ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಶಿವಪುರ ಒಂದು ಶಾಂತ ಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಪುರಾತನ ಈಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಆ ಊರಿನ ನಂಬಿಕೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಅರ್ಚಕ ವಿಶ್ವನಾಥ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಆ ಊರಿನ ಜೀವನಾಡಿ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದಲ್ಲೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೇಜಸ್ಸಿತ್ತು, ಮಗುವಿನಂತಹ ಮುಗ್ಧತೆಯಿತ್ತು. ಊರಿನವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧ ಸ್ಪಟಿಕದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೊಳೆ ನಿಲ್ಲದು ಎಂದು. ಆದರೆ, ವಿಧಿಯು ಆ ಸ್ಪಟಿಕದಂತಹ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆ ಶುರುವಾದದ್ದು ಒಂದು ಕರಾಳ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ. ಅಂದು ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಿನ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಭೂಮಿಯೇ ನಡುಗುವಂತಿತ್ತು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸಂಜೆಯ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ದೀಪಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಠಾತ್ತನೆ, ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಬಡಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಎದುರಿಗೆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತನಾದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ಆದಿತ್ಯ ನಗರದ ಪ್ರಭಾವಿ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬರ ಅಕ್ರಮ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಾಡು ಲೂಟಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಮಹತ್ವದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಅವನು ಕಲೆಹಾಕಿದ್ದ. ಆ ದಾಖಲೆಗಳಿರುವ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಸತ್ತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಈ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದನು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಗಾಯಗಳಿಗೆ ಔಷಧ ಹಚ್ಚಿದರು. ಹೆದರಬೇಡ ಮಗನೇ, ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಯ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನು ಚಿಂತೆ? ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದರು. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರಣಕ್ಕೆ ಎರಡು ಎಸ್ಯುವಿ ಕಾರುಗಳು ಬಂದು ನಿಂತವು. ಕಿಟಕಿಗಳ ಗಾಜು ಸರಿಸಿದಾಗ ಅದರಿಂದ ಇಳಿದವರು ನಗರದ ಕುಖ್ಯಾತ ಗೂಂಡಾಗಳು. ಅವರ ನಾಯಕ ಶಂಕರ್ ಸೀದಾ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಬ್ಯಾಗ್ ಇತ್ತು.
ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ಬಂದು ಎದುರು ನಿಂತರು. ಇದು ದೇವಸ್ಥಾನ, ಇಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ ಎಂದರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ. ಶಂಕರ್ ನಗುತ್ತಾ ಆ ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮುಂದೆ ತೆರೆದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕಂತೆ ಕಂತೆ 500 ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟುಗಳಿದ್ದವು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೇ, ನಮಗೆ ಆ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಕೈಲಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ವಸ್ತು ಬೇಕು. ಅದು ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಈ ಎರಡು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ನಿಮ್ಮದು. ನೋಡಿ, ಇಷ್ಟು ಹಣವಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಈ ಹಳೆಯ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಂಗಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ವಿದೇಶಿ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಬಹುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಂದು ತನ್ನ ನಡುವಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿಸ್ತೂಲನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಆ ನೋಟುಗಳ ಕಂತೆಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವರ ಬಡತನದ ದಿನಗಳು ಹಾದುಹೋದವು. ತೇಪೆ ಹಾಕಿದ ಅಂಗಿ, ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಛಾವಣಿ, ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಟಿಕದಂತಹ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮೂಡಿತು.
ಶಂಕರ್, ನೋಡು ಈ ಕಾಗದದ ಚೂರುಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮಲಿನಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶರಣು ಬಂದವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದು ನನ್ನ ಧರ್ಮವಲ್ಲ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಬಹುದು ಎಂದರು ದೃಢವಾಗಿ.
ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮಾತಿನಿಂದ ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದ ಶಂಕರ್ ತನ್ನ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದ, ಹುಡುಕಿ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ಎಳೆಯಿರಿ. ಆದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣು ಅಣು ಪರಿಚಯವಿತ್ತು. ಅವರು ಹಳೆಯ ತೈಲ ದೀಪವನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದರು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಎಣ್ಣೆಯ ಜಿಡ್ಡಿನಿಂದಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ಬೆಂಕಿಯ ನಡುವೆ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಹಿಂಭಾಗವಿದ್ದ ರಹಸ್ಯ ಹಾದಿಯತ್ತ ಓಡಿದರು.
ಅದು ಈಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪುರಾತನ ಸುರಂಗ ಮಾರ್ಗ, ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದ ಒಂದು ಗುಹೆಯ ಹತ್ತಿರ ತೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಂಡಾಗಳು ಟಾರ್ಚ್ ಹಿಡಿದು ಅವರನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದರು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟದ ನಡುವೆ ಈ ಇಲಿ ಬೆಕ್ಕಿನ ಆಟ ಶುರುವಾಯಿತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಕಾಡಿನ ದಾರಿಗಳು ಗೊತ್ತು. ಅವರು ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಒಂದು ಪೊದೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿ, ಗುಂಡಾಗಳನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆ ಎಳೆಯಲು ತಾವು ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು. ಗುಂಡಾಗಳು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳನ್ನೇ ಆದಿತ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಕಾಡಿನ ಆಳವಾದ ಹುಲಿ ಹಳ್ಳದತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಜೌಗು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಗುಂಡಾಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮುಂಜಾನೆಯ ಬೆಳಕು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಹೇಗೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಊರಿನ ಕಡೆಗೆ ಬಂದು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರನ್ನು ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಆದಿತ್ಯ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೊರಬಂದನು. ಪೊಲೀಸರು ಶಂಕರ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂಡವನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು. ಆ ಎರಡು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಬ್ಯಾಗ್ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರಣದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಪೊಲೀಸರು ಅದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಪೊಲೀಸ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಕೇಳಿದರು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೇ ನೀವು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಆ ಹಣವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಬಚ್ಚಿಡಬಹುದಿತ್ತು. ನಿಮಗೂ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಂತ ಬಡವರಿಗೆ ಆ ಹಣ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲವೇ?ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಸಾಹೇಬ್ರೇ, ಸ್ಪಟಿಕದ ಮೇಲೆ ದೂಳು ಕುಳಿತರೆ ಒರೆಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದ ಸ್ಪಟಿಕ. ಹಣದ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ಬಿರುಕು ತಂದುಕೊಂಡರೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಈಶ್ವರನ ಕಣ್ಣನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಲಿ?
ಆದಿತ್ಯ ಆ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಅನ್ನು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಆಸ್ತಿ ಎಂದನು. ಮಲೆನಾಡಿನ ಆ ಮುಂಜಾನೆ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪವಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಶಿವಪುರದ ಈಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಕೀರ್ತಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿತ್ತು.
