ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿತ್ತು. ಮೂಡಿಗೆರೆಯ ಆ ಹಳೆಯ ಕಾಫಿ ತೋಟದ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಒಂಟಿ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲೆಯ ಮಾರುತದ ಭೀಕರ ಮಳೆ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಗ್ಲಾಸ್‌ಗಳಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಗಳ ಶಬ್ದ ಇಡೀ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಹಪಹಪಿಕೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಕೋಣೆಯ ಒಳಗಿದ್ದ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಯಾವ ಆರ್ಭಟವೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೋಣೆಯ ಕಂಪ್ಲೀಟ್ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಐಫೋನ್‌ನ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಕೃತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಕ್ರಮ ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಸಭ್ಯ, ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮತ್ತು ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವನದ್ದೇ ಆದ ಮತ್ತೊಂದು ಕರಾಳ ಪ್ರಪಂಚವಿತ್ತು. ಅದೇ ಡಿಜಿಟಲ್ ವಾಯ್ ಯೂರಿಸಂ. ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್, ಟೆಲಿಗ್ರಾಮ್ ಮತ್ತು ಡಾರ್ಕ್ ವೆಬ್‌ನ ರಹಸ್ಯ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತನಗೇನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಅಪರಿಚಿತ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಖಾಸಗಿ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು