ಮಂಗಳೂರಿನ ಹೊರವಲಯದ ಆ ಹಳೆಯ ಮೀನು ಸಂಸ್ಕರಣಾ ಘಟಕ ಈಗ ಕೇವಲ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಸಾವಿನ ಮೌನವನ್ನು ಹೊದ್ದ ಮಸಣದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲೆಯು ಅದೆಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಬೀಳುವ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಕೂಡ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಹತ್ತಿರದ ಬಂಡೆಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಸದ್ದು ಮೈ ನಡುಗಿಸುವಂತಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ 2.22. ಎಸಿಪಿ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದಿಗಿಂತ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟವೇ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇನ್ಫಾರ್ಮೇಷನ್ ಪಕ್ಕಾ ಇತ್ತು. ನಗರದ ಮೋಸ್ಟ್ ವಾಂಟೆಡ್ ಶಾರ್ಪ್ ಶೂಟರ್ ಕಾಳ ಮತ್ತು ಅವನ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಇವತ್ತು ಇಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದ್ದಾರೆ. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದಾಗ ಆ 2:22 ಸಂಖ್ಯೆ ಅವನನ್ನು ಕೆಣಕುವಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಅವನ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಘಟನೆಯಲ್ಲೂ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿತ್ತು ಅಥವಾ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಕಟ್ಟಡದ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಹಳೆಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಪಳಿಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಾ ಕಿರುಚುವಂತೆ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಯಂತ್ರಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಕೊಳೆತ ಮೀನಿನ ಹಳೆಯ ಘಾಟು ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿರುವ ಗನ್ ಲೋಡ್ ಆಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನ ಮೈಂಡ್ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಏನೋ ಸೀಳಿದಂತಾಯಿತು. ಬುಲೆಟ್ ಒಂದು ಅವನ ಕೆನ್ನೆಯನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹಳೆಯ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿಯಿತು. ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟೆಯಾ ವಿಕ್ರಮ್? ಸಾಯೋಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆ ಜಾಗ ನಿನಗೆ ಸಿಗಲಿಲ್ವಾ? ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಶಬ್ದ ಮಾಡಿದರೆ ಶತ್ರುವಿಗೆ ತನ್ನ ಜಾಗದ ಸುಳಿವು ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕಬ್ಬಿಣದ ಡ್ರಮ್ಗಳ ಮರೆಗೆ ಜಾರಿದ.
ಹಠಾತ್ತನೆ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಗೂಂಡಾಗಳು ಅವನ ಮೇಲೆರಗಿದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಪರಿಣಿತ ಬಾಕ್ಸರ್ನಂತೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಿ ಅವರ ಪೆಟ್ಟುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದ. ಮೊದಲನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾಕು ಬೀಸಿದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಣಿಕಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ತಿರುಗಿಸಿದ. ಮೂಳೆ ಮುರಿದ ಸದ್ದು ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಮೌನವನ್ನು ಸೀಳಿತು. ನಂತರ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಲವಾದ ಒದೆ ನೀಡಿದಾಗ ಅವನು ಹತ್ತು ಅಡಿ ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದ. ಎರಡನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಎತ್ತಿದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಮಂಡಿಯಿಂದ ಅವನ ದವಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ. ಆಕ್ಷನ್ ಸೀಕ್ವೆನ್ಸ್ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಅಳೆದು ತೂಗಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಳೆಯ ಹನಿಯೋ ಅಥವಾ ರಕ್ತವೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಒಳಗಿದ್ದ ಹೋರಾಟಗಾರ ಈಗ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತವಾಗಿದ್ದ.
ಕಾಳ ಈಗ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ಭಯದಿಂದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಮೇಲೆ ಓಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಮುರಿಯುವಂತೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಬ್ಬರೂ ಟೆರೇಸ್ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ಗರ್ಜನೆ ಕಟ್ಟಡವನ್ನೇ ನಡುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಳನ ಹತ್ತಿರ ಈಗ ಗನ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ನಿಗೂಢವಾದ ಕಪ್ಪು ಬಾಟಲಿ ಇತ್ತು. ಆ ಬಾಟಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣವನ್ನೇ ನುಂಗಬಲ್ಲಷ್ಟು ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು. ನೋಡು ವಿಕ್ರಮ್, ಈ ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿರೋದು ಬರಿ ವಿಷವಲ್ಲ, ಇದು ಇಡೀ ನಗರದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದರೆ ಇದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಒಡೆಯುತ್ತದೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅರೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ನಿನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಆಟದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ನನಗೇ ಎಂದು ಕಾಳ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನಕ್ಕ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಉನ್ಮಾದವಿತ್ತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಸ್ತಬ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತ. ಸೈಕಾಲಜಿ ಓದಿರುವ ಅವನಿಗೆ ಕಾಳನ ಕಣ್ಣಿನ ಪಾಪೆಗಳ ಅಲುಗಾಟದಲ್ಲಿನ ಸುಳ್ಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಳ, ನೀನು ಸಾಯೋಕೆ ಹೆದರುವ ಹೇಡಿ. ನಿನ್ನ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಬಾಟಲಿ ಸುಳ್ಳು ಎನ್ನುತ್ತಾ ವಿಕ್ರಮ್ ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕಾಳನ ಕೈಗೇ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದ. ಗುಂಡು ತಗುಲಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬಾಟಲಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಚುರುಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಕಾಳ ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, ನೀನು ಬಾಟಲಿ ಹಿಡಿದೆ ವಿಕ್ರಮ್, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಫೋನ್ ನೋಡು. ವಿಕ್ರಮ್ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ರೆಡ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಡೀ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಹೈ ವೋಲ್ಟೇಜ್ ಆರ್.ಡಿ.ಎಕ್ಸ್ ಬಾಂಬ್ಗಳನ್ನು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಕೌಂಟ್ಡೌನ್ ಇನ್ನು ಕೇವಲ 5 ಸೆಕೆಂಡುಗಳು!
ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಸಮಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕುವ ಏಕೈಕ ದಾರಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಸಮುದ್ರ ಮಾತ್ರ. ಅವನು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕಾಳನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಜೋರಾಗಿ ಸಮುದ್ರದತ್ತ ಜಿಗಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಕಾಳನನ್ನು 'ಹ್ಯೂಮನ್ ಶೀಲ್ಡ್ ಅಂದರೆ ಮಾನವ ಗುರಾಣಿ ಆಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವರು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಕಟ್ಟಡ ಭೀಕರವಾಗಿ ಸ್ಫೋಟವಾಯಿತು. ಆ ಸ್ಫೋಟದ ಮೊದಲ ಆಘಾತಕಾರಿ ಅಲೆಗಳು ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ತಗುಲುವ ಮೊದಲು ಕಾಳನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದವು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಸಮುದ್ರದ ಆಳಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ. ನೀರಿನ ಸಾಂದ್ರತೆಯು ಸ್ಫೋಟದ ಶಾಖ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ರಕ್ಷಾಕವಚ ನೀಡಿತು. ಸ್ಫೋಟದ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಸುಟ್ಟರೂ, ವಿಕ್ರಮ್ ಆಳಕ್ಕೆ ಈಜಿದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದ.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬನೇ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ. ಅವನ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆ ಸ್ಫೋಟದ ಭೀಕರ ಸದ್ದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೈಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸುಟ್ಟ ಗಾಯಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಸ್ಫೋಟದ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಅವನ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳು ನೋಯುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಬಲಗೈ ಮುಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ. ಆ ಕಪ್ಪು ಬಾಟಲಿ ಇನ್ನೂ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸುಭದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ, ಸಮುದ್ರದ ಉಪ್ಪುನೀರು ಮತ್ತು ಸ್ಫೋಟದ ಧೂಳಿನ ನಡುವೆಯೂ ಆ ಬಾಟಲಿಯ ಮೇಲೆ 222 ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಳನ ಸುಳಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅವನ ದೇಹ ಸ್ಫೋಟದ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎದ್ದು ನಿಂತು ತನ್ನ ಸ್ಕೂಟರ್ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ. ಅವನ ಈ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಈ ಕಪ್ಪು ಬಾಟಲಿ ಈಗ ಅವನ ಹೊಸ ಸರಣಿಯ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.
