ಭಾಗ-1: ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳು - ಒತ್ತಡದ ನಿರ್ಮಾಣ
ಒಂದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಇಬ್ಬರು ಎರಡು ರೀತಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯ, ಆದರೆ ಇದರ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಾವು ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ, ಮನಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ರಚಿಸುವ ಕಥೆಗಳೇ ನಮ್ಮ ಒತ್ತಡವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ.
ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳ ಶಕ್ತಿ
ರಾಜು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ದಿನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯಿಂದ ಕರೆ ಬರುತ್ತದೆ: "ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಕೊಠಡಿಗೆ ಬನ್ನಿ, ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು."
ರಾಜುವಿನ ಮನಸ್ಸು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಥೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ: "ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ವಜಾ ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದ ವಾರ ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು. ಕೆಲಸ ಹೋದರೆ ಮನೆಯ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತೀರಿಸುವುದು? ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ ಹೇಗಾಗುವುದು? ನನ್ನ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಏನು ಅನುತ್ತಾರೋ?" ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಟುಗಳು, ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋವು.
ಕೃಷ್ಣನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ರೀತಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತದೆ: "ಏನೋ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಇರಬೇಕು. ಹೊಸ ಯೋಜನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆಯೋ ಆಗಿರಬಹುದು. ನಾಳೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ." ಅವನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಂಜೆಯನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ, ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಮರುದಿನ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ - ಮೇಲಧಿಕಾರಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ರಾಜು ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಬಳಲಿದ. ಕೃಷ್ಣ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಇದ್ದ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ - ಅದು ಅವರ ಮನಸ್ಸು ರಚಿಸಿದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿತ್ತು.
ಕಥೆಗಳ ರಚನೆ - ಹೇಗೆ ಮತ್ತು ಏಕೆ?
ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಕಥೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವುದು ಅದರ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವ. ಅದು ಅಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ "ಇದರ ಅರ್ಥ ಏನು?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಉತ್ತರಗಳು ಸತ್ಯವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ - ಅವು ಕೇವಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಊಹೆಗಳು, ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ರಚಿಸಿದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ನಿರೂಪಣೆಗಳು.
ಲೀಲಾ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಎದುರು ಕುಳಿತಿರುವ ಎರಡು ಮಹಿಳೆಯರು ಏನೋ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೆ. ಲೀಲಾಳ ಮನಸ್ಸು ತಕ್ಷಣ ಕಥೆಯನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತದೆ: "ಅವರು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನನ್ನ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪಿದೆ. ಅಥವಾ ನಾನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ." ಅವಳ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ, ಅವಳು ಅಹಿತಕರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಆದರೆ ನಿಜವೇನಾಗಿತ್ತು? ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಮಗುವಿನ ತಮಾಷೆಯ ಘಟನೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಲೀಲಾಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಲೀಲಾಳ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಥೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿತು.
ಮೂರು ರೀತಿಯ ವಿಷಕಾರಿ ಕಥೆಗಳು
1. ಭೂತಕಾಲದ ಕಥೆಗಳು - "ಆಗ ಹೀಗಾಗಿತ್ತು..."
ರಮೇಶ್ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದ. ಇಂದು ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ: "ಆಗಲೂ ನೀನು ವಿಫಲನಾದೆ, ಈಗಲೂ ಆಗುವುದು ಹಾಗೆಯೇ. ನೀನು ಎಂದೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಾರೆ." ಈ ಕಥೆಯು ಅವನನ್ನು ಪಂಗುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಭೂತಕಾಲವು ಕೇವಲ ಸ್ಮರಣೆಯಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ವರ್ತಮಾನದ ಸತ್ಯವೆಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. "ನಾನು ಹೀಗಿದ್ದೆ" ಎಂಬುದು "ನಾನು ಹೀಗೆ ಇರುವೆ" ಎಂದು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅವಮಾನಪಟ್ಟವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಮಾನಪಡುವನೆಂದು, ಒಮ್ಮೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಡುವಳೆಂದು ಮನಸ್ಸು ನಂಬುತ್ತದೆ.
2. ಭವಿಷ್ಯದ ಕಥೆಗಳು - "ಹೀಗಾಗಬಹುದು..."
ಪ್ರಿಯಾ ತನ್ನ ಮಗಳು ಮನೆಗೆ ಬರಲು ತಡವಾದಾಗ ಚಿಂತೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲ - ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಭಯಾನಕ ಕಥೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತದೆ: "ಅವಳಿಗೆ ಅಪಘಾತವಾಗಿರಬಹುದು. ಯಾರಾದರೂ ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿರಬಹುದು. ಅಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು." ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವೂ ಅವಳ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ನಿಜವೇನಾಗಿತ್ತು? ಮಗಳು ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ಸಮಯ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರಿಯಾ ಆ ಒಂದು ಗಂಟೆಯನ್ನು ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದಳು - ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳಿಂದಾಗಿ.
ಭವಿಷ್ಯವು ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅದರ ನೂರು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಆವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ನಾವು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಇನ್ನೂ ಸಂಭವಿಸದ ಆಪತ್ತುಗಳಿಗೆ ಅಳುತ್ತೇವೆ, ಇನ್ನೂ ಬಾರದ ವಿಫಲತೆಗಳಿಗೆ ಹತಾಶರಾಗುತ್ತೇವೆ.
3. "ನಾನು" ಎಂಬ ಕಥೆ - ಅತ್ಯಂತ ಮೂಲಭೂತ ಕಥೆ
ಸುಧಾ ಒಬ್ಬ ಸಫಲ ವೃತ್ತಿಪರಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ: "ನಾನು ಒಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕಿ." ಈಗ ಅವಳ ಯೋಜನೆ ವಿಫಲವಾದಾಗ, ಅವಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುರುತು ಅಲುಗಾಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಕೆಲಸದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.
ರಾಮ್ ತನ್ನನ್ನು "ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ" ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೋವುಂಟು ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ತೀವ್ರ ಅಪರಾಧ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅವನ "ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನು" ಎಂಬ ಕಥೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ.
ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ರಚಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಥೆ - "ನಾನು ಹೀಗೆ ಇದ್ದೇನೆ" - ಇದು ನಮ್ಮ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಒತ್ತಡದ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಜೀವನವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಸವಾಲು ಮಾಡುತ್ತದೆ. "ನಾನು ಬಲಶಾಲಿ" ಎಂದು ನಂಬಿದವನಿಗೆ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಕ್ಷಣಗಳು ಅಸಹನೀಯವಾಗುತ್ತವೆ. "ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರಳು" ಎಂದು ನಂಬಿದವಳಿಗೆ ಅವಲಂಬನೆಯ ಅಗತ್ಯತೆ ಅವಮಾನಕರವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ವರ್ಸಸ್ ಮನಸ್ಥಿತಿ
ಒಂದೇ ಮಳೆಯನ್ನು ರೈತ ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಪಿಕ್ನಿಕ್ಗೆ ಹೋಗುವವರು ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೇ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಅಸಹನೀಯ ಒತ್ತಡವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಅವಕಾಶವಾಗಿದೆ. ಒಂದೇ ರೋಗವು ಒಬ್ಬನನ್ನು ಹತಾಶೆಗೆ ತಳ್ಳಿದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಜೀವನವನ್ನು ಮರುಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವಾಗಿದೆ.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಟಸ್ಥವಾಗಿದೆ. ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಅಲ್ಲ, ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಕೊಡುವುದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ನಮ್ಮ ಭಯಗಳು - ಇವುಗಳೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒತ್ತಡಕಾರಿ ಅಥವಾ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲದ್ದನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ವಿಕ್ಟರ್ ಫ್ರಾಂಕಲ್, ನಾಜಿ ಕಾನ್ಸೆಂಟ್ರೇಶನ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ನಲ್ಲಿ
ಬದುಕುಳಿದ ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ, ತಮ್ಮ ಅನುಭವದಿಂದ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು: "ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅಂತರವಿದೆ. ಆ ಅಂತರದಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಅಡಗಿದೆ." ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ನಾವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಯೋಚಿಸುವುದು, ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದು.
ಆದರೆ ಈ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ, ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಅವು ಕೇವಲ ಕಥೆಗಳು ಎಂದು, ಸತ್ಯವಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿಯಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು "ಇದು ಭಯಾನಕವಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾವು ಕೇಳಬೇಕು: "ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದು ಭಯಾನಕವೇ? ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇದನ್ನು ಭಯಾನಕವೆಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?"
ಭಾಗ-2: ಸಾವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಶಾಂತಿ
ಈಗ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸೋಣ - ಸಾವಿನ ಅಂಚಿನ ಅನುಭವ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು "ಒತ್ತಡಕಾರಿ" ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಾರದು ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಾವಿನ ಸಮೀಪದ ಅನುಭವ (Near-Death Experience - NDE) ಪಡೆದವರು ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳು ನಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ: ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಆಳವಾದ ಶಾಂತಿ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.
ಪ್ಯಾಮ್ ರೆನಾಲ್ಡ್ಸ್ - ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಾವಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ
1991ರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಗಾಯಕಿ ಪ್ಯಾಮ್ ರೆನಾಲ್ಡ್ಸ್ ಅವರ ಮಿದುಳಿನ ರಕ್ತನಾಳದ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರು ಅವರ ಮಿದುಳಿನಿಂದ ರಕ್ತವನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಹೊರತೆಗೆದು, ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಮತ್ತು ಮಿದುಳಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ವೈದ್ಯಕೀಯವಾಗಿ ಅವರು "ಕ್ಲಿನಿಕಲ್ ಡೆತ್" (ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಾವು) ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು, ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುವ ಇಯರ್ಫೋನ್ಗಳನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಮಿದುಳಿನ ಗ್ರಾಫ್ (EEG) ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿತ್ತು.
ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ನಂತರ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಪ್ಯಾಮ್, ತಾನು ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ವೈದ್ಯರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು. ಅವರು ಬಳಸಿದ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಾ ಉಪಕರಣಗಳ ಆಕಾರ, ವೈದ್ಯರು ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು - ಅವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನೆ.
"ನಾನು ಯಾವುದೇ ಭಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಪ್ಯಾಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. "ಬದಲಾಗಿ, ಒಂದು ಅಪಾರವಾದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ನಾನು ಸತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದೇ ಚಿಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ." ವೈದ್ಯಕೀಯವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ, ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಅವರು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಹೇಗೆ?
ಡಾ. ಎಬೆನ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ - ವಿಜ್ಞಾನಿಯ ಪರಿವರ್ತನೆ
ಈ ಪ್ರಕರಣ ವಿಶೇಷವಾಗಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಡಾ. ಎಬೆನ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಸ್ವತಃ ಒಬ್ಬ ಮಿದುಳಿನ ತಜ್ಞ ನರಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕರಾಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರು NDEಗಳನ್ನು ಕೇವಲ "ಮಿದುಳಿನ ಭ್ರಮೆ" ಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.
2008ರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಲ್ ಮೆನಿಂಜೈಟಿಸ್ ಉಂಟಾಗಿ, ಅವರ ಮಿದುಳಿನ 'ನಿಯೋಕಾರ್ಟೆಕ್ಸ್' - ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾದ ಭಾಗ - ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅವರು ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕೋಮಾದಲ್ಲಿದ್ದರು. ವೈದ್ಯಕೀಯವಾಗಿ ಅವರ ಚೇತರಿಕೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಶೂನ್ಯದ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಆ ಕೋಮಾದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಅದ್ಭುತವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: "ನಾನು ಒಂದು ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದಳು, ಅವಳು ನನಗೆ ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರಬೇಕಿಲ್ಲ. ನೀನು ಏನನ್ನೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಲಾರೆ.'"
ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ತಮ್ಮ ಮಿದುಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅವರು ತೀವ್ರವಾದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು, ಮತ್ತು ಅಪಾರವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಚೇತರಿಕೆಯ ನಂತರ ಅವರು "Proof of Heaven" ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಈ ಅನುಭವವು ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ಸಾವಿನ ಭಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು."
ಅನಿತಾ ಮೂರ್ಜಾನಿ - ಮರಣದಿಂದ ಜೀವನಕ್ಕೆ
ಅನಿತಾ ಮೂರ್ಜಾನಿಯವರ ಪ್ರಕರಣವು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿತು. 2006ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ನ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ವೈಫಲ್ಯಗೊಂಡಿದ್ದವು, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಗಡ್ಡೆಗಳು ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ವೈದ್ಯರು ಅವರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸಿದರು: "ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳ ವಿಷಯ."
ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅನಿತಾ ಅವರಿಗೆ ಆಳವಾದ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ತಮ್ಮ ಮೃತ ತಂದೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಿಯರನ್ನು ಕಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು: "ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಎಂದೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದೆ - ರೋಗದ ಭಯ, ವಿಫಲತೆಯ ಭಯ, ತಿರಸ್ಕಾರದ ಭಯ. ಈ ಭಯವೇ ನನ್ನ ರೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು."
ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆ ನೀಡಲಾಯಿತು - ಹಿಂತಿರುಗಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯಬೇಕೇ. "ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ," ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, "ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು - ಪ್ರೀತಿಯೇ ಎಲ್ಲವೂ. ಭಯವು ಭ್ರಮೆಯಾಗಿದೆ."
ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಅವರು ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ದೇಹದಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗಡ್ಡೆಗಳು ಅದೃಶ್ಯವಾಗತೊಡಗಿದವು. ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಇದು ವಿವರಿಸಲಾಗದ ವಿಷಯವಾಯಿತು. ಅನಿತಾ ಇಂದು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಸ್ಕಾರ್ಲೆಟ್ ರೇವಿನ್ - ಅಹಂಕಾರದ ಮರಣ
2019ರಲ್ಲಿ ಸ್ಕಾರ್ಲೆಟ್ ರೇವಿನ್ ಅವರು ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಅವರು ಮೊದಲು 'ನ್ಯೂ ಏಜ್' ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಹೊಂದಿದ್ದರು, ತಮಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವಿದೆ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟಿತು - ತೀವ್ರ ಜ್ವರ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಗಾತಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸದೆ ರತ್ನಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದರು.
ಈ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ತೀವ್ರ ದೈಹಿಕ ನೋವಿನಿಂದ ಸ್ಕಾರ್ಲೆಟ್ಗೆ ಅವರ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಬದುಕುವ ಆಸೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಶಿಸಿಹೋಯಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ, "ದೇವರೇ, ಈಗಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊ" ಎಂದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾದರು.
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರಿಗೆ ಅನುಭವವಾಯಿತು - ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದರು. ಯಾವುದೇ ದೈಹಿಕ ನೋವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅಪಾರವಾದ ದೈವಿಕ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ದೇವರನ್ನು 'ಬೆಳಕಿನ ಹೊದಿಕೆಯಂತೆ' ಅನುಭವಿಸಿದರು.
ದೇಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ ಅವರ ಜ್ವರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯ
ವಾಗಿ, ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. "ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರವು ಕರಗಿಹೋಯಿತು. ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು: "ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರವೇ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಾನು 'ನಾನು' ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಾ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆ 'ನಾನು' ಸತ್ತಾಗ, ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಕಂಡುಬಂತು."
ವಿಜ್ಞಾನದ AWARE ಅಧ್ಯಯನ
ಡಾ. ಸ್ಯಾಮ್ ಪರ್ನಿಯಾ ಎಂಬ ವಿಜ್ಞಾನಿ ನಡೆಸಿದ AWARE (Awareness during Resuscitation) ಎಂಬ ಅಧ್ಯಯನವು ಅನೇಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ವೈದ್ಯಕೀಯವಾಗಿ ಅವರು "ಸತ್ತಿದ್ದಾಗ" - ಅಂದರೆ ಹೃದಯ ನಿಂತಾಗ, ಉಸಿರಾಟ ನಿಂತಾಗ, ಮಿದುಳಿನ ಚಟುವಟಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ - ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿರುವುದು ದಾಖಲಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಅಧ್ಯಯನದ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸಂಶೋಧನೆ ಬೇರೆಯದಾಗಿತ್ತು: ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ NDE ಅನುಭವಿಗಳೂ ಆಳವಾದ ಶಾಂತಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣತೆಯ ಅನುಭವವನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡಿದರು. ಸಾವು - ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಭಯಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದು - ಅವರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು.
NDE ಅನುಭವಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳು
ಈ ಅನುಭವಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳ, ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ, ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಜನರಿಗೆ ಆಗಿವೆ. ನಾಸ್ತಿಕರಿಗೂ ಆಗಿದೆ, ಆಸ್ತಿಕರಿಗೂ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ:
1. ಸಾವಿನ ಭಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶ:
NDE ಅನುಭವಿಗಳು ಸಾವನ್ನು "ಒಂದು ಕೊಠಡಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ" ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಸಾವು ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಸ್ತರಣೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ದೃಢವಾದ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಭಯರಹಿತರಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ.
2. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರವೆಂದು ಅರಿವು:
ಹಣ, ಅಂತಸ್ತು, ಅಧಿಕಾರ - ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥಹೀನವಾಗುತ್ತವೆ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು "ಅನನ್ಯ ಪ್ರೀತಿ" (Unconditional Love) ಮತ್ತು "ಸೇವೆ"ಯನ್ನು ಜೀವನದ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶವೆಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಇತರರ ನೋವಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂವೇದನಶೀಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.
3. ವಸ್ತು ವ್ಯಾಮೋಹದ ನಾಶ:
ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನದ ಮೇಲಿನ ಹಂಬಲ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ಸರಳ ಸಂತೋಷಗಳು - ಇವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅವರ ಗಮನ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. "ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕು" ಎಂಬ ನಿರಂತರ ಅತೃಪ್ತಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.
4. ಜೀವನ ವಿಮರ್ಶೆಯ ಅನುಭವ:
ಅನೇಕ ಅನುಭವಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ, ಅವರ ಇಡೀ ಜೀವನ ಅವರ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ನೋಡುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ - ಅವರು ತಾವು ಇತರರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ನೋವು ಅಥವಾ ಸಹಾಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ತಾವು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕಠಿಣ ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರೆ, ಆ ನೋವನ್ನು ಅವರೇ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ತಾವು ಯಾರಿಗಾದರೂ ದಯೆ ತೋರಿಸಿದ್ದರೆ, ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಇದು ಅವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನೈತಿಕವಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಕರುಣಾಮಯವಾಗಿ ಬದುಕುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಶಾಂತಿ - ಹೇಗೆ?
ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳು ನಮಗೆ ಏನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ? ಸಾವು - ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ, ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರ, ಅತ್ಯಂತ ಅಂತಿಮ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ - ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಈ ಜನರು ಅಪಾರವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
ಉತ್ತರವು ಸರಳವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಆಳವಾಗಿದೆ: ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳು ನಿಂತುಹೋದವು.
ಪ್ಯಾಮ್ಗೆ ಅವರ ಗೀತೆಯ ವೃತ್ತಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಡಾ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ಗೆ ಅವರ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದವಿ, ಅವರ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನಿತಾಗೆ ಅವರ ರೋಗ, ಅವರ ಭೂತಕಾಲದ ಅವಮಾನಗಳು, ಅವರ ಭಯಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಕಾರ್ಲೆಟ್ಗೆ ಅವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಹಂಕಾರ, "ನಾನು ವಿಶೇಷ" ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, "ನಾನು" ಎಂಬ ಕಥೆಯೇ ಕರಗಿಹೋಯಿತು. ಮತ್ತು ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಅನುಭವವಾಯಿತು - ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ "ನಾನು" ಎಂಬವನು ರಚಿಸುವ ಕಥೆಗಳೇ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ.
ಭಾಗ-3: ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆ - ಒತ್ತಡದ ಮೂಲ ಕಾರಣ
ನಾವು ಈಗ ಒತ್ತಡದ ಮೂಲ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳು ಒತ್ತಡವನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತವೆ - ಇದು ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಈ ಕಥೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ - ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆ (False Identity).
"ನಾನು" ಯಾರು?
ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಹೇಳುವುದು: "ನಾನು ಈ ದೇಹ. ನಾನು ಈ ಮನಸ್ಸು. ನಾನು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳು, ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಗಳು."
ನೋಡಿ, ರಮೇಶ್ ತನ್ನನ್ನು "ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕ" ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕೆಲಸ ಹೋದರೆ, ಅವನ ಗುರುತೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯಾ ತನ್ನನ್ನು "ಒಳ್ಳೆಯ ತಾಯಿ" ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಮಗಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಆದರೆ, ಅವಳ ಗುರುತು ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ. ಸುಧಾ ತನ್ನನ್ನು "ಯಶಸ್ವಿ" ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ವಿಫಲತೆ ಅವಳ ಗುರುತನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಗುರುತುಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ, ಬದಲಾಗುವ, ಬಾಹ್ಯ ವಿಷಯಗಳಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ದೇಹ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ - ಶಿಶುವಿನಿಂದ ಯುವಕನಾಗಿ, ಯುವಕನಿಂದ ವೃದ್ಧನಾಗಿ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ - ಇಂದಿನ ನಂಬಿಕೆಗಳು ನಾಳೆ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ - ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಿಂದ ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿ, ಮಗುವಿನಿಂದ ಪೋಷಕನಾಗಿ.
ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಮೂಲಕವೂ, ಏನೋ ಒಂದು ಬದಲಾಗದ ಅರಿವು ಇರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಹತ್ತು ವರ್ಷದವರಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ "ನಾನು" ಎಂಬ ಅರಿವು ಇತ್ತು. ಈಗ ನಿಮಗೆ ಮೂವತ್ತು ಅಥವಾ ಐವತ್ತು ವರ್ಷವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದೇ "ನಾನು" ಎಂಬ ಅರಿವು ಇದೆ. ದೇಹ ಬದಲಾಯಿತು, ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಆ ಅರಿವು ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ದೇಹವೂ ನೀನಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸೂ ನೀನಲ್ಲ
NDE ಅನುಭವಿಗಳು ನಮಗೆ ಏನು ತೋರಿಸಿದರು? ಅವರು ತಮ್ಮ ದೇಹವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಿದುಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇತ್ತು. ಇದರರ್ಥ ಏನು? ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇಹವಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೂ ಅಲ್ಲ.
ನಾವು ಅರಿವಾಗಿದ್ದೇವೆ - ಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿದ್ದೇವೆ - ಅದರಲ್ಲಿ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು, ಅಲ್ಲವೇ? "ನಾನು ಈ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ನೀವು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಗಮನಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಗಮನಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಒಂದೇ ಆಗಿರಲಾರದು. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದಾದರೆ, ನೀವು ಆ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅಲ್ಲ.
ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. "ನನಗೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತಿದೆ" ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀವು ಕೋಪವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದಾದರೆ, ನೀವು ಆ ಕೋಪ ಅಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ದೇಹದ ಸಂವೇದನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. "ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನೋವಾಗುತ್ತಿದೆ" ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀವು ನೋವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದಾದರೆ, ನೀವು ಆ ನೋವು ಅಲ್ಲ, ಆ ದೇಹವೂ ಅಲ್ಲ.
ಹಾಗಾದರೆ ನೀವು ಯಾರು? ನೀವು ಆ ಶುದ್ಧ ಅರಿವು, ಆ ಗಮನಿಸುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ. ಈ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಂತ
ವಾಗಿದೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಒತ್ತಡವು ಈ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ - ಒತ್ತಡವು ಸಂಭವಿಸುವುದು "ನಾನು ಈ ದೇಹ, ನಾನು ಈ ಮನಸ್ಸು" ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ನಂಬಿರುವ ಗುರುತಿಗೆ.
ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆ ಹೇಗೆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ?
ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೇಹವೆಂದು ನಂಬಿದರೆ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಅಪಾಯ ಬಂದಾಗ ನಿಮಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. ರೋಗ, ವಯಸ್ಸಾಗುವುದು, ಸಾವು - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಯಾನಕವಾಗುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ "ನಾನು ದೇಹ" ಎಂದು ನಂಬಿದವನಿಗೆ, ದೇಹದ ಮರಣ ಎಂದರೆ "ನನ್ನ" ಮರಣ.
ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮನಸ್ಸೆಂದು, ಆಲೋಚನೆಗಳೆಂದು ನಂಬಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆ ನಿಮಗೆ ಒತ್ತಡವಾಗುತ್ತದೆ. "ನಾನು ವಿಫಲ" ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿದರೆ, ನೀವು ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬುತ್ತೀರಿ. "ನಾನು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿದರೆ, ನೀವು ಬಳಲುತ್ತೀರಿ.
ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡರೆ - "ನಾನು ಉದ್ಯೋಗಿ", "ನಾನು ಪೋಷಕ", "ನಾನು ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿ" - ಆ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಆಪತ್ತು ಬಂದರೆ, ನಿಮಗೆ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸ ಹೋದರೆ, ಸಂಬಂಧ ಮುರಿದರೆ, ಯಶಸ್ಸು ಕಳೆದುಹೋದರೆ - "ನಾನು ಯಾರು?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ - ನೀವು ಆ ಬದಲಾಗದ, ಶಾಶ್ವತವಾದ, ಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ - ಆಗ ಏನೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಲಾರದು. ದೇಹ ರೋಗಗ್ರಸ್ತವಾದರೂ, ನೀವು ರೋಗಗ್ರಸ್ತರಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬಂದರೂ, ನೀವು ಆ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳು ಬದಲಾದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಾವಿನ ಸಮೀಪ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು?
ಈಗ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಏಕೆ NDE ಅನುಭವಿಗಳು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಸಾವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ಅವರ ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆ ಕರಗಿಹೋಯಿತು.
ಪ್ಯಾಮ್ಗೆ "ನಾನು ಗಾಯಕಿ" ಎಂಬ ಗುರುತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಡಾ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ಗೆ "ನಾನು ವೈದ್ಯ" ಎಂಬ ಗುರುತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನಿತಾಗೆ "ನಾನು ರೋಗಿ" ಎಂಬ ಗುರುತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಕಾರ್ಲೆಟ್ಗೆ "ನಾನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ" ಎಂಬ ಗುರುತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು - ಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಶುದ್ಧ ಅರಿವು, ಶುದ್ಧ ಪ್ರೀತಿ. ಮತ್ತು ಆ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಒತ್ತಡ, ಭಯ, ಚಿಂತೆ - ಇವೆಲ್ಲವೂ "ನಾನು ಈ ದೇಹ, ನಾನು ಈ ಮನಸ್ಸು" ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಗುರುತಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.
ಒತ್ತಡದ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ - ಸಾರಾಂಶ
ಈಗ ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು:
1. ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ, ಮನಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿದೆ.
ಒಂದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎರಡು ಜನರು ಎರಡು ರೀತಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ - ಅದು ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ರಚಿಸುವ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿದೆ.
2. ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳೇ ಒತ್ತಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಭೂತಕಾಲದ ಕಥೆಗಳು ("ನಾನು ಹೀಗಿದ್ದೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಲೂ ಹೀಗಿರುವೆ"), ಭವಿಷ್ಯದ ಕಥೆಗಳು ("ಹೀಗಾಗಬಹುದು"), ಮತ್ತು "ನಾನು" ಎಂಬ ಕಥೆ ("ನಾನು ಹೀಗೆ ಇದ್ದೇನೆ") - ಈ ಕಥೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತವೆ.
3. ಈ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ - ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆ.
ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ದೇಹ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಈ ತಪ್ಪು ಗುರುತಿನಿಂದಾಗಿಯೇ ನಾವು ಭಯಪಡುತ್ತೇವೆ, ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇವೆ, ಒತ್ತಡಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ದುರ್ಬಲವಾಗಿವೆ, ಬದಲಾಗುವವು, ನಾಶವಾಗುವವು.
4. ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪ - ಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ.
ಆದರೆ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ಆ ಶುದ್ಧ ಅರಿವಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಆ ಬದಲಾಗದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಸ್ವರೂಪವು ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮುಕ್ತಿ.
ಸಾವಿನ ಸಮೀಪ ಅನುಭವಗಳು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಮಾರ್ಗ
NDE ಅನುಭವಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ - ಸಾವಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ - ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಇದು ನಮಗೆ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಸತ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ: ಶಾಂತಿಯು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಶಾಂತಿಯು ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.
ನಾವು ಸಾಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಈ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು. ನಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು "ಸಾಯಿಸಬೇಕು" - ಅಂದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು? ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅರಿವು (Mindfulness) ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ (Meditation) ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿವೆ. ಅವು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲು, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನೋಡಲು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಡಾ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ತಮ್ಮ ಅನುಭವದ ನಂತರ ಬರೆದರು: "ನಾವು ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆತ್ಮಗಳಲ್ಲ. ನಾವು ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಶುದ್ಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಿದ್ದೇವೆ." ಅನಿತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡದ್ದು - ಪ್ರೀತಿಯೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪ. ಭಯವು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ." ಸ್ಕಾರ್ಲೆಟ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಸತ್ತಾಗ, ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಯಂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು."
ನಿರ್ಣಾಯಕ ತಿಳುವಳಿಕೆ
ಒತ್ತಡವು ಬಾಹ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಈ ಕಥೆಗಳು ಉಂಟಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆಯಿಂದ - ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ.
ಸಾವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವವರು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ತಪ್ಪು ಗುರುತು ಕರಗಿಹೋಯಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು - ಶುದ್ಧ, ಶಾಂತ, ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು - ಅನುಭವಿಸಿದರು.
ನಾವು ಸಾಯುವುದನ್ನು ಕಾಯಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಈ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ. ನಾವು ಈಗಲೇ, ಇಲ್ಲಿಯೇ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದು ಅರಿವು ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದ ಅಭ್ಯಾಸ - ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಈಗ ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ: ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಿರಾಳದೆಡೆಗಿನ ಪ್ರಯಾಣವು ಬಾಹ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು...
