BP
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಅಂಡರ್ಗ್ರೌಂಡ್ ಮೆಟ್ರೋ ಸ್ಟೇಷನ್ನ ಕತ್ತಲೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸುತ್ತ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಓಡಾಟವಿತ್ತು. ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲುಗಳು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಆ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆಯೂ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಗಮನ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಬಲಗೈ ಬೆರಳುಗಳ ಮೇಲಿತ್ತು. ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಎಡಗೈ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕಪ್ಪು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ವಾಚ್ನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದವು. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಅಪಾಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. 140, 165, 180.
ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳು ಜಿನುಗಿ ಕಣ್ಣಂಚಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ಆತಂಕ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಿಗೂಢ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಈ BP ಅವನನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೇ ಕರಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತನು ಮನವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಲ್ಲಣವನ್ನು ನಾರ್ಮಲ್ ತರಲು ಅವನು ಮಾಡದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದ್ದವು.
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್, ನಿಮಗಿನ್ನೂ ವಯಸ್ಸು ಮೂವತ್ತೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಈ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಯ ಕೆಲಸದ ಪ್ರೆಶರ್ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದಿದ್ದರೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು ಮಾರಾಯ. ಈ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೈ ಬಿಪಿ (BP) ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಹೇಗೆ? ದಿನವೂ ನಿನ್ನ ಮುಖ ಬೆವರಿ ಜಿಡ್ಡುಗಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಆಪತ್ತು ಎಂದು ಕಚೇರಿಯ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಮತ್ತು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದಲೇ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾದ, ಒಣ ನಗುವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರು ಉತ್ತರವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಬದುಕಿನ ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ಮೆಡಿಕಲ್ ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಮದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನ ದಿನಚರಿ ತುಂಬಾ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆರು ಗಂಟೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಫೀಸ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆಟ್ರೋ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಜಯನಗರದ ಆ ಹಳೆಯ, ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳಿರುವ ಪಾರ್ಕ್ನ ಒಂದು ಕತ್ತಲೆ ಮೂಲೆಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಪ್ರಕೃತಿಯ ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನ ದೇಹ ಮಾತ್ರ ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಎದೆಯ ಎಡಭಾಗವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಸುಕಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಯಾರೋ ಬಂದು ಹಸಿ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ಹಿಂಡಿದಂತಹ ಯಾತನೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತಾನಾಗಿಯೇ ನೀರು ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾರ್ಕ್ನಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಮೊದಲು ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪ್ಗೆ.
ಆ ನೋವು ತಡೆಯಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಸರ್. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯುವಂತಹ, ಈ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವ ಯಾವುದಾದರೂ ಗಟ್ಟಿ ಡೋಸ್ ಮಾತ್ರೆ ಇದ್ದರೆ ಕೊಡಿ, ಎಂದು ಫಾರ್ಮಾಸಿಸ್ಟ್ ಬಳಿ ವಿನಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ತಳಮಳವನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪ್ನ ಮಾಲೀಕರು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, "ನೋಡಿ ಸರ್, ಪ್ರಿಸ್ಕ್ರಿಪ್ಷನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಇಂತಹ ಹೈ ಡೋಸ್ ಸೆಡೇಟಿವ್ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬಿಪಿಗೆ ಬರಿ ಮೆಡಿಕೇಶನ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿಯೂ ಮುಖ್ಯ. ಯಾವುದನ್ನೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ, ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಬಿಡಿ ಎಂದು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಖಾಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೊರನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳ ಆ ಭಾನುವಾರದ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಇಡೀ ನಗರಕ್ಕೆ ಸಡಗರದ ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು.
ಅವನು ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಎದ್ದು ತನ್ನ ವಾರ್ಡ್ರೋಬ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ, ತಾನು ಕೇವಲ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಎತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಸೂಟ್ ಧರಿಸಿದ. ಕನ್ನಡಿಯ ಎದುರು ನಿಂತು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಿರಂತರ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಸುತ್ತ ಕಪ್ಪು ಕಲೆಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದ್ದವು. ಕೆನ್ನೆಗಳು ಒಳಗೆ ಜಾಗ ಪಡೆದಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಚ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ವೈಬ್ರೇಟ್ ಆಯಿತು 190. ಅದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಲೋಕದ ಪ್ರಕಾರ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟದ ಡೇಂಜರ್ ಮಾರ್ಕ್ ದಾಟುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಗಳು ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಕಾರಿನ ಕೀಲಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ನಡೆದ.
ಅವನ ಕಾರು ನಗರದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ, ವೈಭವೋಪೇತ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪವೊಂದರ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಸುತ್ತಲೂ ಮದುವೆಯ ಸಡಗರ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು. ನಾದಸ್ವರದ ಮಧುರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು, ರಸ್ತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ದುಬಾರಿ ಕಾರುಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು, ಹೂವುಗಳ ಸುಗಂಧ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಟಪದ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದ ಬೃಹತ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಚಿನ್ನದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. 'ಶ್ರಾವಣಿ ವೆಡ್ಸ್.
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಕಾರಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಂಟಪದ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ. ನಗುತ್ತಾ, ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನೂರಾರು ಜನರ ನಡುವೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಒಬ್ಬನೇ ಕಪ್ಪು ಸೂಟ್ ಧರಿಸಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಸುತ್ತ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಭೀಕರವಾದ ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಪರಿಚಯದವರಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾರಿಗೂ ಇವನು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದು ನೇರವಾಗಿ ಮದುವೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತ.
ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಶ್ರಾವಣಿ ವಧುವಿನ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ತೊಟ್ಟು, ದೇವತೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೊರಳಿಗೆ ಆಗಷ್ಟೇ ಮೂರು ಗಂಟುಗಳ ಮಾಂಗಲ್ಯ ಧಾರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದ ಗಂಡನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆಯ ಕೆಳಗೆ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನರ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಠಾತ್ತನೆ ಬಿದ್ದವು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ನಗು ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಸ್ತಬ್ಧವಾದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ನಡುಕ ಎದ್ದು ಕಂಡಿತು. ಏಕೆಂದರೆ, ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ಶ್ರಾವಣಿ. ಅವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಜನ್ಮಜನ್ಮಕ್ಕೂ ನಿನ್ನವಳೇ ಎಂದಿದ್ದವಳು, ಕೊನೆಗೆ ಹೆತ್ತವರ ಜಾತಕ, ಅಂತಸ್ತು ಮತ್ತು ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನನ್ನು ಒಂಟಿ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ದೂಡಿ ಇಂದು ಬೇರೆಯವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಅವಳನ್ನೇ ರೆಪ್ಪೆ ಇಕ್ಕದೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೋಪವಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ನೋವಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಚ್ ತೀವ್ರವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಸತತವಾಗಿ ಬೀಪ್ ಸದ್ದು ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. 195, 198, 200 ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಮಿತಿ ಮೀರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನಿಗೆ ಉಸಿರಾಡಲು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಾಳಿ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಆ ತೀವ್ರವಾದ ಭೀಕರ ನೋವು ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿತು. ಇಡೀ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಸದ್ದುಗಳು ನಿಂತುಹೋಗಿ, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತದ ಭೀಕರ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ತಲೆ ಸುತ್ತಿ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿರಲು ಅವನು ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಮಂಡಿಯೂರಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದ. ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಮದುವೆಯ ಜನರೆಲ್ಲ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತಾ ಓಡಿಬಂದು ಅವನ ಸುತ್ತ ನೆರೆದರು.
ಅಯ್ಯೋ ಯಾರೋ ಯುವಕ ಬಿದ್ದುಹೋದರು! ಯಾರಾದರೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇದ್ದೀರಾ ಇಲ್ಲಿ? ನೋಡಿ, ಇವರಿಗೆ ಹೈ ಬಿಪಿ ಇರಬೇಕು, ಮುಖವೆಲ್ಲಾ ನೀಲಿಗಟ್ಟುತ್ತಿದೆ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಬೇಗ ನೀರು ತನ್ನಿ ಎಂದು ಮಂಟಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದರು.
ಪ್ರಜ್ಞೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಪ್ಪುವ ಮುನ್ನ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ತನ್ನ ನಡುಗುವ ಬಲಗೈಯಿಂದ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕಪ್ಪು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ವಾಚ್ ಅನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಿತ್ತು ಮಂಟಪದ ಮರಳಿನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ದೂರ ಎಸೆದ. ಆ ವಾಚ್ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಅದರ ದಪ್ಪನೆಯ ಗಾಜಿನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಪುಡಿಪುಡಿಯಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಆ ಒಡೆದುಹೋದ ಸ್ಕ್ರೀನ್ನ ಒಳಗಿನ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ '200' ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕೆಳಗೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸಣ್ಣ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೆಡಿಕಲ್ ಲೇಬಲ್ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು.
'Heart Rate (ಹೃದಯ ಬಡಿತದ ವೇಗ) ಹೌದು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ರಕ್ತದೊತ್ತಡದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಯಿಲೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ವಾಚ್ ಇಷ್ಟೊತ್ತು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವನ ರಕ್ತದ ಒತ್ತಡವನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಹೃದಯ ಬಡಿತದ ವೇಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ.
ತಾನು ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಂಬಿದ ಹುಡುಗಿ, ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಬೇರೆಯವನ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ನೋವನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ದಿನದಿನವೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಒಂಟಿ ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದ ಆಕ್ರೋಶದ ವೇಗವದು. ಅವನು ಪಾರ್ಕ್ನಲ್ಲಿ ಎದೆ ಹಿಡಿದು ಒದ್ದಾಡಿದ್ದು ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ನಿಂದಲ್ಲ, ನೆನಪುಗಳ ದಾಳಿಯಿಂದ. ಅವನು ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದು BP ಮಾತ್ರೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಅವಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವ ಅರಿವಳಿಕೆಯ ಔಷಧಿಯನ್ನು.
ಅವನಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಆ 'BP' ಎಂಬ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಹಾಗೂ ಭೀಕರ ಕಾಯಿಲೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಒಬ್ಬ ಸೈಂಟಿಫಿಕ್ ರೋಗಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಒಬ್ಬ BP ಅಂದರೆ ಭಗ್ನ ಪ್ರೇಮಿ ಆಗಿದ್ದ.
ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಶ್ರಾವಣಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಳು, ಕೆಳಗೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ತನ್ನ ಒಡೆದ ಹೃದಯದೊಂದಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ.
