ರಾತ್ರಿಯ ಕಡು ಕತ್ತಲೆ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದರೂ, ಆದರ್ಶ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಅತಿಮಾನುಷವಾದ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕು ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಹೆಚ್.ಎಫ್ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ರಶ್ಮಿಯ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ರಶ್ಮಿಯ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಆ ನಡುಗುವ ದನಿ ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೋ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೂತು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಣ್ಣು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದೆ ಇದು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಅಲುಗಾಟವಲ್ಲ, ಇದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ಹಸಿವು ಮರಳಿ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸೂಚನೆ ಎಂದು ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಮನದಟ್ಟಾಗಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ರಶ್ಮಿಯ ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಮಿಣುಗುತ್ತಾ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರಶ್ಮಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನಿಂದ ಅವಳ ಬೆವರಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖ ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡು ಅವನ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹಿತ್ತಲಿನ ಮಣ್ಣು ಯಾವುದೋ ಅದೃಶ್ಯ ಕೈಗಳಿಂದ ಅಗೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಎದ್ದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರದ ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಮುದ್ರೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಕೆಂಡದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ನೀನು ಬಂದೆಯಾ? ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ ರಶ್ಮಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಶರೀರ ಹಿಮದಂತೆ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲಿನ ಎಲುಬುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಸಿ ರಕ್ತದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಸಂದೇಶ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಣಿಯು ಮಣ್ಣಿನ ಆಳದಲ್ಲಿದೆ ಬರಹಗಾರನೇ ಆದರೆ ಆ ದಾರಿ ತೆರೆಯಲು ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಮೊದಲ ಹನಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಬರೆ ಆದರ್ಶ್... ಮೊದಲ ಬಲಿಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸು. ನೀನು ಬರೆಯುವ ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ಒಬ್ಬನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಿ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಿನ್ನ ಮುಂದಿರುವ ಈ ರಶ್ಮಿಯ ರಕ್ತವೇ ಇಲ್ಲಿ ಹರಿಯಲಿದೆ.
ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬೆವತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಈಗ ಆದರ್ಶ್ನ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಒಂದು ಕಟುಕನ ಕತ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರ ಸಾವನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವರು ಈ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಪುಡಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಮಾತೃಭಾರತಿ ಆ್ಯಪ್ನ ಬಿಳಿ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾವುದೋ ಸ್ಮಶಾನದ ದ್ವಾರದಂತೆ ಅಣಕಿಸುವಂತಿತ್ತು.
ನಾನು ಯಾರ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆಯಲಿ? ಒಬ್ಬ ಅಮಾಯಕನ ಉಸಿರನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು ನನಗಿದೆಯೇ? ನಾನು ಲೇಖಕನೋ ಅಥವಾ ಕೊಲೆಗಾರನೋ? ಆದರ್ಶ್ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡಿ ಕಿರುಚಿದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೆದುಳಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಘರ್ಜನೆ ಕೇಳಿಸಿತು ಧರ್ಮಸಂಕಟ ಬೇಡ ಗೆಳೆಯಾ ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ನರರಾಕ್ಷಸರಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕಂಟಕವಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊ. ಅವನ ಸಾವು ಅನ್ಯಾಯವಲ್ಲ, ಅದು ನನ್ನ ಮಣಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುವ ಒಂದು ಯಜ್ಞ.
ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಭೂಗತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕುಖ್ಯಾತ ರೌಡಿ ಕೇಶವ'ನ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅವನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಂಸಾರಗಳನ್ನು ಬೀದಿಪಾಲು ಮಾಡಿದ್ದ, ಅದೆಷ್ಟೋ ತಾಯಂದಿರ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದ ಕ್ರೂರಿ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮಣಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ರಶ್ಮಿಯ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಲು ಒಂದು ಬಲಿ ಬೇಕಿದ್ದರೆ, ಅದು ಈ ಪಾಪಿಯದ್ದೇ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಆದರ್ಶ್ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ.
ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಮೊಬೈಲ್ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ದಯೆಯಿಲ್ಲದೆ ಚಲಿಸಿದವು. ಅವನು ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯ 11ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಅಧ್ಯಾಯ 11 ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ವಿಷಗಾಳಿ. ನಗರದ ಅತೀ ಕತ್ತಲ ಗಲ್ಲಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ರೌಡಿ ಕೇಶವ ತನ್ನ ಗುಂಡು ನಿರೋಧಕ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಒಂದು ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದ ಮಿಂಚು ಅವನ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ ಸ್ಫೋಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕಾರಿನ ಒಳಗಿದ್ದ ಎಸಿ ಗಾಳಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಕರಾಳ ವಿಷವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಶವ ಹೊರಬರಲಾಗದೆ, ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಉಗುರುಗಳಿಂದ ಕೆರೆಯುತ್ತಾ, ತನ್ನದೇ ರಕ್ತವನ್ನು ಕಾರುತ್ತಾ ವಿಲವಿಲನೆ ಒದ್ದಾಡಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ.
ಆದರ್ಶ್ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ 'ಪಬ್ಲಿಶ್' ಬಟನ್ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭೂಕಂಪನವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು! ರಶ್ಮಿಯ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಆ ಎಲುಬಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಿಂದ ಒಂದು ಭೀಕರವಾದ, ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮದ್ದಲ್ಲದ ಕಿರುಚಾಟ ಕೇಳಿಸಿತು. ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ತಾನಾಗಿಯೇ ಕಟಕ್ ಎಂದು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅದರ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಗಾಢ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕು ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಆಕಾಶದತ್ತ ಚಿಮ್ಮಿತು.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಫೋನ್ಗೆ ಸರಣಿ ನ್ಯೂಸ್ ಅಲರ್ಟ್ಗಳು ಬರತೊಡಗಿದವು ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಂ.ಜಿ ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಖ್ಯಾತ ರೌಡಿ ಕೇಶವ ತನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲೇ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಸಾವು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷದರ್ಶಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಕಾರಿನ ಒಳಗೆ ಯಾರೋ ಅದೃಶ್ಯವಾಗಿ ಅವನ ಗಂಟಲು ಹಿಸುಕಿದಂತಿದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ.
ಆದರ್ಶ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋನ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅವನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಕೇವಲ ಸಾಲುಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೊಂದಿದ್ದವು ಅವನು ಈಗ ಕೇವಲ ಬರಹಗಾರನಲ್ಲ, ಅವನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಲಿಖಿತ ಮೃತ್ಯು ಶಾಸಕನಾಗಿದ್ದ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಎರಡನೇ ರಹಸ್ಯದ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡು ಏನೋ ಹೊರಬರುತ್ತಿದೆ ರಶ್ಮಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಆ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದಳು.
ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಹೊರಬಂದಿತು. ಅದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಹಣೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಮಹಾ ಮಣಿಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಆದರ್ಶ್ನ ಕೈ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಚೇಳುಗಳು ಕಚ್ಚಿದಂತೆ ನೋವಿನ ಸಂಚಲನವಾಯಿತು. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ರಕ್ತದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಈಗ ಮತ್ತೆ ಬದಲಾದವು
ಮೊದಲ ಬಲಿ ಮುಗಿದಿದೆ. ನನ್ನ ಮಣಿಯ ಕಾಲು ಭಾಗ ಈಗ ಜೀವ ತಳೆದಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಬಲಿಗಳು ಬಾಕಿ ಇವೆ ಬರಹಗಾರನೇ. ಎರಡನೇ ಬಲಿ ಎಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಆ ರಕ್ತ ಯಾರದ್ದಾಗಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಹಲಸೂರು ಕೆರೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬಾ ನೆನಪಿರಲಿ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಿದರೆ ರಶ್ಮಿಯ ಉಸಿರು ನನ್ನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಪಾಲಾಗಲಿದೆ.
ರಶ್ಮಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಹಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಕರಾಳ ಕೆಂಪು ಮಚ್ಚೆ ಕೆಂಡದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. "ಆದರ್ಶ್, ನೀನು ಯಾರನ್ನೋ ಕೊಂದಿದ್ದೀಯಾ ಅಲ್ವಾ? ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೇಳಿದ್ದು ರಕ್ತವನ್ನಲ್ಲವೇ? ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿ ಇದೆಯೇ? ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ರಶ್ಮಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಂದ ಉಳಿಸಲು ನನಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಈ ಕರಾಳ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಕಥೆ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಈ ನಗರವು ಎಂತಹ ಸ್ಮಶಾನವಾಗುತ್ತದೋ ನನಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರ್ಶ್ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟ.
ಮಾಯಾ ಎಲ್ಲೋ ದೂರದ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಇದನ್ನು ನಿಗೂಢವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಆದರ್ಶ್ನ ಕಡೆಗೆ ಬಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು, "ಆದರ್ಶ್, ನೀನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಜಾಲಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದೀಯಾ. ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಬಲಿ ಕೊಡುವುದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಆ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದಲೇ ಒಬ್ಬ ಅಮಾಯಕನ ಜೀವ ಉಳಿಸುವುದು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಎರಡನೇ ಬಲಿ ನಡೆಯುವ ಮುನ್ನ ನೀನು ಆ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಣಿಯಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವೂ ಇದೆ.
ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಏರಿದ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಆ ಎಲುಬಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಈಗ ಅದೃಶ್ಯವಾಗಿ ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬ್ಯಾಗ್ನಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಗಳು ಈಗ ಕೇವಲ ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಆದರ್ಶ್ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಕರಾಳ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪುಟಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿ ತಿರುವಿನಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬನ ಮೃತ್ಯು ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು.
ಅವನು ಹಲಸೂರು ಕೆರೆಯ ಆ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿದಾಗ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಕೆರೆಯ ನೀರು ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾವಿಯ ಆಳದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಅಳುವಿನ ದನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಯಾರ ಧ್ವನಿ? ಅದು ರಶ್ಮಿಯ ಧ್ವನಿಯೇ? ಅಥವಾ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾಯೆಯೇ?
ಆದರ್ಶ್ ಬಾವಿಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಆ ಕಳೆದುಹೋದ ಮಣಿಯ ಎರಡನೇ ಭಾಗದ ಹೊಳಪು ಆದರೆ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಭೀಕರ ಸಾವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲೇಬೇಕಿತ್ತು.
ಬರಹಗಾರನ ಲೇಖನಿ ಈಗ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ನೆನೆದಿತ್ತು. ಈ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಒಬ್ಬ ರೌಡಿಯ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅಸಲಿ ಮರಣ ಮೃದಂಗ ಈಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.
