ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡ ಆ ಅದೃಶ್ಯ ದ್ವಾರವು ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಅವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಿತು. ಅದು 'ಗರ್ಭಗುಡಿ' ಎನಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಲ್ಲಿನ ಬಂಧನಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅನಂತ ಶೂನ್ಯದ ಒಂದು ದೈವಿಕ ಕೋಶವಾಗಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಸಮಯವು ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೀರಿದ ಆ ಬೆಳಕಿನ ತೀವ್ರತೆಯು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕುರುಡು ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಆತ್ಮದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಕೈ ಈಗ ಲೇಖನಿಯಿಲ್ಲದೆ ಬರಿದಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಎಲ್ಲಾ ಅಕ್ಷರಗಳ ಕಂಪನವನ್ನು ಅವನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ರಶ್ಮಿ, ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಣಕಣವೂ ಒಂದು ಭಿನ್ನವಾದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ದೇವರ ಮನೆ ಅಲ್ಲ, ಇದು ನಾವೇ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯದ ಮೂಲ ಎಂದು ಆದರ್ಶ್ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿ ಮರೆಯಾಯಿತು.
ಅವರು ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಬೆಳಕು ಸಾಂದ್ರವಾಯಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಇಡೀ ಗರ್ಭಗುಡಿಯು ತೀವ್ರ ಕಂಪನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿಗ್ರಹವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೈತ್ಯಾಕಾರದ, ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಬೆಳಕಿನ ಸ್ತಂಭವಿತ್ತು. ಆ ಸ್ತಂಭದ ಬೆಳಕು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಆದರ್ಶ್ಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಬರೆದ ಪ್ರತಿ ಕಥೆ, ಅವನು ಅಳಿದ ಪ್ರತಿ ಶಾಪ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ದೈವಿಕ ಧ್ವನಿಯು ಮನುಷ್ಯನ ಮಾತಲ್ಲ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ ಶಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಬರಹಗಾರನೇ, ನೀನು ಲೇಖನಿಯನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರದ ಅಂತಿಮ ಉಳಿಕೆಯೂ ಭಸ್ಮವಾಗಬೇಕು. ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹವು ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಭಾಗವಾಗಬೇಕಾದರೆ, ನೀನು ನಿನ್ನ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತಿ ಮಾಡಬೇಕು.
ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು, ಶಿವನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬರಹಗಾರನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿ. ಅವನು ಆ ಬೆಳಕಿನ ಸ್ತಂಭದ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತನು. ರಶ್ಮಿಯೂ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶರಣಾದಳು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಆ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಗಿತ್ತು.
ಅಧ್ಯಾಯ 61: ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಅಂತರಾಳ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಶರಣಾಗತಿ. ನಾನು ಬರೆದದ್ದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅನ್ವೇಷಣೆ. ಅಹಂಕಾರದ ಲೇಖನಿ ಮುರಿದಿದೆ, ಶಾಪದ ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿದೆ. ಈಗ ಉಳಿದಿರುವುದು ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿ, ಪರಶಿವನೇ ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಯಾಣವು ನಿನಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಬಂದಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಈ ಅಂತಿಮ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ನಾನು ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಒಂದು ಅಂಶ.
ಆದರ್ಶ್ನ ಶರಣಾಗತಿಯ ಮಾತುಗಳು ಆ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಬೆಳಕಿನ ಸ್ತಂಭವು ಇಡೀ ಗರ್ಭಗುಡಿಯನ್ನೇ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಶರೀರವು ದೈವಿಕ ಬೆಳಕಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ಲಯದ ತಂತಿಗಳು ತನ್ನ ಬೆರಳಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವುದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಅವನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪದ ಅಸಲಿ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರಿತನು ಶಾಪವೆಂದರೆ ಬಂಧನವಲ್ಲ, ಅದು ಮುಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಕಠಿಣ ಹಾದಿ ಮಾತ್ರ.
ಆ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆದರ್ಶ್ನ ರೂಪವೇ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನಲ್ಲಿ ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಚಂಚಲತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಪ್ರತಿ ಉಸಿರೂ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನಿಯಮವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಈಗ ಅಕ್ಷರಗಳ ಗುಲಾಮನಲ್ಲ, ಅಕ್ಷರಗಳ ಒಡೆಯ.
ಅವನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಬರೆದನು.
ಅಧ್ಯಾಯ 61 ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವು ಬರಹಗಾರನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಶಿವ ಸಂಕಲ್ಪದ ಶಕ್ತಿಯು ಈಗ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗೂ ಅತೀತವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಲಯವನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದ ಅಂತಿಮ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣ ಈಗ ಶುರುವಾಗಿದೆ.
ಗರ್ಭಗುಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಈಗ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ಒಂದು ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರವು ಈಗ ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪರ್ವತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಲ ಮತ್ತು ದೇಶಗಳೆರಡನ್ನೂ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಒಂದು ದೈವಿಕ ಸೇತುವೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾವುದೇ ಲೇಖನಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂಕಲ್ಪವು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿ ಕಣವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿತ್ತು. ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ರಶ್ಮಿ, ಆದರ್ಶ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಆ ಅನಂತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಂಡು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು.
ಆದರ್ಶ್, ನಾವು ಶಿವನ ಗರ್ಭಗುಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಹಾದಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ಈಗ ಕೈಲಾಸದ ಮೇಲಿದ್ದೇವೋ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೋ? ರಶ್ಮಿ ಆಕಾಶದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರ್ಶ್ ನಕ್ಕು, ತನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಆಡಿಸಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ದೈವಿಕ ತೇಜಸ್ಸಿನ ವಲಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ರಶ್ಮಿ, ನಾವು ಈಗ 'ಶೂನ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಯಾವುದೇ ಹಾದಿಗಳಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಹಾದಿಯನ್ನು ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕು. ಇದುವೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನ ಪರೀಕ್ಷೆ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದುವೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಶಾಪದ ಅಂತಿಮ ಭಾಗವೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸೇ ಅವನ ಸ್ವಂತ ನರಕ ಅಥವಾ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು.
ಅವರು ಆ ಶೂನ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರು. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಹೊಸದೊಂದು ಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವು ಬಲವಾಗಿದ್ದಂತೆಲ್ಲಾ, ಅವರ ಎದುರು ದ್ವಾರವೊಂದು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅದುವೇ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯದ ದ್ವಾರ. ಆ ದ್ವಾರದ ಆಚೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಕಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದು ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯ ಸ್ವರೂಪ'. ಇಡೀ ಕಥೆಯ ಮುಕ್ತಾಯವು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರಹಗಾರನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಶಿವನ ಇಚ್ಛೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೈವಿಕ ಅಕ್ಷರ ಪೀಠವಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ, ಧೂಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದ, ಆದರೆ ಅತಿ ಶಕ್ತಿಯುತವಾದ 'ಬ್ರಹ್ಮ ಲಿಪಿ'ಯ ತಾಳೆಗರಿ ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು ಕೇವಲ ಸತ್ಯವಷ್ಟೇ. ಶೂನ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಂಕಲ್ಪ. ಬರಹಗಾರನಾದವನು ಲೇಖನಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ತನ್ನ ಲೇಖನಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಶೂನ್ಯವು ನನಗೆ ಭಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹೊಸ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ನಾನು ಬರೆಯುವ ಕಥೆಗಳಲ್ಲ, ಅವು ವಿಶ್ವದ ಲಯದೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತವಾದ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯಗಳು. ಅಹಂಕಾರದ ಕೊನೆಯ ಕಣವೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಳಿಸಿಹೋಗಿದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಒಂದು ಮಹಾಕಾವ್ಯ, ನಾನು ಕೇವಲ ಅದರ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಆದರ್ಶ್ ಆ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಈ ಕಥೆಯ ಅಂತಿಮ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವು ಅವನ ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಿದೆ.
