ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಾ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಸಿತ್ತು ‘ಶಿವಾಜಿಪುರ’ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮ. ಆ ಊರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುರಾತನ ನಾಗಲಿಂಗೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯವೇ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕರಿಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ವಿಶಾಲ ದೇವಾಲಯದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಶಿಲೆಯ ಸ್ವಯಂಭೂ ಶಿವಲಿಂಗವಿತ್ತು. ಆ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆರವೇರುವ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬ. ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ರಶ್ಮಿ ನದಿಯ ನೀರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ, ದೇವಾಲಯದ ಕಳಸದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಮೂಡುವ ವಾತಾವರಣವೇ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ.ಆ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕರಾಗಿದ್ದವರು ಶಂಭು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು. ಎಂಭತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಶಿವಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ನಿಷ್ಠೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಎದ್ದು, ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶುಭ್ರವಾದ ಮಡಿ ಬಟ್ಟೆಯುಟ್ಟು ಕಾಡಿನಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ರತ್ನಗಂಧಿ, ಬಿಲ್ವಪತ್ರೆ, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತು ತಾವರೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ತಂದು ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಹೂವು ಎಂದರೆ ಬರಿ ರಸ-ರೂಪವಿರುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಅದು ಜೀವಿಯ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದು