ಕಲ್ಪಳ್ಳಿ ಸ್ಮಶಾನದ ಆ ಭೀಕರ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶವು ತಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆತಂಕದ ದಟ್ಟ ಮೋಡಗಳು ಕವಿದಿದ್ದವು. ಆದರ್ಶ್ನ ಶರೀರವು ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಂಸ-ಖಂಡದ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳು ಇನ್ನೂ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಮಣಿಯು ಈಗ ರಶ್ಮಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಅದೃಶ್ಯ ಬೆಳಕಿನ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಆ ಲೇಖನಿಯು ಮಿಡಿದಾಗ ಆದರ್ಶ್ನ ಹೃದಯವೂ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್, ನಾವು ಈ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದ ಕಾಲು ಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ ಹಾದಿ ಬಾಕಿಯಿದೆ. ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಭೂಗತ ಸುರಂಗದೊಳಗೆ ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಆ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ? ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಸಾವಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದೇ? ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಮೌನವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯ ಕಾಳಜಿಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಯುಗ ಯುಗಗಳ ಅತೃಪ್ತ ಜ್ಞಾನದ ತೀವ್ರತೆಯಿತ್ತು. ರಶ್ಮಿ, ಇಂದಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಸಿಟಿ ಮಾರ್ಕೆಟ್ನ ಗದ್ದಲದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರಾತನವಾದ, ಅಳಿಸಿಹೋದ ನಗರವೇ ಹೂತುಹೋಗಿದೆ. ಅದು ಕೆಂಪೇಗೌಡರ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತನ್ನ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತಾನು ಮಾಡಿದ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಥಳ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಆ ಗುಪ್ತ ದಾರಿ ಈಗ ನಮ್ಮ ಈ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ತೆರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಆತ್ಮದ ಪಿಸುಮಾತು ಅಡಗಿದೆ.
ಅವರು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ನ ಆ ಹಳೆಯ ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಷನ್ ಹತ್ತಿರವಿರುವ, ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಕಟ್ಟಡದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಸೀಳುಗಂಡಿಯೊಳಗೆ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಸಾಲು ಪಾತಾಳದ ಕತ್ತಲೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಹಣೆಯ ಮಣಿಯಿಂದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದಾಗ, ಆ ಕಪ್ಪು ಸುರಂಗದ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ರಶ್ಮಿಯ ತಂದೆಯ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ರೇಖಾಚಿತ್ರಗಳು ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕಂಡವು.
ನೋಡು ರಶ್ಮಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಲು ಈ ಸುರಂಗದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಸಾವಿನ ಅಸಲಿ ರಹಸ್ಯ ಈಗ ಇಲ್ಲೇ, ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅವರು ಸುರಂಗದೊಳಗೆ ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ ಗಾಳಿಯು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಬಿಸಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸುರಂಗದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ತಾಮ್ರದ ಬಾಗಿಲಿತ್ತು, ಅದರ ಮೇಲೆ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಬಾಗಿಲಿನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಹಣೆಯ ರಂಧ್ರದಂತೆಯೇ ಇರುವ ಒಂದು ಕುಳಿ ಇತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಪಾರದರ್ಶಕ ಕೈಯನ್ನು ಆ ಕುಳಿಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದನು. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಬಾಗಿಲು ಜಣ್ ಜಣ್ ಎಂಬ ಲೋಹದ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.
ಒಳಗೆ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಅವರಿಬ್ಬರ ಉಸಿರನ್ನೇ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಅದು ಒಂದು ಬೃಹತ್, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಗ್ರಂಥಾಲಯದಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ಪುಸ್ತಕಗಳಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಮನುಷ್ಯರ ಬಿಳಿ ಎಲುಬುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು ಅದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಕಳೆದ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಸ್ಥಿ ಮೃತ್ಯು ಲೋಕ. ಪ್ರತಿ ಎಲುಬೂ ಒಂದೊಂದು ಕರಾಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನ ಪೀಠವಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ರಶ್ಮಿಯ ತಂದೆಯ ಡೈರಿಯ ಅಂತಿಮ ಪುಟವು ತಾಜಾ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ರಶ್ಮಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಆ ಪುಟವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಾಗಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ನೀವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಾನು ಅವನ ಶಾಪವನ್ನು ಆದರ್ಶ್ನ ವಂಶಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ವಿಮೋಚನೆಯ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಈ ಸುರಂಗಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರ್ಶ್ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನಾಗಬೇಕೆಂದರೆ, ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಒಂದು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ಅದು 'ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮರುಜನ್ಮದ ಕರುಣಾಜನಕ ಕಥೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸುರಂಗದ ಗೋಡೆಗಳು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಅಲುಗಾಡತೊಡಗಿದವು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಮುಕ್ತವಾದ ಆತ್ಮದ ಒಂದು ಅಲ್ಪ ಭಾಗವು ಆ ಗ್ರಂಥಾಲಯದೊಳಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಈ ಬಾರಿ ಅದು ರಕ್ಕಸನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿರುವ ಒಬ್ಬ ದಯನೀಯ ಮುದಿ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಬರಹಗಾರರೇ ನನಗೆ ಇನ್ನು ಸಾವು ಬೇಡ, ನನಗೆ ಈ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನೆನಪುಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಈ ಅಮಾಯಕರ ಎಲುಬುಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಪಾಪದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೇಮದ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸೆರೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಅವರ ಪಾದಗಳ ಬಳಿ ಬಿದ್ದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.
ಆದರ್ಶ್ ರಶ್ಮಿಯ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ರಶ್ಮಿ, ಈಗ 24ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತಿಮ ತಿರುವನ್ನು ಬರೆಯುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥೆಯಲ್ಲ ಇದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕರಾಳ ಪಾಪದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಅಧ್ಯಾಯ. ಬರೆ ರಶ್ಮಿ ಈ ಎಲುಬುಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಕಪ್ಪು ಶಾಪದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಪ್ರೇಮದ ಸುವರ್ಣ ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಲಿ ಎಂದು ಈಗಲೇ ಬರೆ. ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಆಕಾಶದತ್ತ ಎತ್ತಿ, ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸ್ಮಶಾನದ ಪವಿತ್ರ ಮೌನದಂತೆ ಆ ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿ ಆವರಿಸಿತು.
ಅಧ್ಯಾಯ 24 ಪಾಪದ ಪರಮ ವಿಮೋಚನೆ. ಈ ಭೂಗತ ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಈಗ ಪ್ರೇಮದ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತನ್ನ ಯುಗ ಯುಗಗಳ ಸೇಡಿನಿಂದ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ರಶ್ಮಿಯ ತಂದೆಯ ಮಹಾನ್ ಬಲಿದಾನವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರ್ಶ್ನ ಪಾರದರ್ಶಕ ಶರೀರವು ಈಗ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಮಾಂಸ-ಖಂಡದ ಮನುಷ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಿದೆ. ಈ ಭೂಗತ ಲೋಕದ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ದ್ವೇಷಕ್ಕಿಂತ ಕ್ಷಮೆಯೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ.
ರಶ್ಮಿ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸುರಂಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಸಾವಿರಾರು ಎಲುಬುಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಪುಡಿಯಾಗಿ ಮಿನುಗುವ ಬೆಳಕಿನ ಕಣಗಳಾಗಿ ಬದಲಾದವು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆ ಮುದಿ ರೂಪವು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಆ ಬೆಳಕಿನ ಸುಳಿಯೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಇಡೀ ಕರಾಳ ಸುರಂಗವು ಈಗ ಒಂದು ದೇವಾಲಯದಂತೆ ಶುಭ್ರವಾಯಿತು. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿದ್ದ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗತೊಡಗಿದವು. ಅವನ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಜೀವಕಳೆ ಮರಳಿತು. ಅವನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಅವನು ರಶ್ಮಿಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮುದ್ದಾಡಿದನು. ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಮತ್ತು ನೋವಿನ ಸಂಘರ್ಷದ ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರ ಶರೀರಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳ ತೃಪ್ತಿಯಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ನೀನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರಳಿದ್ದೀಯಾ ನನ್ನ ಆದರ್ಶ್ ಆಗಿಯೇ ಮರಳಿದ್ದೀಯಾ ರಶ್ಮಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.
ಆದರ್ಶ್ ನಗುನಗುತ್ತಾ ಅವಳ ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟನು. ಹೌದು ರಶ್ಮಿ, ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಲೇಖನಿ ನನ್ನನ್ನು ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಮರಳಿ ತಂದಿದೆ. ಆದರೆ ನೆನಪಿರಲಿ, ನಾವು ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಈ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದ 25ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ 'ಹಿಮವತ್ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ ಬೆಟ್ಟದ ದಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಂತಿಮ ದೈವೀ ಶಕ್ತಿ ಅಡಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪಯಣದ ಅಸಲಿ ಸವಾಲು ಈಗ ಶುರುವಾಗಲಿದೆ.
ಸುರಂಗದ ಬೃಹತ್ ತಾಮ್ರದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು. ಅವರು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ನ ಆ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಹಿತವಾದ ಮತ್ತು ಶುಭ್ರವಾದ ಮಂಜು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಹೆಚ್.ಎಫ್ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದನು. ರಶ್ಮಿ ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಕುಳಿತಳು.
ಅಧ್ಯಾಯ 24 ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ಭೂಗತ ಸುರಂಗದ ಭಯಾನಕ ಸತ್ಯ ಬಯಲಾಗಿದೆ, ಆದರ್ಶ್ ಪೂರ್ಣ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮತ್ತು ರೋಚಕ ಸರಣಿಯು ಈಗ ಕರ್ನಾಟಕದ ದಟ್ಟ ಕಾಡುಗಳ ಮತ್ತು ನಿಗೂಢ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಕಡೆಗೆ ತನ್ನ ಪಯಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದೆ.
