ಅಲೆಗಳು ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ಬಂದು ದಂಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಸದ್ದು ಇಡೀ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಅಬ್ಬರದ ನಡುವೆಯೂ ಕಡಲ ತೀರದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಆ ಮೌನ ಮಾತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಸರಿತ್ತು, ಅದುವೇ ಅನನ್ಯ  ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಅನನ್ಯ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಆ ಹಳೆಯ, ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟ ಲೈಟ್‌ಹೌಸ್ ಪಕ್ಕದ ಕಪ್ಪು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿ, ಕತ್ತಲೆಯ ಮೌನ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸುವವರೆಗೂ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕದಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಆ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಜೀವಕಳೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಶೂನ್ಯತೆ, ಅಳಿಸಲಾಗದ ನೋವು ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ, ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಡೈರಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಅವಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ನಂತರ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹರಿದು, ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.