ಕೊಡಗಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪವು, ಯಾವುದೋ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಮೌನ ಮತ್ತು ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲೂ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು, ಎತ್ತರದ ಮರಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ನುಂಗಿಹಾಕುವಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿದ್ದವು. ವಿಕ್ರಮ್, ಆಕಾಶ್, ಸಂಜಯ್ ಮತ್ತು ಸಂದೀಪ್ ತಮ್ಮ ಗೆಳತಿಯರಾದ ಅನ್ವಿತಾ, ಕಾವ್ಯ, ನಿತಿಕಾ ಮತ್ತು ಶ್ರುತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯ ಸಡಗರದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಆ ನಗುವಿನ ಆಚೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕರಾಳ ನೆರಳು ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.ಮದುವೆ ಮುಗಿದು ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಎಂಟು ಜನರನ್ನು ಮಂಟಪದ ಕಂಬಗಳ ಮುಂದೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಆತನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ದಿಢೀರನೆ ನಡುಗಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಆತ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ, ತನ್ನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡ. ಅಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅವರ ಹಿಂದೆ, ಮರದ ನೆರಳಿನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ, ಮುಖವೇ ಇಲ್ಲದ, ಬೂದಿ ಬಣ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಆ ರಹಸ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ, ಸಾರ್, ದಯವಿಟ್ಟು ಆ ಒಂಬತ್ತನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ