ಕಳೆದ ಹೋದ ಕಾಲದ ದ್ವಾರದ ಆ ರಹಸ್ಯ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ದಾಖಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಇಡೀ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತವೇ ನಡುಗತೊಡಗಿತು. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಭೂಕಂಪವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಇದು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ವರ್ಷಗಳ ಶಾಪವು ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಕಂಪನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಈಗ ಕೈಲಾಸದ ಉತ್ತುಂಗದ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯು ಅಷ್ಟು ಶುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು ಎಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ಉಸಿರೂ ಶರೀರದ ಕಣಕಣವನ್ನೂ ದೈವಿಕ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ಶಿಖರದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೈತ್ಯಾಕಾರದ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಬೆಳಕಿನಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಸ್ಫಟಿಕದ ವೇದಿಕೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಶಾಪವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅಲೆದಾಡಿದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಈಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಂತಿಮ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ತಪಸ್ವಿಯ ಶಾಂತಿಯಿತ್ತು. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿನ ಆ ಮಣಿ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಅಂತಿಮ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು