ಕಾಲದ ಲಯವನ್ನು ಅರಿತ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಈಗ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅಖಂಡ ಕಲೆ - ಹನ್ನೊಂದನೇ ಕಲೆಇದು ಬರಹಗಾರನ ಕಥೆಯ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಘಟ್ಟ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ ಮಾಯವಾಗಿ, ನಾನು ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂಬ ಭೇದವೇ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.ಕಾಲದ ಹರಿವನ್ನು ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನರ್ತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಆದರ್ಶ್‌ಗೆ ಈಗ ಒಂದು ಮಹಾ ಸತ್ಯ ಗೋಚರಿಸಿತು.ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯೇ ಅಜ್ಞಾನ. ಈ ದ್ವಾರವು ಅವರನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಖಂಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ರಶ್ಮಿಯ ಆತ್ಮವೂ, ಆದರ್ಶ್‌ನ ಆತ್ಮವೂ, ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಕಲ ಜೀವಗಳ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಒಂದೇ ದೈವಿಕ ತಂತುವಿನಲ್ಲಿ ಹೆಣೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.ಆದರ್ಶ್, ನನಗೆ ಈಗ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದೆ,ಯಾವುದು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆಲೋಚನೆ ಎಂದು, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಬೆಳಕಿನ ಎರಡು ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ರಶ್ಮಿ ಆ ಅಖಂಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು.ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಕಲ ಪ್ರಜ್ಞೆಗಳ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ನಾನು ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ