ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಇಡೀ ಶಿರಡಿಹಳ್ಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಎಚ್ಚರ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲ. ಊರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ 'ಧರ್ಮಸಂಕೇತ' ಸಮುದಾಯ ಕೇಂದ್ರದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆದ ಶಬ್ದವೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲುಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಕೇಂದ್ರದ ಮುಂಭಾಗ ಕೇವಲ ತೆರೆದ ಮಂಟಪದಂತಿತ್ತು. ಮರದ ಸುಂದರ ಕೆತ್ತನೆಗಳಿದ್ದ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದು, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಕುರುಹುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಳಗಡೆ, ಮೂವತ್ತು ಜನರು ಕುಳಿತು ಪ್ರವಚನ ಕೇಳಬಹುದಾದಷ್ಟು ಜಾಗ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಊರವರ ದೇಣಿಗೆ ಹಣ, ಮತ್ತು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ತಾಳೆಗರಿಯ ಗ್ರಂಥ. ಇವೆರಡೂ ಬಲು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳು. ಆದರೂ, ಅವುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕಾವಲುಗಾರನಿಲ್ಲ, ಸರಪಳಿಯಿಲ್ಲ, ಚಿಲಕದ ಸುಳಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಆ ದಿನ, ಊರಿನ ಹಿರಿಯರೂ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರದ ಧರ್ಮದರ್ಶಿಗಳೂ ಆದ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಅವರು, ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗ ವಿಶ್ವಾಸ್ ನನ್ನು ಕರೆದು ತರುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ವಾಸ್‌ಗೆ ಆಗ ಕೇವಲ ಎಂಟು ವರ್ಷ.ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಸಮುದಾಯ ಕೇಂದ್ರದ ಸುತ್ತ ಕೈತೋರಿಸುತ್ತಾ