ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಆ ಅದೃಶ್ಯ ದ್ವಾರವು ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಅವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿತು. ಅದು 'ಗರ್ಭಗುಡಿ' ಎನಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಲ್ಲಿನ ಬಂಧನಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅನಂತ ಶೂನ್ಯದ ಒಂದು ದೈವಿಕ ಕೋಶವಾಗಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಸಮಯವು ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೀರಿದ ಆ ಬೆಳಕಿನ ತೀವ್ರತೆಯು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕುರುಡು ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಆತ್ಮದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್‌ನ ಕೈ ಈಗ ಲೇಖನಿಯಿಲ್ಲದೆ ಬರಿದಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಎಲ್ಲಾ ಅಕ್ಷರಗಳ ಕಂಪನವನ್ನು ಅವನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.ರಶ್ಮಿ, ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಣಕಣವೂ ಒಂದು ಭಿನ್ನವಾದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ದೇವರ ಮನೆ ಅಲ್ಲ, ಇದು ನಾವೇ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯದ ಮೂಲ ಎಂದು ಆದರ್ಶ್ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ ಮರೆಯಾಯಿತು.ಅವರು ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ