ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಲ್ಪಳ್ಳಿ ಸ್ಮಶಾನದ ಆ ಹಳೆಯ, ಗಾಳಿಬಂದಾಗ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುವ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಸ್ಮಶಾನದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತೆಗಳ ಬೂದಿ ಮತ್ತು ಒಣಗಿದ ಹೂವುಗಳ ವಾಸನೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಶರೀರವು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮರಳಿರಲಿಲ್ಲ ಅವನ ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಎದೆಯ ಭಾಗವು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವಂತೆ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ, ಬಿಳಿ ಬೆಳಕಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರಶ್ಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಅಗಾಧವಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೆಲೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಕಿಚ್ಚು ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ರಶ್ಮಿಯ ನಡುಗುವ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯು ಈಗ ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ವಿದ್ಯುತ್ ಕಿಡಿಗಳನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಾ ಇಡೀ ಸ್ಮಶಾನವನ್ನು ಬೆಳಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್, ನಾನು ಇದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬರೆಯಬಲ್ಲೆನೇ? ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆ ಭೀಕರ ಕ್ರೋಧವು ಒಂದು ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ನೆರಳಿನಂತೆ ಸುತ್ತಲೂ ಆವರಿಸಿದೆ, ಅದು ನನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುವ ಮುನ್ನವೇ ನುಂಗಲು ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ನನಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಆದರ್ಶ್, ನಾನು ಸೋತರೆ ನೀನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲೇ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತೀಯಾ ರಶ್ಮಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ, ಗದ್ಗದಿತ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವಳ ಹಸ್ತದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಪಾರದರ್ಶಕ ಬೆಳಕಿನ ಕೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶವು ಅವಳಿಗೆ ಐಸ್ನಂತಹ ತಣ್ಣನೆಯ ಮಿಂಚಿನ ಅನುಭವ ನೀಡಿತು. ರಶ್ಮಿ, ಈಗ ಈ ಲೇಖನಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಶಾಯಿಯಲ್ಲ, ಅದು ನಿನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಜನ್ಮಜನ್ಮಾಂತರದ ಪ್ರೇಮದ ಸಂಯೋಜಿತ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕ್ರೋಧವು ಕೇವಲ ವಿನಾಶವನ್ನು ಮತ್ತು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬರೆಯಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ನೀನು ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯಾಗಿ 'ಹೊಸ ಸೃಷ್ಟಿ'ಯನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆ. ಬರೆ ರಶ್ಮಿ ಈ ಕಥೆಯ 23ನೇ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಈಗಲೇ ಈ ಸ್ಮಶಾನದ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಆರಂಭಿಸು.
ರಶ್ಮಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳು ಸ್ಮಶಾನದ ಕಡು ಕತ್ತಲೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಆ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಕೆತ್ತಿದಳು. ಆ ಅಕ್ಷರವು ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಾ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿತು, ಸ್ಮಶಾನದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ಹಾಕಿತು.
ಅಧ್ಯಾಯ 23 ದ್ವಂದ್ವ ಬರಹಗಾರರ ಮಹಾ ಉದಯ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿರುವ ಆ ಅತೃಪ್ತ ಕ್ರೋಧವು ಈಗ ಒಂದು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಅಕ್ಷರ ರೋಗವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿದೆ. ನಗರದ ಅಮಾಯಕ ಜನರು ಓದುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಸ್ತಕವೂ, ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬರಹವೂ ಕಪ್ಪು ವಿಷಕಾರಿ ಹಾವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಜನರನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇಡೀ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕವೇ ಮೃತ್ಯು ಲೋಕವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಕರಾಳ ಮಾಯೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಈಗ ಮೃತ್ಯು ಲೇಖಕ' ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮ ಲೇಖಕಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ ಇಂದಿನಿಂದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ಜೀವ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಅವಳು ಈ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸ್ಮಶಾನದ ಸಾವಿರಾರು ಗೋರಿಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಕಪ್ಪು ಹೊಗೆಯಂತಹ ನೆರಳುಗಳು ಅಟ್ಟಹಾಸಗೈಯುತ್ತಾ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದವು. ಅವು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಅಕ್ಷರ ರಕ್ಕಸರು ಅವುಗಳ ವಿಕಾರವಾದ ಮೈಮೇಲೆ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಅವು ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಮಣಿಯಿಂದ ಒಂದು ತೀವ್ರವಾದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣವನ್ನು ಹೊರಸೂಸಿ ಆ ರಕ್ಕಸರನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿ ಮಾಡಿದನು.
ರಶ್ಮಿ, ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ ನಿನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ವೇಗವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ಈ ನಗರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಲ್ಲದು. ನೀನು ಸಮಾಜದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದ ವಿಜಯವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆ ಕ್ರೋಧದ ಮೂಲ ಬಿಂದುವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅದನ್ನು ಈ ಲೇಖನಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ ಆದರ್ಶ್ ದೈವಿಕ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು.
ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಲೇಖನಿಯ ವೇಗವನ್ನು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಈಗ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಫಿಕ್ಷನ್ ಕಥೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಅದು ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದ ಹಣೆಬರಹವನ್ನೇ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಲ್ಪಳ್ಳಿ ಸ್ಮಶಾನದ ಈ ಮುದಿ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರವು ಈಗ ಜೀವನದ ಪವಿತ್ರ ವೃಕ್ಷವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುವರ್ಣ ಅಕ್ಷರವೂ ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಮೊಬೈಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಆ ಕಪ್ಪು ವಿಷವನ್ನು ತೊಳೆದು ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಲೇಖಕನ ಆತ್ಮವು ಈಗ ಈ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯ ಶಾಯಿಯಾಗಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಮೃತ್ಯುವಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮವು ಅಂತಿಮ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದೆ ಪಾಪದ ಪುಟಗಳು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿವೆ.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸ್ಮಶಾನದ ನೆಲವು ಭೀಕರ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಸೀಳಿಕೊಂಡಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕ್ರೋಧವು ಒಂದು ಬೃಹತ್, ಹತ್ತು ತಲೆಯ ಕರಾಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನೊಳಗಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವು, ಪ್ರತಿ ಕಣ್ಣೂ ಒಂದೊಂದು ಶಾಪವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಭೂಕಂಪದಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ರಶ್ಮಿಯ ಕಡೆಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಸಾಕು ಮಾಡು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಹೆಣ್ಣೇ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಬರಹಗಾರನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀನು ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಈ ಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನ ಶತಮಾನಗಳ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಸೇಡನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಾರದು ಈ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸು ಆ ಕ್ರೋಧವು ಇಡೀ ಸ್ಮಶಾನವನ್ನು ನಡುಗಿಸುವಂತೆ ಗುಡುಗಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು.
ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಆ ದೈತ್ಯ ನೆರಳಿನ ಮುಂದೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತನು. ಅವನ ಪಾರದರ್ಶಕ ಶರೀರವು ಈಗ ಸಹಸ್ರ ಸೂರ್ಯರ ಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ಬೆಳಗತೊಡಗಿತು. ಇವಳು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಲ್ಲ ಇವಳು ನನ್ನ ಲೇಖನಿ, ನನ್ನ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ರಶ್ಮಿ, 23ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಆ ಅಂತಿಮ ಶಕ್ತಿಯ ಸಾಲನ್ನು ಬರೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕ್ರೋಧವು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಮರೆತು ಈ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಲೀನವಾಗಲಿ ಎಂದು ಈಗಲೇ ಬರೆ.
ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪವಿತ್ರ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯ ತುದಿಗೆ ಹಚ್ಚಿ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಆ ಅಂತಿಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ರಕ್ತವರ್ಣದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದಳು.
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕ್ರೋಧಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ನೆಲೆ ಇಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನ ಮೂಲ ರೂಪವಾದ ದೈವಿಕ ಶಾಂತಿಗೆ ಮರಳಲಿ. ಈ ಮಹಾ ಕಥೆಯು ಇಂದಿನಿಂದ ಕೇವಲ 'ಪಾಪ ಪುಣ್ಯಗಳ ಕಥೆಯಲ್ಲ ಇದು ಇಡೀ ಮಾನವಕುಲದ ವಿಮೋಚನೆಯ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಕ್ರೋಧವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು, ಪ್ರೇಮದ ಶಾಶ್ವತ ಅಧ್ಯಾಯವು ಜಯದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.
ಆ ಸುವರ್ಣ ಅಕ್ಷರಗಳು ದೈತ್ಯ ನಾಗರಹಾವಿನಂತೆ ಆ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ನೆರಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಆವರಿಸಿದವು. ಆ ನೆರಳು ಅಸಹನೀಯ ನೋವಿನಿಂದ ಚೀರುತ್ತಾ, ಮೆಲ್ಲನೆ ಕರಗಿ ಕಲ್ಪಳ್ಳಿ ಸ್ಮಶಾನದ ಮಣ್ಣಿನ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೂತುಹೋಯಿತು. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಭಯಾನಕ ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣ ಮಾಯವಾಗಿ, ಶುಭ್ರವಾದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಚಂದಿರ ಕಾಣತೊಡಗಿದವು.
ಬೆಳಕು ತಣ್ಣಗಾದಾಗ ಆದರ್ಶ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಸ್ಮಶಾನದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತನು. ಅವನ ಶರೀರವು ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದಂತೆ, ಮಾಂಸ-ಖಂಡದ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಂತೆ ತೋರಿತು. ಅವನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈಗ ರಶ್ಮಿ ಅವನನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ರಶ್ಮಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಅವನ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಹೆಗಲನ್ನು ನೆನೆಸಿತು. ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಶರೀರದ ಬಡಿತ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಆದರ್ಶ್ ನಾವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಗೆದ್ದೆವಾ? ಆ ಕ್ರೋಧ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನೇ? ರಶ್ಮಿ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಬಿಕ್ಕಳಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಅವಳ ತಲೆಯನ್ನು ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದನು. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯುದ್ಧ ಗೆದ್ದಿದ್ದೇವೆ ರಶ್ಮಿ. ಆದರ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಇನ್ನು ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಕ್ರೋಧ ಮಣ್ಣಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚದ ಹಣೆಬರಹವನ್ನು ಮರುನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಆ 'ಅಂತಿಮ ಲೇಖನಿ' ಈಗ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಈಗ 24ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪುರಾತನ ಸುರಂಗದ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ'ಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿದೆ. ಸಿದ್ಧಳಾಗು.
ರಶ್ಮಿ ಆ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದಳು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಈಗ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯ ಹೆಸರುಗಳು ಪ್ರೇಮದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ತಾನಾಗಿಯೇ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ನಾವು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬರೆಯೋಣ ಆದರ್ಶ್. ಈ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಮತ್ತು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡುವವರೆಗೆ ನಾವು ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಬೇಡ.
ಕಲ್ಪಳ್ಳಿ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಈಗ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಭಯಾನಕ ವಾಸನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯವಾದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಘಮ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಈ ಮಹಾ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಈಗ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನ ಸಾಹಸವಾಗಿರದೆ, ಇಬ್ಬರು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಜಂಟಿ ಬಲಿದಾನ, ಅತುಲ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದ ಮಹಾಕಥೆಯಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಸೇರಿತು.
