Blood-lettered Chiranjeevi - 64 in Kannada Anything by Danger Writer books and stories PDF | ರಕ್ತ ಲಿಪಿಯ ಚಿರಂಜೀವಿ - 64

Featured Books
Categories
Share

ರಕ್ತ ಲಿಪಿಯ ಚಿರಂಜೀವಿ - 64

ಜ್ಞಾನದ ಜ್ಯೋತಿಯು ಆದರ್ಶ್‌ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ, ಅವನ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಹಿಮದ ಶಿಖರಗಳು ತಮ್ಮ ಕಠಿಣತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮೃದುವಾದ ಹೂವಿನ ಹಾಸಿನಂತೆ ಬದಲಾದವು. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗುವ ಕ್ಷಣ. ಆದರ್ಶ್‌ನ ಎದುರಿಗೆ ಈಗ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ದ್ವಾರವಿದೆ, ಅದು ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮೌನ'. ಈ ಮೌನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕಾದರೆ, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರತಿ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಆದರ್ಶ್, ಈ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಅದು ಈಗ ಕೇವಲ ನೆನಪಲ್ಲ, ಅದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಲಯದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು? ರಶ್ಮಿ ಆ ಗಂಭೀರ ಮೌನದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಕೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ನಸುನಕ್ಕನು. ಅವನ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾವುದೇ ಸಂಕೋಚವಿರಲಿಲ್ಲ. ರಶ್ಮಿ, ಸಮರ್ಪಣೆ ಎಂದರೆ ಸೋಲಲ್ಲ, ಅದು ಮಹಾ ಗೆಲುವು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆದೆ, ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು 'ಬರಹಗಾರ' ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು, ಆ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಈ ಮೌನಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಬರೆದದ್ದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ನನ್ನ 'ನಾನು' ಮತ್ತು ನನ್ನದು ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳ ಅಂತಿಮ ಅಂತ್ಯ.

ಅವರು ಆ ಮೌನದ ದ್ವಾರದ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತು ಮಾಯವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬೆಳಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಕತ್ತಲೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಅನಿರ್ವಚನೀಯವಾದ ಅನುಭವ. ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪದ ಅಂತಿಮ ನೆರಳು ಕೂಡ ಕರಗಿಹೋಗಿ, ಕೇವಲ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಒಂದು ಸ್ಪಂದನ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ತಾನು ಬರೆದ ಎಲ್ಲ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ  ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು, ಅವರ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟನು. ಅವನು ಪಾತ್ರಗಳ ಒಡೆಯನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಅವರ ಜೊತೆಗಿನ ಒಂದು ಅನುಭವವಾಗಿದ್ದನು.

ಅಧ್ಯಾಯ 64: ಸಮರ್ಪಣೆಯ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೌನ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಅಹಂಕಾರವು ಅವನ ಕೃತಿಯನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಾಗ, ಕೃತಿಯು ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಅವರ ನೋವುಗಳಿಗೆ ದನಿಯಾದೆ. ಇಂದು ಆ ದನಿಯನ್ನೂ ಈ ಮೌನಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬರಹಗಾರನ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಇಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಸತ್ಯವು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವು ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದದ್ದು ನನ್ನನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿಸಲು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ನನ್ನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ವಿಶ್ವದ ಅಂತಿಮ ಮೌನ.
ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮೌನವೇ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸ್ವರವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಜಾರಿದ ಕಣ್ಣೀರು ಬಿದ್ದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಅರಳಿದವು. ಅವನು ಈಗ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಲಯದೊಂದಿಗೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದುವೇ ಮೂರನೇ ಕಲೆ ಸಮರ್ಪಣೆ'.
    ಸಮರ್ಪಣೆಯ ಮೂಲಕ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಈಗ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಕಲೆಯಾದ ಸಹಜತೆಯ ಕಲೆ ಅಂದರೆ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸಹಜ ಹರಿವು ಮಾತ್ರ ಇದೆ.

ಮೌನದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಆದರ್ಶ್, ಈಗ ಯಾವುದೇ ತಪಸ್ಸಿನ ಅಥವಾ ಆಲೋಚನೆಯ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರಗಳ ನಡುವೆ, ಅವನು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿ ಈಗ ಮಂಜಿನಿಂದ ಕೂಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಧೂಳಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ 'ಸಹಜ ಮಾರ್ಗ'ವಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ಏನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯು ಅವನ ಮೂಲಕವೇ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
 
ಆದರ್ಶ್, ಈಗ ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನೀನು ಏನನ್ನೂ ಆಲೋಚಿಸದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಒಂದು ಜನ್ಮದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಇನ್ನು ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕಥೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ," ರಶ್ಮಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಸುತ್ತಲ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಲೋಕಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
 
ಆದರ್ಶ್ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿತ್ತು. "ರಶ್ಮಿ, ಇದೇ 'ಸಹಜತೆ'. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವನ್ನು ಕಳೆಯಲು, ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು 'ಪ್ರಯತ್ನ' ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಅಹಂಕಾರದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ನಾನು ನದಿಯಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನದಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ತಲುಪಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ತನ್ನ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿಯೇ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದುವೇ ಕಲೆಯ ಅಂತಿಮ ತುತ್ತತುದಿ."
 
ಅವರು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರ ಎದುರು ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ದರ್ಪಣದಂತಹ ಸರೋವರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು ಅವರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರ 'ಭಾವಿ'ಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಕೈಲಾಸವನ್ನು ಮೀರಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆದರ್ಶ್ ಅದಕ್ಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ದರ್ಪಣದತ್ತ ಕೈಚಾಚಿದನು, ಅದು ನೀರಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬೆಳಕಿನ ತೆರೆ.
 
ಸಹಜತೆಯ ಕಲೆ - ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದ ಸೃಷ್ಟಿ. ಬರಹಗಾರನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಅಂದರೆ ತಾನು ಕಥೆಯ ಒಡೆಯ ಎಂದು ನಂಬುವುದು. ಆದರೆ ಇಂದು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ನಾನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ವೇದನೆಯೂ ನನ್ನ ಮೂಲಕವೇ ಬಂದಿತ್ತು, ನನ್ನ ಮುಕ್ತಿಯೂ ನನ್ನ ಮೂಲಕವೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದ ಈ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ನನ್ನ ಪೆನ್ನು, ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ನನ್ನ ಹಾಳೆ. ಈ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ದೈವಿಕ ಹರಿವಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಕ್ಷಣ. ಸಹಜತೆಯೇ ಸತ್ಯ, ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಭ್ರಮೆ.
 ಅವನು ಕೈ ಚಾಚಿದಾಗ, ಆ ಸರೋವರದ ನೀರು ಅವನ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ 'ಮೋಹಕ ಕಮಲ'ವಾಗಿ ಅರಳಿತು. ಇದುವೇ ನಾಲ್ಕನೇ ಕಲೆ 'ಸಹಜತೆ'.