ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುವುದು ಸಂದೀಪ್ ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಥೆ ಬರೆಯುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನು ಈಗಾಗಲೇ ಸತ್ತು ಹೋಗಿ, ತನ್ನದೇ ಶವದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದರೊಂದಿಗೆ. ಹೌದು, ಸಂದೀಪ್ ತನ್ನ ರೂಮಿನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ತನ್ನದೇ ಶವವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಶರೀರ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರ್ಧ ತೆರೆದಿದ್ದವು. ಅವನ ನಿಶ್ಚಲ ಕೈಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅವನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮ್ಯಾಸಿವ್ ಮಿಸ್ಟರಿ ಕಾದಂಬರಿ 'ಮಾಯಾದ ಡೈರಿ ಇತ್ತು. ರೂಮಿನ ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ ರಾತ್ರಿ 2.22 ಕ್ಕೆ ನಿಂತುಹೋಗಿತ್ತು.
ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟವನ್ನು ಮುಗಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ನನ್ನ ಉಸಿರು ನಿಂತುಹೋಯಿತೇ? ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಕಥೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತಿತೇ? ಎಂದು ಸಂದೀಪ್ ಆತಂಕದಿಂದ ತನ್ನದೇ ಶವವನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಹೋದ.
ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಇಡೀ ರೂಮಿನ ನೆಲ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯಂತೆ ಬಿರಿದು, ಅವನು ಪಾತಾಳದ ಕತ್ತಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕಿವಿ ಫಟ್ ಎನ್ನುವಂತಹ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದೃಶ್ಯವೇ ಬದಲಾಗಿ, ಅವನು ಒಂದು ಮಹಾ ಮಾಯಾವಿ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿದ್ದ.
ಅವನು ಈಗ ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಘೋರವಾದ, ರಕ್ತದಂತೆ ಕಪ್ಪಗಿರುವ ನೀರಿನ ಬೃಹತ್ ನದಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್, ಗಾಂಧಿನಗರದ ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಸಂದೀಪ್ ತನ್ನ ಗಾಡಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ, ಮತ್ತು ಆ ಗಾಡಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗದೆ ಹಂಸದಂತೆ ತೇಲುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನ ಒಳಗಿದ್ದ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯ ರಸ್ತೆಯ ರಗಡ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೋರಾಡುವ ಆ ಸಾಹಸಿ ರೈಡರ್ ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್ ತಕ್ಷಣ ಜಾಗೃತವಾಯಿತು. ಅವನು ಧೃತಿಗೆಡದೆ ಬೈಕಿನ ಎಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಇಂಜಿನ್ ಘರ್ಜಿಸಿತು. ಗಾಡಿ ಕಪ್ಪು ನೀರಿನ ದೈತ್ಯ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು.
ಅವನು ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನೀರಿನ ಒಳಗಿನಿಂದ ಮೈ ಜುಂ ಎನ್ನಿಸುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ಎದುರಾದವು. ವಿಚಿತ್ರ ಆಕಾರದ, ಕೆಂಡದಂತಹ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳುಳ್ಳ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಸಳೆಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಅವನನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮುಖವೇ ಇಲ್ಲದ, ಕೇವಲ ನೆರಳಿನಂತಿರುವ ನೂರಾರು ಅಪರಿಚಿತ ಮನುಷ್ಯರ ಆಕೃತಿಗಳು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಾ, ಕೈಚಾಚುತ್ತಾ ಸಂದೀಪ್ನನ್ನೇ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಡೀ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಸೈಲೆನ್ಸ್ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಆ ಕತ್ತಲ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸಂದೀಪ್ ಒಬ್ಬನೇ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಗಾಡಿ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೊಂದು ಹಳೆಯ ಮುಳುಗಿದ ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸಿನ ಟಾಪ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಒಂಟಿ ಹುಡುಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ದಟ್ಟವಾದ ಕಪ್ಪು ಮಂಜು ಆಕೆಯ ಇಡೀ ಮುಖವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಆಕೆ ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಸಂದೀಪ್ ತನ್ನ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಆಕೆಯ ಹತ್ತಿರ ತಂದು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ. ಆಕೆ ಮೌನವಾಗಿ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಸಂದೀಪ್ನ ಕಡೆಗೆ ಚಾಚಿದಳು. ಆಕೆಯ ಹಸ್ತದಲ್ಲೊಂದು ಹಳೆಯದೊಂದು ಚೌಕಾಕಾರದ ವಸ್ತು ಇತ್ತು.
ಯಾರು ನೀನು? ನನ್ನ ಕಥೆಯ 'ಮಾಯಾ' ಪಾತ್ರನಾ ನೀನು? ನಿನ್ನ ಮುಖ ತೋರಿಸು ಸಂದೀಪ್ ಆಕೆಯ ಮುಖವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಲು ಆಕೆಯ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ಮಂಜನ್ನು ಸರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿದರೂ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು, ತುಟಿಗಳ ರೇಖೆಗಳು ನೀರಿನ ತರಹ ಕರಗಿ ಮಸುಕಾಗುತ್ತಿದ್ದವು ಆಕೆಯ ಮುಖ ನೆನಪೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಮಾಯೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಆಕೆ ನೀಡಿದ ಆ ಪುರಾತನವಾದ ಫೋಟೋ ಫ್ರೇಮ್ ಅನ್ನು ಸಂದೀಪ್ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡ.
ಆ ಫೋಟೋದ ಮೇಲಿದ್ದ ರಕ್ತದಂತಹ ಕೆಂಪು ದೂಳನ್ನು ಸಂದೀಪ್ ತನ್ನ ಹಸ್ತದಿಂದ ಒರೆಸಿ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಇಡೀ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ವೋಲ್ಟ್ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿದಂತಾಗಿ ಮೈ ಜುಂ ಎಂದಿತು. ಅವನ ಒಳಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಕಲ ಆತಂಕಗಳು ಕರಗಿ, ಒಂದು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಮ ಶಾಂತಿಯ ಭಾವನೆ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು.
ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಆ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಭಕ್ತರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ, ಶಕ್ತಿ ಸ್ವರೂಪಿಣಿ ಜಗನ್ಮಾತೆ ಶಿರಸಿ ಮಾರಿಕಾಂಬಾ ದೇವಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಭವ್ಯ, ದಿವ್ಯ ಹಾಗೂ ತೇಜಸ್ಸು ತುಂಬಿದ ಅಲಂಕಾರದ ಮೂರ್ತಿಯ ಫೋಟೋ ಆಗಿತ್ತು. ದೇವಿಯ ಆ ಕರುಣಾಮಯಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸಂದೀಪ್ ನೋಡಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ, ಆ ಫೋಟೋದಿಂದ ಒಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೇ ಬೆಳಗಬಲ್ಲ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಮಹಾ ಪವಿತ್ರ ಬೆಳಕು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.
ಆ ದೈವಿಕ ಬೆಳಕಿನ ತರಂಗಗಳು ಇಡೀ ಕಪ್ಪು ನೀರಿನ ಲೋಕವನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಆ ಬೆಳಕು ತಾಕಿದ ತಕ್ಷಣ, ಸಂದೀಪ್ನನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಘೋರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ಮೊಸಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುಖವಿಲ್ಲದ ಅಪರಿಚಿತ ನೆರಳುಗಳ ಗುಂಪು ಆ ದೇವಿಯ ಉಗ್ರ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಡೆಯಲಾರದೆ ನರಕಯಾತನೆಯಿಂದ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ನೀರಿನಲ್ಲೇ ಕರಗಿ ಬೂದಿಯಾಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದವು. ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಬಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಮುಖವಿಲ್ಲದ ಹುಡುಗಿಯೂ ದೇವಿಯ ಪಾದದ ಬಳಿ ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಹಣತೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು, ಶಾಂತವಾಗಿ ಉರಿದು ಲೀನವಾದಳು.
ಸಂದೀಪ್ಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು. ಈ ಕತ್ತಲ ಲೋಕದ ಮಾಯಾವಿ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ, ಜೀವನದ ಘೋರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು, ತನಗೆ ಅಖಂಡ ವಿಜಯದ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಲು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಆ ಜಗನ್ಮಾತೆ ಮಾರಿಕಾಂಬೆಯೇ ತನ್ನ ಅಭಯ ಹಸ್ತವನ್ನು ಚಾಚಿ ಕಾವಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ.
ಆ ತೀವ್ರವಾದ ದೈವಿಕ ಬೆಳಕಿನ ಸ್ಪರ್ಶ ಸಂದೀಪ್ನ ಶರೀರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅವನು 'ಅಮ್ಮಾ ಮಾರಿಕಾಂಬೆ' ಎಂದು ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ ಉದ್ಗರಿಸುತ್ತಾ ಬೆವತು ನಡುಗುತ್ತಾ ಚೇರ್ನಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ.
ಅವನು ತನ್ನ ರೂಮಿನ ಚೇರ್ ಮೇಲೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ,ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಶವವಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಬರೀ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತು ಹಿತವಾದ ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ರೂಮಿನ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದ, ಸಮಯ ಮುಂಜಾನೆ ಸರಿಯಾಗಿ 4:17 ಆಗಿತ್ತು (ಅವನ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನಾಂಕದ ಶುಭ ಸಂಕೇತ).
ಆದರೆ ಅಸಲಿ ಪವಾಡ ಮತ್ತು ರೋಮಾಂಚನ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ. ಅವನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ 'ಮಾಯಾ' ಕಥೆಯ ಕೊನೇ ಚಾಪ್ಟರ್ನ ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹೊಸದೊಂದು ಕಡಕ್, ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಮತ್ತು ವಿಜಯದ ಡೈಲಾಗ್ ಅನ್ನು ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಆಗಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದರು.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಮಾಯಾವಿ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಕತ್ತಲ ನದಿ ಎದುರಾದರೂ ಧೃತಿಗೆಡಬೇಡಿ. ಆ ದೈವಿಕ ತಾಯಿಯ ಅಭಯ ಹಸ್ತ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪರಿಶ್ರಮ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುವಾಗ, ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಶಕ್ತಿಯೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನನ್ನ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.
ವಿಶೇಷ ಸೂಚನೆ: ನನಗೆ ಬಿದ್ದ ಕನಸಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.
