ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದು ಎಷ್ಟೋ ವರುಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷದ ಮಾತುಗಳು ಮಾತ್ರ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದವು. ಮನೆ ಎಂದರೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ತಾಣವಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಉಸಿರಾಡುವುದೇ ಆ ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಕಂದನಿಗೆ ನರಕಯಾತನೆಯಾಗಿತ್ತು. ರಮೇಶ್ ಮತ್ತು ಶೋಭಾ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದ ದಂಪತಿಗಳು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಸಂಸಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಹಣಕಾಸಿನ ಮುಗ್ಗಟ್ಟು, ಕಚೇರಿಯ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಅವರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕಿದ್ದವು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದು ಪಕ್ಷಿಗಳ ಇಂಚರದಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಪಾತ್ರೆಗಳು ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಕರ್ಕಶ ಸದ್ದಿನಿಂದ, ಪರಸ್ಪರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಆಡುವ ಕೆಟ್ಟ ಬೈಗುಳಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಧಡಾರನೆ ಬಡಿದು ಹಾಕುವ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ.ಈ ಇಬ್ಬರ ಅಹಂಕಾರದ ಸಮರದಲ್ಲಿ, ದಿನವೂ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದವನು ಅವರ ಎಕೈಕ ಮಗ ತನ್ಮಯ್.ತನ್ಮಯ್ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ. ಇತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂಜೆ ಶಾಲೆ