ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಇಡೀ ಶಿರಡಿಹಳ್ಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಎಚ್ಚರ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲ. ಊರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ 'ಧರ್ಮಸಂಕೇತ' ಸಮುದಾಯ ಕೇಂದ್ರದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆದ ಶಬ್ದವೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲುಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಕೇಂದ್ರದ ಮುಂಭಾಗ ಕೇವಲ ತೆರೆದ ಮಂಟಪದಂತಿತ್ತು. ಮರದ ಸುಂದರ ಕೆತ್ತನೆಗಳಿದ್ದ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದು, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಕುರುಹುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಳಗಡೆ, ಮೂವತ್ತು ಜನರು ಕುಳಿತು ಪ್ರವಚನ ಕೇಳಬಹುದಾದಷ್ಟು ಜಾಗ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಊರವರ ದೇಣಿಗೆ ಹಣ, ಮತ್ತು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನ ತಾಳೆಗರಿಯ ಗ್ರಂಥ. ಇವೆರಡೂ ಬಲು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳು. ಆದರೂ, ಅವುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕಾವಲುಗಾರನಿಲ್ಲ, ಸರಪಳಿಯಿಲ್ಲ, ಚಿಲಕದ ಸುಳಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ದಿನ, ಊರಿನ ಹಿರಿಯರೂ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರದ ಧರ್ಮದರ್ಶಿಗಳೂ ಆದ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಅವರು, ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗ ವಿಶ್ವಾಸ್ ನನ್ನು ಕರೆದು ತರುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಆಗ ಕೇವಲ ಎಂಟು ವರ್ಷ.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೆ ಸಮುದಾಯ ಕೇಂದ್ರದ ಸುತ್ತ ಕೈತೋರಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, ನೋಡ ವಿಶ್ವಾಸ್, ಈ ಮಂಟಪ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಅಲ್ವಾ?
ವಿಶ್ವಾಸ್ ಹೌದು ಅಜ್ಜ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು?
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಮೌನವಾಗಿ ನಕ್ಕರು. ಅವರ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಅನುಭವದ ಭಾರವಿತ್ತು. ಈ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಇನ್ನೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಿಂದ ಯಾವ ನಷ್ಟವೂ ಆಗಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಾ? ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಜನ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯ.
ವಿಶ್ವಾಸ್: ಇದೇನು ನ್ಯಾಯ ಅಜ್ಜ? ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ, ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ಬೇಕಲ್ಲ?
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ: ಇದು ಸಮುದಾಯದ ಕೇಂದ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯಗಳಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯ ವಾತಾವರಣವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತು ಊರಿನವರೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿಶ್ವಾಸ್: ಒಂದು ವೇಳೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳ್ಳ ಬಂದು ಹಣ ಕದ್ದರೆ?
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಹಣ ಕದ್ದರೆ? ಕದಿಯಲಿ ಬಿಡು. ಆ ಕಳ್ಳನು ನಮ್ಮ ಊರಿನವನೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಪಾಪ ಅವನಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಊರಿನವನಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಡೀ ಊರಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮುರಿಯುವಷ್ಟು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಯಾವ ಕಳ್ಳನಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಆದರೆ ಆ ದಿನ, ರಾತ್ರಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಮಲಗಿದಾಗ, ಅವನಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ರಾತ್ರಿ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು, ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಗಳು ಬೊಗಳುವುದು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲುಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಕಳ್ಳನ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಭಯಕ್ಕಿಂತ, ಸುತ್ತಲಿನ ಮೌನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಮೌನ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಶಬ್ದದ ಅಭಾವವಲ್ಲ, ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸದ ಕುರುಹು ಎನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೇ ತಿಳಿಯಿತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ್ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ, ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ರೈತ ಹಗ್ಗದ ಒಂದು ಗಂಟನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೇಂದ್ರದೊಳಗೆ ಬಂದ. ಆತ ತನ್ನ ಜಮೀನಿನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅಡಮಾನ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಆಸ್ತಿ ಪತ್ರದ ಕಾಗದಗಳು ಅದರಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟದಂತೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದ. ಬೀಗದ ಬದಲು, ಕೇವಲ ನಂಬಿಕೆಯ ಭರವಸೆಯ ಮೇಲೆ.
ಅದೇ ಸಂಜೆ, ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತ ಸಾಧು ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತಾಳೆಗರಿಯ ಗ್ರಂಥದ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಓದಿದ. ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಆತ ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳ ಚೀಲವನ್ನೇ ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಾಗಿಲುಗಳತ್ತ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ಹೊರಟುಹೋದ.ಧರ್ಮಸಂಕೇತ'ದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮೌನವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಮೌನವೇ ನಂಬಿಕೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬೀಗವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದ್ದ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ್ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ, ಆ ಸಾಧು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಚಿನ್ನದ ಚೀಲವಿದ್ದ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಬಾಗಿಲುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನಂಬಿಕೆಯ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಕಳುವಾಗಿತ್ತು.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಯದ ರೇಖೆ ಮೂಡಿತು. ಅವರು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದರು. ಕಳುವಾದ ವಸ್ತುವಿಗಿಂತ, 'ನಂಬಿಕೆಯ' ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಮೊದಲ ಹೊಡೆತದ ನೋವು ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
ಮುಂದೇನು? ಯಾರು ಕದ್ದರು? ಯಾಕೆ ಕದ್ದರು?
ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯವು 'ಧರ್ಮಸಂಕೇತ' ಕೇಂದ್ರದ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಲ್ಲದ ಕಡೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಬೆಳಕು, ಕಳುವಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳ ಚೀಲ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರು ಮೊಮ್ಮಗ ವಿಶ್ವಾಸ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿ, ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಳ್ಳದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, ವಿಶ್ವಾಸ್, ನಿನ್ನೆ ಸಾಧು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ ಚೀಲ ಎಲ್ಲಿದೆ ನೋಡು.
ವಿಶ್ವಾಸ್ ಚಕಿತನಾಗಿ ನೋಡಿದ. ಅದು ಇಲ್ಲ ಅಜ್ಜಾ, ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲೇ ಇತ್ತಲ್ಲ?
ಇಲ್ಲ, ವಿಶ್ವಾಸ್. ಅದನ್ನು ಯಾರೋ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.
ವಿಶ್ವಾಸ್ನ ಭಯ ಮತ್ತು ಆತಂಕ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದರೂ, ಕಳ್ಳ ಬಂದಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಬಂದರು ಅಜ್ಜ? ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿಯೋಣ. ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ನಕ್ಕರು, ಆದರೆ ಅವರ ನಗು ಬಲು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ನಿಲ್ಲು, ವಿಶ್ವಾಸ್. ಈ ಕೇಂದ್ರದ ನಿಯಮವನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಕಳುವಾದ ವಸ್ತುವಿಗಿಂತ ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ನಂಬಿಕೆ. ನಾವು ಈಗ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹುಡುಕಿದರೆ, ಇಡೀ ಊರಿನ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ತನಿಖೆ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಯಾರ ಮೇಲೆ? ನಿನಗೆ ಈ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ.
ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಜ್ಜ?"
ನಾವು ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕು. ನೀನೂ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಡ. ನಿನ್ನೆ ಸಾಧು ನಾಣ್ಯ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ವಿಷಯ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ನಷ್ಟ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರು ಕಳುವಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರನ್ನು ಚಿಮುಕಿಸಿದರು. ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೂ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಳ್ಳ ಕೇವಲ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಚೀಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ಬಾಗಿಲುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೇಂದ್ರದ ಆಚೀಚೆ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಕಳ್ಳತನದ ಸುದ್ದಿ ಹೇಗೋ ಊರಿಗೆ ಹಬ್ಬಿತು. ಕಾರಣ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಳುವಾಗದ 'ಧರ್ಮಸಂಕೇತ'ದಲ್ಲಿ ಕಳುವಾಯಿತು ಎಂಬ ಭಯ. ಊರ ಜನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಕೇಂದ್ರದ ಬಳಿ ಬರಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.
ಮೊದಲು ಬಂದವರು ಊರಿನ ಹಳೆಯ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಗಣೇಶಪ್ಪ. ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ, ಕಳ್ಳತನ ಆಗಿದೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ಪಟ್ಟೆ. ಏನು ಕಳುವಾಗಿದೆ? ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ. ಈ ಕಾಲದ ಜನ ಮೊದಲಿನವರಲ್ಲ.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ: ಇಲ್ಲ ಗಣೇಶಪ್ಪ. ಇಲ್ಲಿ ಕಳುವಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಸಾಕ್ಷಿ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಊರಿಗೆಲ್ಲಾ ಅಪವಾದ ತರಬೇಡ. ಇಲ್ಲಿ ಕಳುವಾಗಿದ್ದು ಏನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ. ಗಣೇಶಪ್ಪನಿಗೆ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರ ಮೌನ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ, ಕೇಂದ್ರದ ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ದೇಣಿಗೆಯನ್ನು ಎಣಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಳುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೇಂದ್ರದ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ನಿವಾಸಿ ಶಿವಣ್ಣ ಆತಂಕದಿಂದ ಓಡೋಡಿ ಬಂದ.
ಶಿವಣ್ಣ: ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ, ನನ್ನ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲು ಕಡೆ ಏನೋ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಕಳ್ಳ ನನ್ನ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಹೋಗಿರಬಹುದು. ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾವಲು ಕಾಯಲಿಲ್ಲ.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ: ಶಿವಣ್ಣ, ನೀನು ಕಾವಲುಗಾರ ಅಲ್ಲ. ನೀನು ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆ. ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಮಗಿರುವ ನಂಬಿಕೆಗಿಂತ ಕಳ್ಳ ದೊಡ್ಡವನಲ್ಲ.
ಊರಿನ ಜನ ಗುಂಪು ಸೇರಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕಳ್ಳನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಚಿನ್ನದ ಚೀಲವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಾಧುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಚಿಂತೆ ಕೇವಲ, ಈ ಕೇಂದ್ರದ ಪಾವಿತ್ರತೆಗೆ ಆದ ಧಕ್ಕೆ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು.
ಸಮುದಾಯವು ಒಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಕಳ್ಳ ಸಿಗದಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರು ಕಳುವಾದ ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟೆಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಲಾ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದನ್ನು ದೇಣಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಹೋದರು. ಗಣೇಶಪ್ಪ ಮಾತ್ರ ಹಣ ಹಾಕಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಂಬಿಕೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಳ್ಳನಿಗೆ ಪಾಠ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಆತ್ಮವಂಚನೆ.
ಆದರೆ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದರು. ಅವರು ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು, ನೋಡು ಮಗು, ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಂಬಿಕೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಹಣ ಹೋದರೂ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಉಳಿದಿದೆ. ಕಳ್ಳನು ವಸ್ತುವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕದಿಯಬಲ್ಲ, ಈ ಊರಿನ ಜನರ ಪರಸ್ಪರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕದಿಯಲಾರ.
ಅದೇ ರಾತ್ರಿ, ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಕಳುವಾದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರದ ಚಿಲಕ ಇತ್ತು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಲು ಹೋಗಿ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಿಂತರು. ಅವರು ಆ ಚಿಲಕವನ್ನು ಹಿತ್ತಾಳೆಯ ದೇಣಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟರು. ಇನ್ನೂ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಂಬಿಕೆಯು ಬಲವಾಯಿತು. ಮೌನದ ತನಿಖೆಯು, ಕಳುವಾದ ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆಗಿಂತ ಸಮುದಾಯದ ಬಲವನ್ನು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳಿಸಿತು.
ಮುಂದೇನು? ಚಿನ್ನದ ಚೀಲವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕದ್ದಿದ್ದು ಯಾರು? ಮತ್ತು ಆ ಚಿಲಕವನ್ನು ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಏಕೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟರು?
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು
:
