ಅಧ್ಯಾಯ 1: ಸಾಸಿವೆ ಮತ್ತು ಸಂಕಟ
ಅನುಪಮಾಗೆ ಅಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದಲೂ ಯಾವುದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ವಿಧಿಯಾಟವೋ ಏನೋ, ದಿನದ ಆರಂಭವೇ ಅಪಶಕುನದಿಂದಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಗಾಗಿ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಸೀಳುವಾಗ, ಗಮನ ತಪ್ಪಿ ಚಾಕು ಅವಳ ಬೆರಳಿಗೆ ತಗುಲಿ ರಕ್ತ ಚಿಮ್ಮಿತು.
ಆ ಕ್ಷಣದ ದೈಹಿಕ ನೋವಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದು ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಟ. ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ತಯಾರಿಸಲು ತಂದಿದ್ದ ಸಾಸಿವೆ ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆಯ ಬೆಲೆ ಕೇಳಿ ಅವಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಚ್ಚು ಹತ್ತಿದಂತಾಗಿತ್ತು.
"ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ನಿನ್ನ ಈ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಪುರಾಣ? ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ನಷ್ಟವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಸುಮ್ಮನೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರೋಕೆ ಏನಂತೆ?" ಎಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಗಂಡ ಆಡಿದ ನಿಷ್ಠುರದ ಮಾತುಗಳು ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷದಂತೆ ಗುಂಯ್ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವವಳು, ಹೊರತು ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಉದ್ಯಮಿಯಲ್ಲ. ಬೆರಳಿನ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಅರಿಶಿನ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೂ ಹೀಗೆಯೇ ಯಾರಾದರೂ ಮದ್ದು ಹಚ್ಚಬಾರದೇ ಎಂದು ಅವಳು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು.
ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟು ಅಬ್ಬರಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಅನು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ಕೂಟರಿನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಗ್ಗಳಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಬಾಟಲಿಗಳನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದಳು.
ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವಳ ಗುರಿ ಮುಂದಿನ ಪ್ರೊವಿಷನ್ ಸ್ಟೋರ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಮಾಲೀಕ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
"ಬಾಟಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಹೋಗಮ್ಮ, ರೇಟು ಆಮೇಲೆ ಮಾತಾಡೋಣ, ಈಗ ತುಂಬಾ ರಶ್ ಇದೆ," ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆತ ಹಣ ನೀಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೈ ತಾಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅನುಗೆ ಮೈ ಜುಂ ಎಂದಿತು. ಅದು ಚಳಿಯಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆತನ ಕಾಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಸಹ್ಯದಿಂದ.
ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಎಂತಹ ಅವಮಾನ ತರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಮಾರಾಟವಾಗದ ನಾಲ್ಕು ಬಾಟಲಿಗಳನ್ನು ವಾಪಸ್ ಚೀಲಕ್ಕೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಯಿತು.
ಮಗಳಿಗೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟಬೇಕು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲ - ಈ ಚಿಂತೆಗಳು ಅವಳ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದವು.
ಮಳೆ ಅತಿಯಾದ ಕಾರಣ, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯ ಒಂದು ಹಳೆಯ, ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟದ ಆಸರೆಯಡಿ ಸ್ಕೂಟರ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ಸುತ್ತಲೂ ಜನಜಂಗುಳಿ ಇಲ್ಲದ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಮಸುಕಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬ್ಯಾಗ್ನಲ್ಲಿರುವ ಬಾಟಲಿಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಗುಲಿ 'ಕಿಲಿ ಕಿಲಿ' ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅವಳ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ, ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗದ ಕಲ್ಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಅವಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.
ಅದು ಒಂದು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್.
ಅನು ತಕ್ಷಣ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಳು. "ಅಯ್ಯೋ, ಯಾರದ್ದೋ ಫೋನ್ ಇದು. ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾ? ಬೇಡವಾ?" ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಅಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಸರ್ವಸ್ವ.
"ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಕಳ್ಳಿ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರೆ? ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತೋ ಶಕ್ತಿ ನನಗಿಲ್ಲ," ಎಂಬ ಭಯ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಆದರೆ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಆ ಫೋನಿನ ಕಪ್ಪು ಬಾಡಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವಳು ಯೋಚಿಸಿದಳು - ಯಾರಾದರೂ ಬಡವರು ಇದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದು? ಬಹುಶಃ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೆಂದೇ ದೇವರು ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅವಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಾಗಿ, ತನ್ನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಯೊಂದರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಆ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು
. ಯಾರಾದರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂದು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ದಿಟ್ಟಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಬಾಟಲಿಗಳಿರುವ ಚೀಲದ ತಳಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಸಾಸಿವೆ ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆಯ ತೀಕ್ಷ್ಣ ವಾಸನೆಯ ನಡುವೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಳು.
ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೂ ಅವಳ ಎದೆಯ ಬಡಿತ ತಹಬಂದಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಗಳು ದೀಪಿಕಾ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಮೈಮರೆತು ಮಲಗಿ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಫೋನ್ ಚಾರ್ಜರ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ಅನುಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಫೋನ್ ಆನ್ ಮಾಡಲು ಚಾರ್ಜರ್ ಬೇಕೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಗಳ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದೇ ಒಂದು ಚಾರ್ಜರ್. ಅದನ್ನು ಗಂಡ ಆಫೀಸಿಗೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಸಂಜೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮಗಳು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಂತೆ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಅನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ದಣಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಳು, "ದೀಪೂ, ಅಮ್ಮ ಬಂದೆ ಕಣಮ್ಮ.. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ನೆನೆದು ಹೋಗಿದ್ದೀನಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಬಾಕ್ಸ್ ಎತ್ತಿಡೋಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತೀಯಾ? ನನಗೆ ಸೊಂಟ ಬೇರೆ ವಿಪರೀತ ನೋಯುತ್ತಿದೆ."
ಮಗಳು ಗೊಣಗುತ್ತಾ, ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದಲೇ ಎದ್ದು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅನು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ದೀಪಿಕಾಳ ಫೋನ್ನಿಂದ ಚಾರ್ಜರ್ ಕಿತ್ತು ತನ್ನ ಸೆರಗಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಳು.
ಮಗಳು ವಾಪಸ್ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅನು ಏನೂ ತಿಳಿಯದವಳಂತೆ ಅಡುಗೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದಳು.
ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅತ್ಯಂತ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಆ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದಳು.
ಅದರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಹೆಸರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕಂಪನಿಯ ಲೋಗೋ ಆಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಫೋನ್ನ ಅಂಚುಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಿಮ್ ಕಾರ್ಡ್ ಹಾಕುವ ಅಥವಾ ಮೆಮೊರಿ ಕಾರ್ಡ್ ಹಾಕುವ ಸ್ಲಾಟ್ಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಫೋನ್ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅನುಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅರಳಿದವು. ಫೋನ್ನ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುವಂತೆ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ **'ಶ್ರೀಚಕ್ರ'**ದ ಚಿತ್ರವಿತ್ತು.

ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಪೂಜಾ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಪಟದಂತಿರದೆ, ಫೋನ್ನ ಮೆಟಲ್ ಒಳಗೆ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಂತೆ ಬೆರೆತು ಹೋದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ ಅನುಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂವೇದನೆ ಉಂಟಾಯಿತು.
"ಇದೇನು ವಿಚಿತ್ರ ಫೋನೋ.. ಸಿಮ್ ಇಲ್ಲದೆ ಇದು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ? ಇದು ಮನುಷ್ಯರು ಬಳಸುವ ಫೋನೋ ಅಥವಾ ಬೇರೇನೋ?" ಎಂದು ಗುಣುಗುತ್ತಾ, ಅನು ಚಾರ್ಜರ್ ಪಿನ್ ಅನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದಳು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಿ-ಟೈಪ್ ಚಾರ್ಜರೇ ಅದಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಯಿತು. ಫೋನ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಳಕು ಮೂಡಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ಅನುಳ ಬದುಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ಅರಿವು ಆಕೆಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
("ಆ ಫೋನ್ ಆನ್ ಆದಾಗ ಅನುಗೆ ಕಂಡಿದ್ದೇನು?"
