ಹೈವೇ ಮತ್ತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿತ್ತು.
ಕಾರಿನ ಹೆಡ್ಲೈಟ್ ಹಠಾತ್ ಆಫ್ ಆದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಹೃದಯ ಬಡಿತವೇ ನಿಂತಂತೆ ಆಯಿತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಬ್ರೇಕ್ ಒತ್ತಿದ. ಕಾರು ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು.
ಸುತ್ತಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌನ.
ಗಾಳಿ ಮಾತ್ರ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಮರಗಳು ಒದೆಯುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ರಾಹುಲ್ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿವೆ. ಉಸಿರು ವೇಗವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದೆ.
ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನು ರಿಯರ್ ವ್ಯೂ ಮಿರರ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಅವನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.
ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತೇ ಕಾರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಹೃದಯ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿತ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಹಿಂದೆ ರಿಯರ್ ವ್ಯೂ ಮಿರರ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮನಸಲ್ಲೇ ನೆನಪಿಗೆ ಬರೋ ದೇವರನೆಲ್ಲ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಕಾಪಾಡಪ್ಪ ತಂದೆ ನಾನೇನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ರೆ ನನ್ನ ಕ್ಷಮಿಸಿ ನನ್ನ ಕಾಪಾಡು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ರಿಯರ್ ವ್ಯೂ ಮಿರರ್ ನ ನೋಡುತ್ತಾನೆ
ಅದೇ ಹೆಂಗಸು… ಕಾರಿನ ಹಿಂಬದಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.
ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತಕ್ಷಣ ರಾಹುಲ್ ಗಾಡಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ
“ಇದು ನಿಜ ಅಲ್ಲ… ಇದು ನನ್ನ ಭ್ರಮೆ…” ಎಂದು ರಾಹುಲ್ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.
ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಹಾಗೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ನೋಡಿದ ಮತ್ತೇ
ಹಿಂಬದಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ರಾಹುಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಸಿರೆಳೆದ.
ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಶಾಂತವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ರೇಡಿಯೋ ಹಠಾತ್ ಆನ್ ಆಯಿತು.
“ಕ್ರ್ರ್ರ್ರ್… ಕ್ರ್ರ್ರ್ರ್…”
ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.
ರಾಹುಲ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.
“ರೇಡಿಯೋ ಯಾಕೆ ಆನ್ ಆಯ್ತು?” ಎಂದು ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟ. ನಂತರ
ಅವನು ರೇಡಿಯೋ ಆಫ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.
ಆದರೆ ರೇಡಿಯೋ ಆಫ್ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
“ಈ… ಹೈವೇ… ನಲ್ಲಿ…”
ರಾಹುಲ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾದವು.
ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಈ ಧ್ವನಿ,
ಧ್ವನಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.
“ಈ ಹೈವೇನಲ್ಲಿ… ಯಾರೂ… ಬದುಕಿ ಹೋಗಿಲ್ಲ…”
ರಾಹುಲ್ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಚಳಿ ಹಿಡಿದಂತಾಯಿತು.
ತಕ್ಷಣ ಕಾರನ್ನು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.
ಒಮ್ಮೆ…
ಎರಡು ಬಾರಿ…
ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯಿತು.
ಹೆಡ್ಲೈಟ್ ಮತ್ತೆ ಆನ್ ಆಯಿತು.
ಬೆಳಕು ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.
ಅದೇ ಹೆಂಗಸು ಮತ್ತೆ ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಈ ಬಾರಿ ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದಳು.
ಅವಳ ಉದ್ದ ಕೂದಲು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದವು.
ರಾಹುಲ್ ಭಯದಿಂದ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದ.
“ನೀನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗಿದ.
ಆ ಹೆಂಗಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಂದೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದಳು.
ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಶಬ್ದ ಹೈವೇಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಟಕ್… ಟಕ್… ಟಕ್…
ಅವಳು ಕಾರಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತಳು.
ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಿಟಕಿಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಳು.
ಆ ಕೈ ತುಂಬಾ ಚಳಿಯಾಗಿತ್ತು.
ರಾಹುಲ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.
ಆ ಹೆಂಗಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
“ನೀನು… ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತೆಯಾ… ರಾಹುಲ್…?”
ರಾಹುಲ್ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಗಡ್ಡೆಯಾದಂತೆ ಆಯಿತು.
“ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು?” ಎಂದು ಅವನು ನಡುಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ.
ಆ ಹೆಂಗಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗಿದಳು.
ಆ ನಗು ತುಂಬಾ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು.
“ಯಾಕಂದ್ರೆ… ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ…” ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು.
ರಾಹುಲ್ ಗಾಬರಿಗೊಂಡ.
“ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗಿದ.
ಆ ಹೆಂಗಸು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು.
“ನಿನಗೆ ನಾನು ನೆನಪಿಲ್ಲ…” ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು.
“ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಅನಿತಾ…”
ಆ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ತಲೆ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದ.
ಅವನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮೂಡತೊಡಗಿದವು.
ಒಂದು ಮನೆ…
ಒಂದು ನಗುತಿರುವ ಹೆಂಗಸು…
ಒಂದು ಕಾರು…
ಮತ್ತು ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಅಪಘಾತ…
ರಾಹುಲ್ ತಲೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ.
“ಇಲ್ಲ… ಇದು ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ…” ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗಿದ.
ಆ ಹೆಂಗಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು —
“ಆ ರಾತ್ರಿ ನೀನು ತುಂಬಾ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕಾರು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ…”
“ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓಡಿಸು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೆ …”
“ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ…”
ರಾಹುಲ್ ಹೃದಯ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿತ ಹೊಡೆಯತೊಡಗಿತು.
ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತದ ದೃಶ್ಯ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿತು.
ಕಾರು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿರುವುದು…
ಮಳೆ…
ಜಾರಿ ಹೋಗುವ ರಸ್ತೆ…
ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಡಿಕ್ಕಿ…
ರಾಹುಲ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ.
“ಇಲ್ಲ… ಇಲ್ಲ…” ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗಿದ.
ಆ ಹೆಂಗಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು — ನೀನು ಮಾಡಿದ ಆ ಒಂದು ತಪ್ಪಿಂದ ನನ್ನ ಜೀವ ಹೋಯ್ತು
“ಆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸತ್ತೆ…”
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ಅವಳು ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದಳು.
" ಆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕೂಡ ಬದುಕಿಲ್ಲ, ರಾಹುಲ್…”
ರಾಹುಲ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.
“ನಾನು ಇನ್ನು ಜೀವಂತ ಇದ್ದೀನಿ!” ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗಿದ.
ಆ ಹೆಂಗಸು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೋರ್ಡ್ ಕಡೆ ತೋರಿಸಿದಳು.
ರಾಹುಲ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ.
ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು —
“2015ರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಕಾರು ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ದಂಪತಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು.”
ಕೆಳಗೆ ಹೆಸರುಗಳೂ ಇತ್ತು.
ರಾಹುಲ್ – ಅನಿತಾ
ರಾಹುಲ್ ದೇಹವೆಲ್ಲ ಚಳಿ ಹಿಡಿದಂತಾಯಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು.
ಹೆಡ್ಲೈಟ್ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚತೊಡಗಿತು.
ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ನೋಡಿದ.
ಆದರೆ…
ಅನಿತಾ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಳು.
ಹೈವೇ ಮತ್ತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಾಲಿ.
ರಾಹುಲ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕಾರನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಿದ.
ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಅವನು ರಿಯರ್ ವ್ಯೂ ಮಿರರ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೃದಯ ಮತ್ತೆ ನಿಂತಂತೆ ಆಯಿತು.
ಅನಿತಾ ಮತ್ತೆ ಕಾರಿನ ಹಿಂಬದಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು…
ಮತ್ತು ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು —
“ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲವಾ… ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ ಅಂತ…”
ನನ್ನ ಕಥೆ ಇಷ್ಟ ಅದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು follow ಮಾಡಿ ಹಾಗೆ ಕಥೇನ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ ಇದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಕಥೆ ಬರೆಯಲು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಬರುತ್ತೆ
