ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗದ್ದಲದ ನಗರ ಜೀವನದಿಂದ ಮೈಲುಗಳಷ್ಟು ದೂರವಿರುವ ನಂದಿ ಬೆಟ್ಟದ ಪಾದದ ಹತ್ತಿರ ನಾದಮಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಏಕಾಂತ ಬಂಗಲೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಡಾ. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನಲ್ಲ, ಅವನು ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಮಿದುಳಿನ ನರಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಸಂಗೀತ ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಣವೂ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ವರಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬರುವವರು ಕೇವಲ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅತೃಪ್ತ ಆತ್ಮಗಳು. ಅಂದು ಸಂಜೆ ಆ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಯುವಕ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅಜಯ್ ಒಬ್ಬ ನಿವೃತ್ತ ಬಾಕ್ಸರ್, ರಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಎದುರಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕುವ ಪಂಚ್ಗಳ ಸದ್ದಿಗಿಂತ ತನ್ನ ಮಿದುಳಿನೊಳಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುವ ಒಂದು ಕರ್ಕಶ ಹಂಕಾರದ ಸದ್ದಿನಿಂದ ಅವನು ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಜೀವನದ ನೆನಪುಗಳು ಮಸುಕಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅವನ ನರಗಳು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಭೂಗತ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಲ್ಯಾಬ್ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಅಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು ಶಬ್ದವನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆಯುವ ವಿಶೇಷ ಫೋಮ್ನಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಅಂದ ಅಜಯ್, ಈ ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದೇ ಶಬ್ದದಿಂದ. ನಮ್ಮ ಶರೀರದ ಸಪ್ತ ಚಕ್ರಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಪ್ತ ಸ್ವರಗಳಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿವೆ. ನಿನ್ನ ಮಿದುಳಿನ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಾಯವಾಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ನಾನು ಸಪ್ತ ಸ್ವರಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಲ್ಲ, ಇದು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದ ಸರ್ಜರಿ.
ಮೊದಲ ದಿನ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಫ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಷಡ್ಜ ಅಂದರೆ ಸ ಸ್ವರವನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿದ. ಆ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಅಜಯ್ ನ ಬೆನ್ನುಮೂಳೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೆಳೆತ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕರಾಳ ನೆನಪುಗಳು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗಿದವು. ಎರಡನೇ ದಿನ ರಿಷಭ (ರಿ) ಮತ್ತು ಗಾಂಧಾರ (ಗ) ಸ್ವರಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಪ್ಲೇ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅಜಯ್ ಗೆ ತಾನು ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್ ರಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ದೃಶ್ಯವೊಂದು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಬಂದು ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಮೂರನೇ ದಿನ ಮಧ್ಯಮ (ಮ) ಸ್ವರದ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ಅಜಯ್ ಸ್ತಬ್ಧನಾದ. ಆ ಸ್ವರವು ಮಧುರವಾಗಿರದೆ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹರಿತವಾದ ಚಾಕು ಮಾಂಸವನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದಿನಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ತನ್ನ ಮಾನಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ನ ಮಿದುಳಿನ ತರಂಗಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ವಿಕೃತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜಯ್ ಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅರಿವಾಯಿತು, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಇಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ರೋಗಿಗಳ ಮಿದುಳನ್ನೇ ವಾದ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿ ತನಗೊಂದು ಡೆತ್ ಸಿಂಫನಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು. ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಅಜಯ್ ಕದ್ದು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಖಾಸಗಿ ಡೈರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಸಪ್ತ ಸ್ವರಗಳ ಯೋಜನೆಯ ವಿವರವಿತ್ತು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಈವರೆಗೆ ಆರು ಜನರನ್ನು ಆರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ವರಗಳ ಮೂಲಕ ಹುಚ್ಚರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಅಥವಾ ಕೊಂದಿದ್ದ. ಅಜಯ್ ನ ಫೋಟೋದ ಕೆಳಗೆ ಅಂತಿಮ ಸ್ವರ ನಿಷಾದ ಅಂದರೆ ನಿ ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಅಜಯ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಇಡೀ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಧೈವತ ಅಂದರೆ ಧ ಸ್ವರದ ಭೀಕರ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ಶಬ್ದದ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಗಳು ಪುಡಿಯಾದವು, ಅಜಯ್ ನ ಕಿವಿಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಬರಲು ಶುರುವಾಗಿ ಅವನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡಿದ.
ಸರಿಯಾಗಿ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರಿಮೋಟ್ ಹಿಡಿದು ಬಂದ. ಅಜಯ್ ನೀನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನ ಸಪ್ತ ಸ್ವರ ಯೋಜನೆಯ ಕೊನೆಯ ಅಕ್ಷರ. ನಿನ್ನ ಮಿದುಳಿನ ಕೋಶಗಳು ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತವೋ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೊರಬರುವ ಆ ಅಂತಿಮ ಚೀತ್ಕಾರವೇ ನನ್ನ ಸಂಗೀತದ ಮಾಸ್ಟರ್ ಪೀಸ್. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ತನ್ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ನಿಷಾದ ಸ್ವರವನ್ನು ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಮಾಡಿದ. ಇಡೀ ಕೋಣೆ ನಡುಗತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎದ್ದು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಕಡೆಗೆ ನಗುತ್ತಾ ನಡೆದ. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ, ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಈ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ನರಮಂಡಲವೇ ಕಿತ್ತುಹೋಗಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಅಜಯ್ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ, ಡಾಕ್ಟರೇ, ನೀನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಪ್ತ ಸ್ವರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಓದಿದ್ದೀಯಾ, ಆದರೆ ಬಾಕ್ಸರ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಇಂಜುರಿಯಿಂದ ನಾನು ಕಿವುಡನಾಗಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನೀನು ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿದ ಆ ಆರು ಜನರ ಪೈಕಿ ಒಬ್ಬಳು ನನ್ನ ತಂಗಿ. ಅವಳ ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರತಿಕಾರ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಈ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಶಬ್ದದ ಲಯವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಂಪನಗಳ ಮೂಲಕ ಓದಬಲ್ಲ ಕಲೆ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಈ ಸ್ವರಗಳು ನನಗೆ ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯ ತಂಪಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆಯೇ ಹೊರತು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಜಯ್ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನನ್ನು ಅದೇ ಹೈಟೆಕ್ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ, ಅವನ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಆ ಸ್ವರಗಳ ಹೆಡ್ಫೋನ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಅನ್ನು ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರು ನಡುಗುವಷ್ಟು ಏರಿಸಿದ.
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಹೊರಬಂದವು, ಅವನ ಮಿದುಳು ಆ ಸಂಗೀತದ ಭಾರಕ್ಕೆ ಕರಗಿ ದ್ರವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು. ಅಜಯ್ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮೌನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದಾಗ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಗಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ಅವನ ತಂಗಿ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಸದ್ದು. ಕಿವುಡನಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು, ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ನ ವಿಕೃತ ಸ್ವರಗಳು ಅವನ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಬ್ಲಾಕ್ ಅನ್ನು ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಸದ್ದು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ಆ ಶಬ್ದದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಕೇಳಿಸಿತು. ಶಬ್ದದಿಂದ ಬದುಕು ಶುರುವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಮೌನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾವು ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದಾಗ ಸಮಯ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿತ್ತು. ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಅಜಯ್ ಆ ಲ್ಯಾಬ್ನಿಂದ ಹೊರಬಂದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮಿದುಳು ಅಂತಿಮ ಸ್ವರಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಶಾಶ್ವತವಾದ ಭ್ರಮೆಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿತ್ತು. ಅಜಯ್ ಈಗ ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವನು ಕೇವಲ ಸಂದೀಪ್ ಎಂಬ ಬರಹಗಾರನ ಒಂದು ನಿರಂತರವಾದ ಸ್ವರದಂತೆ ಈ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಅಚ್ಚಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ನೀವು ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಮೌನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರಾಗ ಗುನುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಿ. ಸಪ್ತ ಸ್ವರಗಳು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿವೆ, ಈಗ ಎಂಟನೇ ಸ್ವರವಾದ ಮೌನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಲು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.
