ಅಜ್ಞಾತ ನಿಲ್ದಾಣ
ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. 'ಮಲ್ನಾಡ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್' ರೈಲು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು ಮತ್ತು ಸುರಂಗಗಳ ನಡುವೆ ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಂಡೋ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸಮರ್ಥ್ ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅನ್ನೇ ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕಂಪನಿಯ ಮುಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ನ ಡೆಡ್ಲೈನ್ ಹತ್ತಿರವಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗಲಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯಾಗಲಿ ಯಾವುದರ ಕಡೆಗೂ ಗಮನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ತಾರು ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್ಗಳಿದ್ದವು. ಈಗ ಮಾತನಾಡಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳುಹಿಸಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಯಶಸ್ಸು, ಹಣ ಮತ್ತು ವೇಗ ಮಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ರೈಲು ಜೋರಾಗಿ ಹಾರ್ನ್ ಹಾಕುತ್ತಾ ಒಂದು ಉದ್ದನೆಯ ಸುರಂಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೀಪಗಳು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ಮಿನುಗಿ ಆಫ್ ಆದವು. ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಕೂಡ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬ್ಲಾಂಕ್ ಆಯಿತು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರೈಲಿನ ವೇಗ ನಿಧಾನವಾಗತೊಡಗಿತು. ಸಮರ್ಥ್ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ಸುರಂಗ ಮುಗಿದು ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರೈಲು ಒಂದು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ನಿಲ್ದಾಣ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಲೈಟ್ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ಹಳದಿ ಬಲ್ಬ್ಗಳು ಮತ್ತು ಲಾಟೀನುಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಮೇಲಿನ ಬೋರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ಮಸುಕಾದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು ಅಜ್ಞಾತ ನಿಲ್ದಾಣ.
ಸಮರ್ಥ್ ತನ್ನ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ. ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶೂನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಜಿಪಿಎಸ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದರೆ 'ಲೊಕೇಶನ್ ನಾಟ್ ಫೌಂಡ್' ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರೇಲ್ವೆ ಟೈಮ್ ಟೇಬಲ್ನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ನಿಲ್ದಾಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಬೋಗಿ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿತ್ತು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಯಾರನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡದ ಸಮರ್ಥ್, ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಕೇವಲ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ.ಅವನು ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರೈಲು ಯಾವುದೇ ಹಾರ್ನ್ ಹಾಕದೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತು.
ಹೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಎಂದು ಸಮರ್ಥ್ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಓಡಿದ. ಆದರೆ ರೈಲು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು. ಇಡೀ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥ್ ಈಗ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ. ಸುತ್ತಲೂ ದಟ್ಟವಾದ ಮೌನ ಮತ್ತು ಮಂಜು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಜಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದೀರಾ? ಸಮರ್ಥ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೂಗಿದ.ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರದ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಲಾಟೀನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರು ಹೊರಗೆ ಬಂದರು. ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ರೇಲ್ವೆ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕ್ಯಾಪ್ ಇತ್ತು. ಬಿಳಿ ಗಡ್ಡ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದ ಶಾಂತಿ. ಬಾ ಸಮರ್ಥ್, ನಿನ್ನ ಬರವಿಗಾಗಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದರು ಆ ವೃದ್ಧರು.
ಸಮರ್ಥ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು? ಇದು ಯಾವ ನಿಲ್ದಾಣ? ಮುಂದಿನ ರೈಲು ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತದೆ? ನನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್, ಬ್ಯಾಗ್ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ರೈಲಿನಲ್ಲೇ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು ಎಂದು ಆತಂಕದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಗರೆದ.
ಸ್ಟೇಷನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, ಇದು ಅಜ್ಞಾತ ನಿಲ್ದಾಣ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ರೈಲುಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ತಪ್ಪಿಹೋದ ಜೀವಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್, ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ನೀನು ಯಾವುದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೋ, ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ರೈಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೆ. ನೀನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ. ನಾನೇನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಹೋಗಲು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ ಸಮರ್ಥ್ ಗರಂ ಆದ. ಹಾಗಾದರೆ ಬಾ, ಒಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡು, ಎಂದು ಮಾಸ್ಟರ್ ಅವನನ್ನು ನಿಲ್ದಾಣದ ವೇಟಿಂಗ್ ರೂಮ್ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.
ಮರದ ಹಳೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಸಮರ್ಥ್ ಸ್ತಬ್ಧನಾದ. ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಬೆಂಚುಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳಿದ್ದವು. ಮಾಸ್ಟರ್ ಮೊದಲನೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದರು. ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮುರಿದ ಬ್ಯಾಟ್ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಸುವಾಸನೆಯಿತ್ತು.
ಇದು ನಿನ್ನ ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ಅಂದು ನೀನು ಕವಿತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೆನಪಿದೆಯೇ? ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೇಳಿದರು. ಸಮರ್ಥ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಬಂದು ಹೋಯಿತು. ತಾನು ಕಡೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಯಾವಾಗ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಎರಡನೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆರೆದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವು ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಇದು ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮದುವೆಗೂ ಮುನ್ನ ನಿನಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳು. ಅಂದು ನೀನು ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಂದು ಅವಳ ಹತ್ತು ಕಾಲ್ಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ. ನೀನು ಗಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಣ ಯಾರಿಗೆ ಸಮರ್ಥ್? ನಿನ್ನವರ ಜೊತೆ ಕಳೆಯಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಈ ಓಟಕ್ಕೆ ಏನು ಅರ್ಥ? ಮಾಸ್ಟರ್ರ ಧ್ವನಿ ಅವನ ಎದೆಯ ಆಳಕ್ಕೆ ನಾಟಿತು.
ಮೂರನೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದಾಗ ಅದರೊಳಗೆ ಕೇವಲ ಶೂನ್ಯವಿತ್ತು, ಕತ್ತಲಿತ್ತು. ಇದು ನಿನ್ನ ಇಂದಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಮೇಲ್ಗಳು, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡ ಮಾತ್ರವಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಜೀವವಿಲ್ಲ.
ಸಮರ್ಥ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಜಾರಿತು. ತಾನು ಬದುಕಿನ ರೇಸ್ನಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಓಡುತ್ತಾ, ಬದುಕನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಮೂಡಿತು. ನನಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬೇಡ ತಾತ, ನನಗೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಬದುಕು ಬೇಕು, ನನ್ನವರ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕು. ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಅಜ್ಞಾತ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತ. ಮಾಸ್ಟರ್ ಅವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟರು. ಸಮರ್ಥ್, ಈ ನಿಲ್ದಾಣ ನಿನಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲು ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದು. ರೈಲು ನಿಲ್ಲುವುದು ಕೇವಲ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅವಲೋಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು. ನೀನು ಬದಲಾಗಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೀಯಾ?
ಹೌದು, ನಾನು ಬದಲಾಗುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬವೇ ಮುಖ್ಯ, ಸಮರ್ಥ್ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೂರದಿಂದ ರೈಲಿನ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಲಾಟೀನುಗಳ ಬೆಳಕು ಮಸುಕಾಗತೊಡಗಿತು. ದಟ್ಟವಾದ ಮಂಜು ಕರಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಮರ್ಥ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ. ರೈಲಿನ ಚಲನೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣಗಳು ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೋಣೆಯ ದೀಪಗಳು ಆನ್ ಆಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಚಾಲನೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು.ಸಮರ್ಥ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ತಾನು ರೈಲಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಹಾಗಾದರೆ ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಕಂಡಿದ್ದು ಬರಿ ಕನಸೇ? ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ರೈಲು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಿಲ್ದಾಣವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಮಸುಕಾಗಿ ಬರೆದಿತ್ತು. ಅಜ್ಞಾತ ನಿಲ್ದಾಣ. ಆದರೆ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ 'ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ನಿಲ್ದಾಣ ಎಂದು ಬರೆದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಸಮರ್ಥ್ ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಅನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಮುಚ್ಚಿ ಬ್ಯಾಗ್ನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟ. ಫೋನ್ ತೆಗೆದ. ಹೆಂಡತಿಯ ನಂಬರ್ಗೆ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದ.
ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಹೆಂಡತಿ ನಿದ್ರೆಯ ಮಸುಕಿನಲ್ಲೇ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿ, ಹೇಳಿ ಸಮರ್ಥ್, ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತೇ? ಎಂದಳು.
ಸಮರ್ಥ್ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ, ಇಲ್ಲ ಕಣೋ, ಕೆಲಸ ಇನ್ನು ಮುಗಿದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಓಟ ಮುಗಿಯಿತು. ಮುಂದಿನ ಸ್ಟೇಷನ್ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಡಲು ತುಂಬಾ ಸಮಯ ತರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಬದಲಾವಣೆ ಕೇಳಿ ಅವಳಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಆನಂದವಾಯಿತು. ರೈಲು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸಮರ್ಥ್ನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಆ ಅಜ್ಞಾತ ನಿಲ್ದಾಣ ನೀಡಿದ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ ಯಾವುದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
ಕಥೆ ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾಯಿತೇ? ಮಾನಸಿಕ ಜಾಗೃತಿ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುವ ಈ 'ಅಜ್ಞಾತ ನಿಲ್ದಾಣ' ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.
