Description

ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಸರು ಶಾಂತಿಪುರ. ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಶಂಕರ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನಿದ್ದ. ಅವನು ಮರದ ಕೆತ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರದ ತುಂಡು ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು, ಅದು ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲ ಸುಂದರ ವಿಗ್ರಹವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಶಂಕರನಿಗೆ ಅವನ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಮ್ಮೆ ಇತ್ತೋ, ಅಷ್ಟೇ ಮತ್ಸರವೂ ಇತ್ತು. ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕುಶಲಕರ್ಮಿ ಇದ್ದನು. ಮಾಧವ ಬಹಳ ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದವನು. ಶಂಕರನಿಗಿಂತಲೂ ಅವನ ಕೆತ್ತನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಜೀವಕಳೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಜನರು ಶಂಕರನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದರೆ, ಮಾಧವನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ವಿಷಯವೇ ಶಂಕರನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಅಸೂಯೆಯ ವಿಷಬೀಜ ಬಿತ್ತಿತ್ತು.ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ಈ ಅಸೂಯೆ ದ್ವೇಷವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಾಜಮನೆತನದವರು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಯಾರು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಕೆತ್ತುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಈ