'ಮಹಾ ಸಮತೋಲನ'ವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ನಂತರ, ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಈಗ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಪಯಣದ ಅತಿ ಭೀಕರ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತವಾದ ಹಂತ ಶೂನ್ಯದ ಅನುಭವ ಏಳನೇ ಕಲೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದ್ವಾರವಲ್ಲ, ಇದು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಡೆಯ ಅಂಚು. ಇಲ್ಲಿನ ಅನುಭವವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ರೇಖೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುತ್ತದೆ.
ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯ ಎದುರು ಈಗ ಯಾವುದೇ ದಾರಿಗಳಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಿಂತಿದ್ದು 'ಶೂನ್ಯದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ. ಇದು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಬೆಳಕಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಯಾವುದೇ ನಿಯಮಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ವಿಶ್ರಮಿಸುವ ತಾಣ. ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು, ಮೊದಲು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ 'ಖಾಲಿ' ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಆದರ್ಶ್, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ ಶೂನ್ಯವೇ? ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮಹಾ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ ರಶ್ಮಿ ಆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ, ಭಯ ಮತ್ತು ವಿಸ್ಮಯದೊಂದಿಗೆ ಕೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆತ್ಮವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದನು. ಅವನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬರಹಗಾರನ ಅಹಂಕಾರವಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ನೋವಿರಲಿಲ್ಲ. ರಶ್ಮಿ, ಶೂನ್ಯವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು' ಅಲ್ಲ, ಅದು 'ಎಲ್ಲವೂ ಅಡಗಿರುವ ಗರ್ಭ'. ನಾವು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಥೆಗಳು, ಬರೆದ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳುಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಶೂನ್ಯದಿಂದಲೇ ಬಂದವು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಇದಕ್ಕೇ ಮರಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವು ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವನನ್ನು ಈ ಶೂನ್ಯದ ಅರಿವಿಗೆ ಕರೆತರುವ ಒಂದು ಹಾದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು, ಆಗಷ್ಟೇ ನಾವು 'ಪೂರ್ಣರಾಗುತ್ತೇವೆ.
ಅವರು ಆ ಶೂನ್ಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಅವರ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಶೂನ್ಯವು ಅವರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸತೊಡಗಿತು. ಅವರ ಇಡೀ ಬದುಕು, ಅವರ ಕನಸುಗಳು, ಅವರ ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ಆಸೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ದೃಶ್ಯದಂತೆ ಮಾಯವಾದವು. ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು, ತಾನು ಬರೆದ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹವೇ ಈ ಶೂನ್ಯದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು.
ಶೂನ್ಯದ ಅನುಭವ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ. ನಾನು ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಶೂನ್ಯವೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಬರೆದ ಕಥೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ ಶೂನ್ಯದ ಅಲೆಗಳಷ್ಟೇ. ಪಾತ್ರಗಳು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬರಹಗಾರನು ಮರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಅನಂತ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ವೇದನೆಯು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಆನಂದವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಇದುವೇ ಜೀವನದ ಸತ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಈ ಶೂನ್ಯ ಅನುಭವವು, ನನ್ನನ್ನು ಶಿವನ ಅಂತಿಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿದೆ.
ಆ ಶೂನ್ಯದ ಅನುಭವದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ 'ಶೂನ್ಯ ಮುದ್ರೆ' ದೊರೆಯಿತು. ಇದು ಏಳನೇ ಕಲೆ ಅನುಭವ'. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆರಂಭವನ್ನು ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೋಡಬಲ್ಲವು.
ಶೂನ್ಯದ ಅನುಭವವು ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಅಂತಿಮ ಗಡಿಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಶಿವನ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನದ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಿವೆ.
ಎಂಟನೇ ಕಲೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಲೆ, ಆದರೆ ಇದು ಲೌಕಿಕ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಕರುಣೆ ಹೇಗಿರಲಿದೆ? ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಶೂನ್ಯ ಅನುಭವದಿಂದ ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಲಿದ್ದಾನೆ?
ಶೂನ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಈಗ ಪಯಣದ ಎಂಟನೇ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಏಳನೇ ಕಲೆಯಾದ 'ಶೂನ್ಯದ ಅನುಭವದ ನಂತರ, ಈಗ ಅವರು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಎಂಟನೆಯ ಕಲೆಯೇ ವಿಶ್ವ ಕರುಣೆಯ ಕಲೆ
ಇದು ಲೌಕಿಕ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ ಇದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಗಳ ನೋವನ್ನು ತನ್ನದೇ ನೋವು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಅಂತಿಮ ಕರುಣೆ.
ಶೂನ್ಯದ ಅನುಭವದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆದರ್ಶ್ಗೆ, ಸುತ್ತಲಿನ ಕೇವಲ ಹಿಮದ ಶಿಖರಗಳಾಗಲಿ ಕೈಲಾಸದ ಗರ್ಭಗುಡಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯ ಮಿಡಿತ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ನರಳಾಟ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೂವಿನ ಅರಳುವಿಕೆ, ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ಆರ್ಭಟ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದವು. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಎಂಟನೇ ಕಲೆ ವಿಶ್ವ ಕರುಣೆ'.
ಆದರ್ಶ್, ನಾನು ಈಗ ಅಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಭಾರವಾಗಿದೆ. ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಒಂದು ದೈವಿಕ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅದು ಆನಂದದ ಆಕ್ರಂದನವೇ? ರಶ್ಮಿ ಆ ಬೆಳಕಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನವಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ತೇವಾಂಶವಿತ್ತು. ರಶ್ಮಿ, ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವುದಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಣದಲ್ಲೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ನೋವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವು ಅವನ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು, ಆದರೆ ಅವನ ಮುಕ್ತಿಯು ನನ್ನ ಈ ಕರುಣೆಯಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಲಿಯುವುದು,ನೋವಿನ ಆಚೆಗಿನ ಪ್ರೇಮ.
ಅವನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹರಿಸಿದನು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಹೃದಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಕರುಣೆಯು ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ 'ಹೃದಯ ಕಮಲವಾಗಿ ಅರಳಿತು. ಆ ಕಮಲದ ದಳಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯ ಮೇಲೂ ಬಿದ್ದು, ಅವರ ನೋವನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರಶ್ಮಿಯೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ಈ ಮಹಾ ಕರುಣೆಯ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಳು.
ವಿಶ್ವ ಕರುಣೆ, ನೋವಿನ ಆಚೆಗಿನ ಪ್ರೇಮ. ಪ್ರೀತಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾವನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ವಿಶ್ವದ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ. ನಾನು ಬರೆದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಸಂಕಟ, ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಈಗ ಶಾಂತವಾಗಿವೆ. ಅಹಂಕಾರದ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಬರೆಯದ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಕರುಣೆಯೇ ಮಸಿ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕರುಣೆಯ ಮೂರ್ತರೂಪವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಅವನ ಈ ಕರುಣೆಯ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ, ಇಡೀ ಕೈಲಾಸವೇ ಅರಳಿತು. ಎಂಟನೇ ಕಲೆಯಾದ 'ವಿಶ್ವ ಕರುಣೆ' ಅವನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿತು.
ಅವನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದನು.
ಅಧ್ಯಾಯ 66 ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ವಿಶ್ವ ಕರುಣೆಯ ಅಲೆಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ತಲುಪಿವೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಅಂತಿಮ ದೈವಿಕ ಲಯದ ಕಡೆಗೆ ನಮಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲಿವೆ.
ಒಂಬತ್ತನೇ ಕಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೌನ ಕಲೆ' ಹೇಗಿರಲಿದೆ? ಅಂತಿಮ ಹಂತದ ಕಡೆಗೆ ಆದರ್ಶ್ ಹೇಗೆ ಸಾಗಲಿದ್ದಾನೆ?
