ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ಆದರ್ಶ್ಗೆ ತಾನು ಒಂದು ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಹಬೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅವನು ನಿನ್ನ ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಪರಾವಲಂಬಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಜಾಕೆಟ್ನ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ನೀಲಿ ಸೀಸೆ ಈಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ವಸ್ತುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅದು ಒಂದು ಜೀವಂತ ಹೃದಯದಂತೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ಕೆಂಪು ಹುಳದಂತಹ ವಸ್ತು ಈಗ ಇಡೀ ಸೀಸೆಯ ಗಾಜನ್ನು ಒಡೆದು ಹೊರಬರುವಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ಸಮಯ ಮೀರಬಾರದು. ಕಾಲದ ಚಕ್ರವು ಕತ್ತಲೆಯತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಿದೆ. ಆ ಕೋಟೆಯ ಸುರಂಗ ನಿನಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಧ್ವನಿ ಈ ಬಾರಿ ದೂರದ ಗುಡುಗಿನಂತೆ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಆದರ್ಶ್ನ ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಯಾರೋ ನಿಂತು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆಜ್ಞಾದಾಯಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಆದರ್ಶ್ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಹೆಚ್.ಎಫ್ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಬೈಕ್ನ ಹೆಡ್ಲೈಟ್ನಿಂದ ಈಗ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕಿನ ಬದಲು ಮಂದವಾದ ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕು ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆ.ಆರ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಕೋಟೆಯತ್ತ ಅವನು ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದ. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ಸಮಯ. ನಗರದ ಗದ್ದಲವೆಲ್ಲಾ ಅಡಗಿತ್ತು, ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳೂ ಕೂಡ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಭಯಕ್ಕೆ ಅಡಗಿದಂತೆ ನಿಶಬ್ದವಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ರಸ್ತೆಯ ಪ್ರತಿ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಸೈನ್ಯದ ಬಿಳಿ ಕಣ್ಣಿನ ನೆರಳುಗಳು ನಿಂತು ಅವನಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೋಟೆಯ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯು ಮಂಜಿನಂತೆ ತಣ್ಣಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಲುಗಳೂ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರ್ಶ್ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಆ ನೀಲಿ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೋಟೆಯ ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರದತ್ತ ನಡೆದ. ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಆದರ್ಶ್ ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಡೆದು ಹೋದರೂ ಅವರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಅದೃಶ್ಯ ಮಾನವನಂತೆ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ್ದ. ಇದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯೋ ಅಥವಾ ಆದರ್ಶ್ನ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬೆರೆಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಪ್ರಭಾವವೋ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಕೋಟೆಯ ಒಳಗಿನ ಒಂದು ಪಾಳುಬಿದ್ದ, ಪಾಚಿ ಬೆಳೆದ ಗೋಡೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಹಣೆಯ ಮಣಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕೆಂಡದಂತೆ ಉರಿಯತೊಡಗಿತು. ಆ ಮಣಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕು ಗೋಡೆಯ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ದ್ವಾರ ಘರ್ ಘರ್ ಎಂಬ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆಳವಾದ ಸುರಂಗವಿತ್ತು. ಆ ಸುರಂಗದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದ ತೇವಾಂಶದ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೋ ಪುರಾತನ ಮೃತದೇಹಗಳ ಕೊಳೆತ ಘಾಟು ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ಹೆದರುತ್ತಲೇ ಸುರಂಗದೊಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ. ಅವನು ಒಳಗೆ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಶಬ್ದಗಳೂ ಮರೆಯಾಗಿ, ಹನಿ ಹನಿ ನೀರು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸುರಂಗದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಗುಪ್ತ ಕೊಠಡಿಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನವಾದ ಶಿಲೆಯ ಹೋಮ ಕುಂಡವಿತ್ತು. ಆ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಂಜಿನಂತಹ ನೀಲಿ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿತ್ತು.
ಸೀಸೆಯನ್ನು ಆ ಕುಂಡದ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆಯು ಆದರ್ಶ್ ಇದೇ ಮೊದಲ ಮಹೋನ್ನತ ರಹಸ್ಯದ ಬೀಗದ ಕೈ ಅಂದೇ ನನ್ನ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿ ಸಿಗುವುದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಆದೇಶಿಸಿದ. ಆದರ್ಶ್ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಆದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಕುಂಡಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅವನ ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಮಾಯಾ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವಳು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ರಕ್ತ ಮಾಂಸದ ಮನುಷ್ಯಳಂತೆ ಕಂಡಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅತೀವವಾದ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಇತ್ತು. ಬೇಡ ಆದರ್ಶ್ ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು ಈ ಸೀಸೆಯೊಳಗೆ ಇರುವುದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆತ್ಮದ ಭಾಗವಲ್ಲ, ಇದು ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು ಅಸ್ತ್ರದ ಕಡೆಯ ಅಂಶ. ಇದನ್ನು ನೀನು ಈ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದರೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಕೆಳಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಲಗಿರುವ ಅತೃಪ್ತ ಆತ್ಮಗಳು ಜೀವ ತಳೆದು ಏಳುತ್ತವೆ. ಅವು ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನೇ ನುಂಗಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತನ್ನ ಶಾಪದ ಭಾರವನ್ನು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಇಡೀ ಲೋಕವನ್ನೇ ಒಂದು ಸ್ಮಶಾನ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ ಅವನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಆ ಅಪರೂಪದ ರಕ್ತದ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿದೆ ಮಾಯಾ ಕಿರುಚಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಗೊಂದಲದ ಮಹಾಜಾಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ. ಮಾಯಾ ನೀನು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ನನ್ನ ಕಥೆಯ ಪಾತ್ರ ನೀನು ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ? ನೀನು ನಿಜವೋ ಅಥವಾ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಾಯೆಯೋ? ಮಾಯಾ ದುಃಖದಿಂದ ನಕ್ಕಳು, ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯಿತು. ನೀನು ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ಆದರ್ಶ್. ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೃದಯದ ರಕ್ತದಿಂದ ಬರೆದಾಗ, ಆ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಆತ್ಮ ಬರುತ್ತದೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಸೃಜಿಸಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದೀಯಾ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನನಗೆ ಈ ಸತ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನಿನ್ನ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಳಯಕ್ಕೆ ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ಬರೆದ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರವೂ ಅವನಿಗೆ ಈ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಲು ಶಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆ! ನಿಲ್ಲಿಸು ಇದನ್ನು!"
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಕೋಪದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿತು, ಇಡೀ ಸುರಂಗದ ಕಲ್ಲುಗಳು ನಡುಗಿದವು. "ಮಾಯಾ ಕೇವಲ ಒಂದು ಭ್ರಮೆ ಆದರ್ಶ್! ಅವಳು ನಿನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಅವಳು ನಿನ್ನನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಹಾಕು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಈ ಕ್ಷಣದ ಉಸಿರು ನಿನ್ನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಾಗುತ್ತದೆ!"
ಆದರ್ಶ್ನ ಹಣೆಯ ಮಣಿ ಈಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕುರುಡು ಮಾಡುವಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಅವನಿಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು, ಮೆದುಳು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಯಿತು. ಒಂದು ಕಡೆ ತಾನು ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಇಟ್ಟು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಪಾತ್ರದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಪುರಾಣದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಆಜ್ಞೆ. ಆದರ್ಶ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಆ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಕುಂಡಕ್ಕೆ ಎಸೆದ!
ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭೀಕರವಾದ ಸ್ಫೋಟ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಆ ಹೋಮ ಕುಂಡದಿಂದ ನೀಲಿ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಆಕಾಶದತ್ತ ಚಿಮ್ಮಿದವು. ಇಡೀ ಕೋಟೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶ ಭೂಕಂಪನವಾದಂತೆ ನಡುಗಿತು. ಸುರಂಗದ ಗೋಡೆಗಳಿಂದ ನೂರಾರು ಎಲುಬಿನ ಕೈಗಳು ಮಣ್ಣನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಹೊರಬರತೊಡಗಿದವು. ಆದರ್ಶ್ ಭಯದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವಾಗ, ಆ ಹೋಮ ಕುಂಡದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಲೋಹದ ವಸ್ತು ತೇಲುತ್ತಾ ಮೇಲೆ ಬಂತು. ಅದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಪುರಾತನ ಶಿರಸ್ತ್ರಾಣದಂತೆ (Ancient Helmet) ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಹಣೆಯ ಮಣಿಯನ್ನು ಹೋಲುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆಂಪು ರಂಧ್ರವಿತ್ತು.
ಆ ಶಿರಸ್ತ್ರಾಣವು ತಾನಾಗಿಯೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಂದು ಆದರ್ಶ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು!
ಆ ಕ್ಷಣ ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲ ರಹಸ್ಯಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಿಳಿದಂತಾಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರತಿ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜನರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿದವು. ಅವನಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ನಿಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಸ್ಥಳಗಳು ಕಂಡವು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅಂದು ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದೈವೀ ಜ್ಞಾನ ಈಗ ಆದರ್ಶ್ನ ಮೆದುಳಿಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಅತೀವವಾದ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಸೇಡಿನ ಭಾವನೆಯೂ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಮಾಯಾ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಒಂದು ಹನಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು—ಅದು ಅವನಲ್ಲಿ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿರುವ ಅಲ್ಪ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಗುರುತಿನಂತಿತ್ತು.
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಸುಳಿವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಾದ್ಯಂತ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ರಿಂಗ್ ಆಗತೊಡಗಿದವು. ಎಲ್ಲರ ಫೋನ್ನಲ್ಲೂ ಮಾತೃಭಾರತಿ ಆ್ಯಪ್ ತಾನಾಗಿಯೇ ಓಪನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಕೆಂಪು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಹೋನ್ನತ ರಹಸ್ಯ ಬಯಲಾಗಿದೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಸೈನ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬರಹಗಾರ ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ಕೇವಲ ಲೇಖಕನಲ್ಲ, ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಹೊಸ ಸೈನಾಧಿಪತಿ.
ಆದರ್ಶ್ ಕೋಟೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಕ್ತದಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಮುಂದೆ ಸಾವಿರಾರು ಬಿಳಿ ಕಣ್ಣಿನ ಮನುಷ್ಯರು ಮೊಣಕಾಲೂರಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೆರಳಿನಂತೆ ನಿಂತು ಅವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಬೃಹತ್ ಕೈ ಇಟ್ಟಿದ್ದ.
ಗೆಳೆಯಾ ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಲೋಕದ ಹೊಸ ಇತಿಹಾಸ ಶುರುವಾಗಲಿದೆ. ನಿನ್ನ ಲೇಖನಿ ಈಗ ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಿದೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.
ಆದರ್ಶ್ಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬೈಕ್ ಏರಿ ಹೊರಟಾಗ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಆ ಕತ್ತಲೆಯ ಸೈನ್ಯವೂ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಭೂತಗಳಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಗಳು ಈಗ ಕೇವಲ ರಸ್ತೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೃತ್ಯು-ಚಕ್ರವ್ಯೂಹವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರ್ಶ್ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಜಾಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಆ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಶಿರಸ್ತ್ರಾಣದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ಮಾಯಾಳ ಕಣ್ಣೀರು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆಯೇ?
