ್ನೇ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೇ ಜಾಗವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ದೈವಿಕ ಅಮೃತದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನಮಗಾಗಿ ಯಾವ ಹೊಸ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಕಾದಿರಿಸಿದ್ದಾನೆ? ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ