ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಂ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಜನನಿಬಿಡ ಫುಟ್ಪಾತ್ ಮೇಲೆ ಮಾಧವ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಜಗತ್ತು ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಾಹನಗಳ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು, ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನ ಗದ್ದಲ, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಕೂಗು ಎಲ್ಲವೂ ಎಂದಿನಂತೆ ಇತ್ತು. ಮಾಧವ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹಾಸ್ಯ ಲೇಖಕ. ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಅಂಕಣ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಓದುಗರು ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಮಾಧವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಘಟನೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅವನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಜೋಕ್ ಕೇಳಿದರೆ ಮಿದುಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನ ತುಟಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿದ್ದವು.
ಮಾಧವ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಎಳೆದಾಡಿದ, ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿಯಲು ನೋಡಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖದ ಸ್ನಾಯುಗಳು ನಗುವಿನ ಆಕಾರವನ್ನೇ ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದವು. ಅಕ್ಷರಶಃ ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ನಗು ಎಂಬ ಭೌತಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ಕಾಣೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಮಾಧವ ನಗರದ ಹೆಸರಾಂತ ನ್ಯೂರೋಲಜಿಸ್ಟ್ ಡಾ. ಶೇಖರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವನ ಮುಖದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನರವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು, ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಮಾಡಿದರು. ವರದಿ ಬಂದಾಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೂಡ ದಂಗಾಗಿದ್ದರು. ನೋಡಿ ಮಾಧವ, ನಿಮ್ಮ ಮುಖದ ಸ್ನಾಯುಗಳು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ. ನರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಿದುಳಿನಿಂದ ಬರುವ ನಗು ಎಂಬ ಸಿಗ್ನಲ್ ಮಾತ್ರ ತುಟಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ವೈರಲ್ ಇನ್ಫೆಕ್ಷನ್ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಅತಿಯಾದ ಒತ್ತಡವಿರಬಹುದು. ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು.
ಮಾಧವ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೊರಟ. ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯ ರಾಘವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದ. ರಾಘವ ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್. ಮಾಧವ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದ, ರಾಘವ, ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳಿವೆಯೇ? ನಾನು ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಯಾವಾಗ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಎಂದು ನನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ರಾಘವ ಹಳೆಯ ಆಲ್ಬಂಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋವೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದ, ನೋಡು ಮಾಧವ, ಇದು ನಿನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದದ್ದು. ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ನಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ಆದರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡು, ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಗುವಿದೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನವಿದೆ. ನೀನು ಅಂದೇ ನಗುವುದನ್ನು ಭಾಗಶಃ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.
ಮಾಧವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಅವನು ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದ ನೂರಾರು ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಜನರನ್ನು ನಗಿಸಲು ಪ್ರತಿ ಕಥೆಯಲ್ಲೂ ತನ್ನ ನಗುವಿನ ಒಂದೊಂದು ತುಣುಕನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಾ ಹೋಗಿದ್ದ. ಅವನು ಬರೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಯೂ ಅವನ ಒಳಗಿನ ನಗುವನ್ನು ಬರಿದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಜಗತ್ತನ್ನು ನಗಿಸುವ ಯಂತ್ರನಾಗಿದ್ದನೇ ಹೊರತು, ತಾನು ನಗಲು ಮರೆತಿದ್ದ.
ಅವನು ಮರಳಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ದಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಅಂಡ್ ಫೌಂಡ್ ಸೆಂಟರ್ ಅಂದರೆ ಕಳೆದುಹೋದ ವಸ್ತುಗಳ ಕೇಂದ್ರ. ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಛತ್ರಿಗಳು, ವಾಲೆಟ್ಗಳು, ಕೀಲಿ ಕೈಗಳು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಮಾಧವ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯವೇ ಬೇರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳು, ಧೈರ್ಯ' ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು.
ಮಾಧವ ಅಲ್ಲಿನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದ, ನನ್ನ ನಗು ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ? ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಫೈಲ್ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು, ಸರ್, ನಗು ಎಂಬುದು ಹೊರಗಿನ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ನೀವು ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಯಾರಿಗೋ ನಿಮ್ಮ ಅಸಲಿ ನಗುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.
ಮಾಧವ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯನ್ನು ಜಾಲಾಡಿದ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನು ಬರೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿರಲಿಲ್ಲ, ಅತಿಯಾದ ಬಡತನವಿತ್ತು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ಒಬ್ಬ ಅನಾಥ ಮಗು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾಧವನ ಹತ್ತಿರ ಕೇವಲ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಇತ್ತು. ಅವನು ಆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಕೊಡಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಗು ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನಗು ಬೀರಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣ ಮಾಧವ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ದೇವರೇ, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಸುಖ ಈ ಮಗುವಿಗೆ ಸಿಗಲಿ, ಇವನ ನಗು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಸದಿರಲಿ. ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು, ಅಂದು ಅವನು ಅತೀವ ಭಾವುಕತೆಯಿಂದ ತನ್ನ ನಗುವನ್ನು ಆ ಮಗುವಿಗೆ 'ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಅಂದಿನಿಂದ ಮಾಧವನಿಗೆ ಬರೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಬಂತು, ಹಣ ಬಂತು, ಯಶಸ್ಸು ಬಂತು. ಆದರೆ ಆ ಮಗುವಿನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಾನು ಕಂಡ ನಗು ಮಾತ್ರ ಮರಳಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅದೇ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಈಗ ಆ ಹುಡುಗ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಮಾಧವ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ, ಆ ಹುಡುಗ ಮಾಧವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ನಗುವಿತ್ತು.
ಮಾಧವ ಆ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು. ನಗು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ನಾಯುವಿನ ಚಲನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮದ ಕಾಂತಿ. ಮಾಧವ ತನ್ನ ಹೊಸ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಆ ಕಥೆಯ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ನಗು.
ಅವನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಅವನು ಬರೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲು ಕೂಡ ಆ ಹುಡುಗನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಸಲಿಗೆ ಮಾಧವನ ನಗು ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಆ ಹುಡುಗನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಇದು ಯಾವುದೇ ಸೈಕಾಲಜಿಯಲ್ಲ, ಇದು ಅಪ್ಪಟ ವಿಧಿಯ ಆಟ ಮಾಧವ ತನ್ನ ನಗುವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.
ಮಾಧವ ತನ್ನ ನಗುವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾಣಿ ಕೇಳಿಸಿತು ನಗು ಮರಳಿ ಬೇಕೆಂದರೆ, ನೀನು ಇದುವರೆಗೆ ಬರೆದ ಎಲ್ಲಾ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಬೇಕು. ಜನರು ನಿನ್ನ ಕಥೆ ನೋಡಿ ನಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ನಗು ನಿನಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಮಾಧವ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ. ತಾನು ನಗಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಜಗತ್ತು ನಗಬೇಕೋ? ಅವನು ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಾನು ತಂದಿರುವ ನಗುವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಬ್ಬ ಸೃಜನಶೀಲ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಾಪವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಪೆನ್ ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಯ ಸಾಲನ್ನು ಬರೆದ ನನ್ನ ನಗು ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟೆ. ಅದು ನನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾನು ಬರೆದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಲೇಖಕ ಸತ್ತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಗು ಅಮರವಾಗಿರಲಿ.
ಕಥೆ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಕ್ಷಣ, ಮಾಧವ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಮುಖ ಈಗಲೂ ಅದೇ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಈಗ ನಗುವಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅತೀವ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
ನಗರದಾದ್ಯಂತ ಮಾಧವನ ಈ ಕೊನೆಯ ಕಥೆ ವೈರಲ್ ಆಯಿತು. ಜನರು ಅದನ್ನು ಓದಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಗುವಿನ ಬದಲು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದರು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಮಾಧವನ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಎಂದು ನಕ್ಕಿತು. ಮಾಧವ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಮಾಧವನಿಗೆ ತನ್ನ ನಗು ತನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಇಡೀ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಾಯಿತು.
